سعدی را می‌توان اولین و بزرگ‌ترین پاتولوژیست و آسیب‌شناس ایست زبانی در زبان فارسی به حساب آورد. او با نثر باشکوه و محکم و استوار خود، زبانی را که به سکته دچار شده‌بود از مرگ زبانی نجات داد.

حالا که باز سال‌مرگی رسیده‌است باید قلم‌هامان را چاق کنیم برای نوشتن، نوشتن از مرگ و شکایت از زندگی، که اگر ننویسیم و فریب مرگ را نخوریم، دور نیست که فریب مرگ را بخوریم.

فروغ فرخزاد مؤلفی سینماگراست که خیلی پیش‌تر از آن‌که سینما را بشناسد سینما را در پاساژها و سکانس‌های شعرش به تکرار سروده‌است و از این جهت با هیچ یک از زنان شاعر پیش از خودش شباهتی ندارد. زبان ساده‌اش پیچیدگی‌های شخصیتی را در خود نهفته دارد که که عادات اجتماعی سرودن شعر را بیش‌تر تحت تأثیر قرار می‌دهد تا عادات زبانی به معنای کاربردی آن.

نمی‌شود با دستی که در شعر و داستان شاعر و نویسنده‌ای دست می‌برد و یکی چند ده صفحه از آن را در آورد و به سطل زباله می‌اندازد دست داد با همان دست سانسورچی دستی دیگر داد و جایزه‌ی ادبیات گرفت. به این دست‌های آلوده به کشتن خلاقیت نمی‌توان دست مریزاد گفت که با برگزاری جشنواره‌ای سفارشی در جهت خلاقیت تلاش می‌کنند!

سطرهای درخشان ِ «سیما جان» را معمولاً به خاطر داشتم و گه‌گاه این‌جا و آن‌جا از سرِ نیاز- به رمز و راز- بر زبان‌ام جاری می‌شد. اما نمی‌دانم چرا این سطر که آغازگر ِ یکی از نامه‌هایت بود بیش از همه ترجیع‌بند ِ گفتاریم شده بود:«آن‌ها که گریختند ناچار روزی باز خواهند گشت».

حاکمان تصمیم‌گرفته‌اند همه‌ی راه‌های تنفس ما را ببندند. حق قانونی راهپیمایی و تجمع‌های مسالمت‌آمیز از مردم سلب‌شده‌است. روزنامه‌های منتقد یکی پس از دیگری توقیف‌شده‌اند. دسترسی به اینترنت دشوار شده‌است. جی‌میل‌ها باز نمی‌شوند. روزنامه‌نگاران و وبلاگ‌نویسان گروه‌گروه دستگیر می‌شوند و ...

محمد ایوبی صبح جمعه، ۱۸ دی‌ماه ۱۳۸۸، برای جراحی لگن به بیمارستان ابن‌سینا منتقل شد، ولی در اثر نارسایی ریه به کما رفت و ساعاتی بعد درگذشت.

پيكر وی فردا (دوشنبه، ۲۱ دی‌ماه) در قطعه‌ی هنرمندان بهشت زهرا آرام می‌گيرد.

که ای بلند نظر شاهباز ِ سدره نشین

نشیمن تو نه این کنج محنت‌آباد است

تو را ز کنگره‌ی عرش می‌زنند سفیر

ندانم‌ات که در این دامگه چه افتاده‌ست



دوست و شاعر گرامی

سرکار خانم پگاه احمدی

از شنیدن خبر درگذشت مادربزرگ گرامی‌تان متآسف و متأثر شدیم و خودمان را در سوگ آن عزیز و غم شما شریک می‌دانیم. امیدواریم برای شما که به تازگی دور از وطن سکنی گزیده‌اید بار این از دست رفتگی سبک‌ترشود و صبر بر بی‌تابی و غم چیره شود که این جهان پایدار است و همه رفتنی.



علیرضا بهنام - منیر پرورش - سپیده جدیری - بهزاد خواجات - آزاده دواچی - مجتبی دهقان - حامد رحمتی - حسنا صدقی - ناهید عرجونی - پویا عزیزی - محسن عمادی – لیلا فرجامی - مهرنوش قربانعلی - سعدی گل‌بیانی – علی مسعودی‌نیا - الهام ملک‌پور- حافظ موسوی - فریاد ناصری - آرش نصرت‌اللهی ...

حدود هفتاد نویسنده، شاعر، مترجم و روزنامه‌نگار فرهنگی برای آزادی اردوان تراکمه به رئیس قوه‌ی قضاییه نامه نوشته‌اند. در بخشی از این نامه چنین آمده است:

به استحضار می‌رساند «اردوان تراکمه» فرزند «یونس تراکمه» (داستان‌نویس و منتقد ادبی پیش‌کسوت) شب یک‌شنبه ۶ دی‌ماه ۱۳۸۸ در منزل یکی از دوستانش بازداشت شده و پیگیری خانواده برای آگاهی از دلیل دستگیری او که در راهپیمایی عاشورا نیز شرکت نداشته، تا کنون به نتیجه نرسیده است. اردوان تراکمه دانشجوی سال دوم رشته‌ی کارگردانی سینماست و مقاله‌های او در حوزه‌ی نقد سینما در مطبوعات رسمی کشور منتشر شده است...

با توجه به سابقه‌ی فعالیت فرهنگی و حوزه‌ی تحصیلی این جوان، ما امضاکنندگان این نامه و اهالی فرهنگ و هنر تقاضا داریم مسئولان، استعدادهای جوان فرهنگی و هنری را که امیدهای آینده این سرزمین هستند به دیده‌ی دقت بنگرند؛ چرا که حضور جوان‌هایی از این دست در حبس در اذهان عمومی نیز تاثیر خوبی نخواهد داشت. ما خواستار آن‌ایم که با توجه به حقوق قانونی وی، زمینه‌ی آزادی او را فراهم آورید.


امضاکنندگان:
شبنم آذر، حمید احمدی، مسعود احمدی، آرش اخوت، احمد اخوت، محمدرحیم اخوت، پیمان اسماعیلی، محمدرضا اصلانی، امیرحسین افراسیابی، میترا الیاتی، ماهزاده امیری، علی بابا چاهی، فرهاد بابایی، پونه بریرانی، کامران بزرگ‌نیا، شاپور بهیان، منیرالدین بیروتی، فتح الله بی‌نیاز، وحید پاک‌طینت، سپیده جدیری، زهرا حاج‌محمدی، حامد حبیبی، برهان‌الدین حسینی، محمد حسینی، علی خدایی، محمدحسین خسروپناه، ابوتراب خسروی، نسیم خسروی مقدم، علی‌اشرف درویشیان، پدرام رضایی‌زاده، قاسم روبین، محمدعلی سپانلو، علی‌اصغر سید‌آبادی، منصوره شریف‌زاده، سیدرضا شکراللهی، محمدحسن شهسواری، پوران طاهباز، فرزانه طاهری، میلاد ظریف، احسان عابدی، جواد عاطفه، سکینه عرب‌نژاد، مهدی فاتحی، رضا فرخ‌فال، محسن فرجی، بهرام فرهنگ، محمد قاسم‌زاده، زاون قوکاسیان، بهزاد کشمیری‌پور، محمد کلباسی، یونس لطفی، جواد مجابی، عباس مخبر، هیوا مسیح، محمدعلی موسوی فریدنی، مریم منصوری، مریم مهتدی، کیوان مهجور، جمال میرصادقی، سپینود ناجیان، فریاد ناصری، حسام‌الدین نبوی‌نژاد، حمیدرضا نجفی، فرشته نوبخت، یاسر نوروزی، فریبا وفی، جهانگیر هدایت، امیرحسین یزدان‌‌بد.

راه خروج فلسفه از بن‌بست در ایران، احیای فلسفه به مثابه‌ی روشنگری philosophy as intellect است تا به‌تدریج فلسفه به مقام واقعی و اصیل خودش یعنی مقام روشنفکری intellection ارتقا یابد.

هیأت داوران جایزه‌ی شعر خورشید خطاب به كارگزاران دولتی فرهنگ: "دبیر و هیأت داوران در عین محکوم کردن هرگونه سانسور فرهنگی و اعمال فشار بر شاعران و نویسندگان ایران، اعلام می‌کند که از این دوره به بعد تمام کتاب‌های شعر زنان ایرانی اعم از انتشاریافته یا نیافته حق شرکت در این جایزه را خواهند داشت."

باید بر این خاک پای بفشاریم و بایستیم. این‌جا خانه‌ی ماست، سرزمین ماست. رگ و ریشه‌ی ما در این خاک است. باید بمانیم و تاب بیاوریم. باید بنویسیم. باید حرف بزنیم.

یادداشتی کوتاه از Fred Londier
از نشریه‌ی آمریکایی «شعر زبان»، ۱۹۸۰، شماره‌ی ۱۲

درگذشت آیت‌الله منتظری، روحانی وارسته، انسان‌دوست و آزادی‌خواه را به هم‌میهنان تسلیت می‌گوییم. بی‌گمان او خدمتگذار مردم بود و مصداق این سروده‌ی شاملو که: "در برابر طوفان می‌ایستند/ خانه را روشن می‌کنند/ و می‌میرند."

امضاکنندگان به ترتیب الفبایی:
بابک احمدی، سیمین بهبهانی، کامران پورسفر، احمد پوری، حسین حسین‌خوانی، علی‌محمد حق‌شناس، علی‌اشرف درویشیان، سیدعلی صالحی، نصرالله کسرائیان، محمدشمس لنگرودی، محمد محمدعلی، عباس مخبر، شهاب مقربین، سارا محمدی اردهالی، حافظ موسوی و ...

«... و بی‌‌کسی سخت است»
خبر غیر منتظره بود و این روزها خیلی دشوارتر است تحمل از دست دادنِ کسانمان. صالحان ِ با شهامتی که دریافتند برای رفتن آمده‌‌ایم. که دریافتند زندگی تنها فرصتی برای عشق ورزیدن است و عشق برترین هنر زندگی است.
خبر درگذشت «پدرِ حقوق بشر ایران» غیر منتظره بود و جامعه‌‌ی هنرمندان را نیز به سوگ نشاند.
«این وقت‌‌ها دستی که می‌‌خورَد آرام پشت شانه‌‌ی آدم، یعنی صبور باش.»


امضاکنندگان به ترتیب االفبایی:

محبوبه آب‌ برین، شبنم آذر، قباد آذرآیین، مهناز آذرنیا، محمد آشور، شمس آقاجانی، مریم آموسا، سوری احمدلو، پگاه احمدی، حسین اسماعیلی، ناتاشا امیری، علی ایرانلو، فرهاد بابایی، عزیز بازوند، هما باقی، رضا براهنی، غلام بشیری، محسن بوالحسنی، سیمین بهبهانی، نسرین بهجتی، راضیه بهرامی، علیرضا بهنام، فتح‌الله بی‌نیاز، مانی پارسا، محمدرضا پارسایار، شهرنوش پارسی‌پور، روزبه پاشا، وحید پاک‌طینت، احمد پرهیزی، رؤیا تفتی، محمد تنگستانی، ناهید توسلی، مجید تیموری، سپیده جدیری، مهری جعفری، افشین جهاندیده، مهرداد جهانگیری، عباس چشامی، چوکا چکاد، زهرا حیدری، سعید حیدری، مهین خدیوی، نسرین خسروی مقدم، نسیم خسروی مقدم، سارا خلیلی، هادی خوانساری، علی اشرف درویشیان، خسرو دلاور، آزاده دواچی، ایلیا دیانوش، امین رجبیان، حامد رحمتی، سهراب رحیمی، فروغ رخشا، کاوه رضایی، مینا رضایی فرخ، محمد رمضانی فرخانی، مریم روایی، میثم روایی، کتایون ریزخراتی، احمد زاهدی لنگرودی، رؤیا زرین، ماندانا زندیان، محبوبه زیدی، محمد مهدی ساکی، فاطمه سالاروند، نیکو سرخوش، ناهید سرشکی، جلال سرفراز، هدیه سعادت، پیمان سلطانی، فریدون سه‌دهی، پوریا سوری، علی‌ اصغر سید آبادی، محمد شریف، روحی شفیعی، سید علی صالحی، ساناز صحتی، فرزانه طاهری، معصومه ضیائی، مسیح طالبیان، احسان عابدی، ساسان عباسپور، ری‌را عباسی، علی عبداللهی، پویا عزیزی، میثم علیپور، یوسف علیخانی، حسین علیشاهپور، سینا علیمحمدی، محسن عمادی، ساسان غفوریان، میثم غفوریان، ناصر غیاثی، پوران فرخزاد، محمد قاسمی‌زاده، سعید قربانی، فرزانه قوامی، آزیتا قهرمان، یاسمن کاظمی، هما کافی، سپیده کوتی، باربد گلشیری، پوریا گلمحمدی، مهرنوش محمدزاده، مسعود مرادی، امیر مرادی اسپیلی، رامین مرادی اسپیلی، رضا مرادی اسپیلی، بهاء الدین مرشدی، علی مسعودی‌نیا، داریوش معمار، الهام ملک‌پور، داریوش ملک‌پور، حافظ موسوی، مزدک موسوی، نشمیل موسی‌زاده، شهروز مهدی‌پور، مهری مهرمنش، سپینود ناجیان، منظر نجارپور، مینو نصرت، لیلا نظرزاده، مهدی نظری، نفیسه نواب‌پور، مهدی نوید، رضا ولی‌زده، محمد ولی‌زاده، فرزاد هاشم‌پور، حسن همایون.

آیت‌الله منتظری از معدود روحانیان آزاداندیشی بود که از همان سال‌های نخست انقلاب در برابر سرکوب دگراندیشان به مخالفت برخاست و از حقوق زندانیان سیاسی دفاع کرد.

او یک متخصص در ادبیات مدرن بود. هیچ شعر یا داستان یا رمان ِ مهم از چشمان تیزبین ِ او پنهان نمی‌ماند. در معرفی شاعران و نویسنده‌هایی که در زمان مناسب به طور شایسته معرفی نشده بودند؛ چه نویسنده‌های خودمان و چه نویسنده‌های خارجی از همه فعال‌تر بود و از هیچ کوششی دریغ نمی‌کرد.

انتخاب یک روایت برای ترجمه بیش‌تر وقت‌ها، انتخاب خود مترجم است و طبیعی‌ست که این روایت زایشی دوباره از اثر است. از این منظر سحابی و تمام کسانی که میل وافر به ترجمه را تجربه می‌کنند، خلاقیت خود را تماماً زندگی می‌کنند. به‌خصوص او که قبلا ً استعداد هنری‌اش را در نقاشی، سینما، و بازیگری آزموده بود و با دنیای واژه، انسی شگفت داشت.

سخن‌آور در دو مرحله عمل می‌کند: در مرحله‌ی خلق سخن و در مرحله‌ی آوردن و فراپیش نهادن‌اش. انتشار، عملی‌ست که به مرحله‌ی دوم این عبارت برمی‌گردد. اگر قرار است در این لحظه‌ی تاریخی سکوت نکنیم، نمی‌توانیم از انتشار تن باز زنیم. رسانه‌های دیجیتال، قلب تحرک و پویایی این قرن‌اند. مسیری که مجله‌های الکترونیکی در سال‌های اخیر طی می‌کنند، نوید بخش ‌است، اما هنوز کفایت کار نمی‌کند.

در دوره‌‌ی انقلاب وقتی روی شعارها قلم می‌‌کشیدند شعار ننگ با رنگ پاک نمی‌شود باب شد! حالا پرسش این است که با اضمحلال کمونیسم رنگ قرمز باید شرمنده باشد؟ یا کسی دیگر از رنگ قرمز استفاده نمی‌‌کند؟ یا پرچم‌‌ها از رنگ قرمز تهی شده‌‌اند؟ آیا باید رنگین کمان را در گنجه پنهان کرد تا کسی رویا نبافد؟ یعنی من نباید دیگر سبز بپوشم؟ نباید به سبزی درختان ولایتم باور داشته باشم و در فضای سبز زیست کنم و کار کنم و فیلم بسازم؟

آتشی این روزها را از پیش دیده بود. تساهلی که در او بود و ما را به خرده‌گیری و انتقاد از او وامی‌داشت، از جنس تساهل جنبش‌سبزی بود که او دیده بود، می‌دید و ما نمی‌دیدیم، یا دست کم خود من نمی‌دیدم. آتشی رخنه‌ی شعله‌های سبز را در حریم‌های ممنوعه دیده بود و به آن دل بسته بود و به سهم خود از نفس خویش در او می‌دمید و برای او اصلاً مهم نبود که چهار سال پس از مرگ او، کسی که بر مسند رسانه نشسته است درباره‌ی او چه خواهد گفت و چطور از آب گل‌آلود به گمان خود، ماهی خواهد گرفت.

اساس شعر بر تفکر است و طبیعی‌ست که مقوله‌ی تفکر، اساس فلسفه است. اگر فلسفه دیریاب است، شعر هم گرچه در لباس واژه‌گانی ساده [و چه بهتر که با زبانی قابل ارتباط و دوست داشتنی] ارائه گردد، در محتوا چنان نیست که هر مخاطبی را با اندک توانی در زمینه‌ی درک مسائل مختلف، به خود جذب کند. در نتیجه از جرگه‌ی مقولات قابل فهم یا آسان‌یاب دور می‌گردد، و این دیگر مشکل شعر امروز نیست، که مشکل مخاطب است.

[ای برگ‌های سبز/ دست مرا شفا دهید/ تا بوته‌های نور و طراوت را/ در غارهای وحشت و خاموشی/ به رشد آفتابی خویش/ یاری کنم./ ای آب‌های روشن/ چشم مرا شفا دهید/ تا از سراب‌های فریب‌‌آور/ سرچشمه‌های روشن پاکی را/ یاری کنم/] (دیدار در فلق)

پای آزادی چه بندی
گر به جایی رفت، رفت

آن‌چه پس از انتخابات ریاست جمهوری بر مردم ایران می‌گذرد، امروز از چشم هیچ شهروندی در جهان پنهان نمانده است؛ مردم آرمان‌خواه ایران که در جریان انتخابات با سبابه‌های جوهری به سمت تغییر برای دموکراسی و صلح اشاره کردند متأسفانه در پاسخ به این خواست قانونی خود با مصادیقی از ظلم مواجه شده‌اند.

روایت قساوت‌هایی که بر ما مردم ایران در این صحنه می‌رود، هر کدام شعری ناسروده است. در روزهای پس از انتخابات نیز هر چهره‌ی شکسته و هر نفس داغ‌داری که در شعری جان گرفت بیش از پیش زیر تیغ سانسور رفت و در این وانفسا عده‌ای از شاعران نیز تهدید و زندانی شدند.

حبس و ارعاب و شکستن قلم شاعران یک سرزمین همانا حبس و ارعاب و شکستن غرور ساکنان آن سرزمین است. چرا که شاعر همواره از هوای بازدم مردم سرزمین‌اش تنفس می‌کند؛ هوایی که در آن روح انسانیت، آزادی‌خواهی و حقیقت‌طلبی جاری‌ست و در این هوا شاعر جز از حقیقت نمی‌گوید و جز از برای حقیقت نمی‌سراید.

اما امروز و در چنین فضایی در آستانه‌ی برگزاری مسابقه‌ها و جوایز شعر دولتی مانند جایزه‌ی شعر فجر، جایزه‌ی کتاب سال شعر، جایزه‌ی شعر شب‌های شهریور، جایزه‌ی شعر بانوی فرهنگ و... هستیم. ما شاعران امضا کننده‌ی این بیانیه به نشان اعتراض به فضای حاکم بر کشور و هم‌دلی با مردم، شرکت در این مسابقات را تحریم کرده و به برگزارکنندگان این جوایز نیز اجازه‌ی شرکت دادن خود سرانه‌ی آثارمان در این مسابقات را نخواهیم داد.


بکتاش آبتین – سهند آدم عارف - شبنم آذر- م .آذرفر - مریم آموسا – محمد آشور- پگاه احمدی - سعید احمد زاده – سوری احمدلو – علی اسدالهی - کبوتر ارشدی – آرش اله‌وردی- کمال امینی – رضا اکوانیان – طاهر اکوانیان - ابوالقاسم ایرانی- آرش اخوت - مهناز بدیهیان - کامران بزرگ نیا- سیامک برازجانی - محسن بوالحسنی – موسی بندری - علیرضا بهنام - علیرضا پنجه‌ای - مزدک پنجه‌ای – شاهرخ تندرو صالح - علی ثباتی - سپیده جدیری - مهری جعفری - مریم جلالی فراهانی – رضا چایچی - چوکا چکاد - معصومه چوپانی – محمد باقر حاجیانی - میناحسنی – رضا حیرانی –مهین خدیوی - علی خاکزاد - منصور خاکسار– نسیم خسروی – جلال خسروی – حسین خلیلی - آزاده دواچی- مجتبی دهقان - سیاوش رامش - فروغ رخشا - آناهیتا رضایی - الهه رهرو نیا – آزاده زارعیان - احمد زاهدی لنگردودی - ایرج زبر دست - ماندانا زندیان - ناهید سرشگی (طارا) - علی سطوتی قلعه – سعید سلطانی طارمی – بابک سلیمی زاده - وحید شریفیان - مسعود شهریاری – فرزانه شهفر- شهاب الدین شیخی – لیلا صادقی - سجاد صاحبان زند – روزبه صدر آرا- معصومه ضیایی - سونیا طیبی – احمد غفاری - احسان عابدی - علی عبدالهی – ناهید عرجونی - پویا عزیزی - هومن عزیزی - محسن عمادی - آیدا عمیدی - امیر حسین فتوحی – لیلا فرجامی - رحیم فروغی - بنفشه فریس آبادی - بهاره فریس آبادی – محمد فلاح نیا – جواد قبادی - علی قنبری –مهدی کامیار - سینا کمال آبادی - شیما کلباسی - سعدی گلبیانی - زهرا گنجی - گیل آوایی- شیدا محمدی - مهرنوش مزارعی - علی مسعودی نیا - محمد مفتاحی - الهام ملک پور- گراناز موسوی – محسن موسوی میر کلایی - علیشاه مولوی - کیوان مهرگان - سهیلا میرزایی - فریاد ناصری - آرش نصرت اللهی - یاسین نمکچیان - پرتو نوری علاء – فرزاد هاشم پور- گلاله هنری - میخوش ولی زاده – مجتبی ویسی – و.م.آیرو(وریا مظهر) - مریم هوله - مهناز یوسفی

این روزها، آیا، رویکرد عمده‌ی شاعران به شعری با موضوعات صریح اجتماعی و سیاسی، بدیلی برای دلسردی آنان نسبت به تغییرات مطلوب اجتماعی نیست؟ آیا راویان و پرسوناهای این اشعار، اتوپیای اجتماعی خود و تمناهای جمعی خود را که برایشان صورت واقعیت نمی‌بندد، در آثارشان بازسازی نمی‌کنند ؟ می‌توان روی دیگر سکه را هم دید. آیا چنین اشعاری با چنین رویکردی، حکایت از آن ندارد که طی شعوری انتقادی، شاعران به عاملیت ادبیات در جامعه و تعامل تنگاتنگ ادبیات و مسائل اجتماعی آگاه شده‌اند و در واقع به شعر نه به عنوان مقوله‌ای واکنشی بلکه به عنوان تجربه‌ای کنشگر نگاه می‌کنند؟

بیانیه جمعی از شاعران و نویسندگان ایران در اعتراض به خشونت های رخ داده علیه مردم در وقایع اخیر



بهشت من جنگل شوکران هاست

و شهادت مرا پایانی نیست

احمد شاملو


حقیقت گاهی آن‌چنان تلخ است که به سختی می‌توان با آن رو‌به‌رو شد. حقیقت ستمی که در حوادث اخیر بر مردم به ویژه جوانان این مرز و بوم رفته چنین است. خبر وقایعی که به دنبال اعتراض‌های قانونی مردم و جوانان این سرزمین در بازداشتگاه‌‌ها و زندان‌ها رخ داد، هرچند بی‌سابقه نبود، اما به سبب وسعت و شدتی که داشت، اهل فرهنگ و ادب را بيش از پيش متاثر ساخت. تجاوز به شرافت و حیثیت جوانان پرشور این سرزمین تنها نشان از عناد بایک حزب یا گروه خاص ندارد و نمی‌توان آن را در لوای درگیری دوجناح سیاسی برای انتخاب شدن یا نشدن در انتخابات توضیح داد، بلکه چنین حادثه ای نشان دهنده دشمنی با مردمی است که سابقه چند هزار سال تمدن و فرهنگ جایگاه والاي ايشان را در جهان مشخص کرده است. ما شاعران و نویسندگان امضاء کننده این متن از قربانیان این فجایع و خانواده هایشان دلجویی می کنیم و جسارت‌شان را در بازگویی آن‌چه بر ایشان رفته، می ستاییم و به کسانی که با اعلام این فجایع و پیگیری آن مصلحت مردم را بر مصلحت خود مقدم دانسته اند آفرین می‌گوییم و بر سر آن‌ها که با هر مصلحتی در برابر این فجایع سکوت کرده‌اند فریاد می زنیم که وجدان انسانی‌تان کجا رفته است؟! کتمان این فاجعه از سوی هر کسی ظلمی‌ست که در حق شرافت انسانی روا می‌شود و راهی‌ست که برای مرتکبین ،جهت تکرار آن گشوده می‌شود ،چه بسا کسانی که امروز با سکوت خود مهر خاموشی بر این فجایع می‌گذارند فردا خود و خانواده‌هایشان قربانی ارتکاب چنین عمل شنیعی باشند و شک نداریم حتا اگر امروز همه کسانی که دستشان آلوده‌ي اين زشت‌كاري‌هاست، با هر ابزاری امکان کتمان این وقایع را فراهم کنند؛تاریخ و آینده به بهترین شکل پاسخ آن‌ها را خواهد داد .

بكتاش آبتین(شاعر)، شبنم آذر(شاعر)، م.آذر‌فر(نقاش و شاعر)، سعید آرمات(شاعر)، محمد آشور(شاعر)، شمس آقاجانی(شاعر)، علی آموخته‌نژاد(شاعر)، مریم آموسا(شاعر و روزنامه‌نگار)، یاشار احد صارمی(شاعر)، سوری احمد‌لو(شاعر)، پرستو ارسطو (شاعر)، كبوتر ارشدی(شاعر)، مهدی استعدادی‌شاد(داستان‌نویس)، علی‌ اشرف‌درویشیان(داستان‌نویس و محقق)، سامان اصفهانی(شاعر)، زهره اكسیری(مترجم)، هوشیار انصاری‌فر(شاعر و مترجم)، علی‌ باباچاهی(شاعر و منتقد)، علی‌رضا بابایی(شاعر)، فرهاد بابایی(داستان‌نویس)، مهناز بدیهیان(شاعر)، رضا براهنی(شاعر، منتقد و داستان‌نویس)، كامران بزرگ‌نیا(شاعر)، موسی بندری(شاعر و داستان نویس)، محسن بوالحسنی(شاعر)، سیمین بهبهانی(شاعر)، علی بهبهانی( نویسنده و محقق)، علی‌رضا بهنام(شاعر)، بیژن بیجاری(داستان‌نویس)، روشنك بیگناه(شاعر)، كوشیار پارسی(داستان‌نویس)، ناصر‌ پاكدامن(نویسنده و محقق)، یونس تراكمه(داستان‌نویس)، رویا تفتی(شاعر)، محمد تنگستانی(شاعر)، ملیحه تیره‌گل(شاعر)، مجید تیموری(شاعر و داستان‌نویس)، علی ثباتی (شاعر، مترجم)، مرتضی ثقفیان(شاعر)، سپیده جدیری(شاعر)، نوشین جعفری(روزنامه‌نگار)، مهری جعفری(شاعر)، شاپور جوركش(شاعر و منتقد)، رضا چایچی(شاعر)، چوکا چکاد(شاعر)، معصومه چوپانی(داستان‌نویس)، علی‌اصغر حاج‌سید‌جوادی(نویسنده و محقق)، فرخنده حاجی‌زاده(شاعر و داستان‌نویس)،حسن حسام(داستان‌نویس)، محسن حسام(داستان‌نویس)، مینا حسنی(شاعر)، پرویز خائفی(شاعر)، منصور خاكسار(شاعر)، نسیم خاكسار(داستان‌نویس)، ابو‌تراب خسروی(داستان‌نویس)،اسماعیل خویی(شاعر)، محسن خیمه‌دوز(منتقد)، شهناز دارابیان(شاعر)، شیرین‌دخت دقیقیان(داستان‌نویس)، آزاده دواچی(شاعر)، خسرو دوامی(داستان‌نویس)، حسین دولت‌آبادی(داستان‌نویس)، سهراب رحیمی (شاعر)، رسول رخشا(شاعر)، فروغ رخشا(شاعر)، مرضیه رسولی(روزنامه‌نگار)، آناهیتا رضایی(شاعر)، مینا رضایی فرخ (شاعر)، یدالله رویایی(شاعر)، فریبرز رییس‌دانا(نویسنده و فعال حقوق بشر)، ایرج زبردست(شاعر)، ناصر زراعتی(داستان‌نویس)، ناصر زر‌افشان(نویسنده و حقوق‌دان)، رویا زرین(شاعر)، علی زرین(شاعر)، محمد زندی(شاعر)، فرامرز سدهی(شاعر)، اكبر سردوزامی(داستان‌نویس)، سعید سلطانی طارمی(شاعر)،پیمان سلطانی(شاعر و موزیسین)، بابك سلیمی‌زاده(شاعر)، رضا شمسی(شاعر)، حبیب شوکتی (شاعر)، بهروز شیدا (منتقد و پژوهشگر ادبی)، لیلا صادقی(داستان‌نویس)، حمید صدر(نویسنده و محقق)، عباس صفاری(شاعر)، ایرج صف‌شكن(شاعر)، مهدی صمدانی(شاعر)، مسیح طالبیان(شاعر)، رضا عامری(داستان‌نویس و مترجم)، گروس عبدالملکیان (شاعر)، پویا عزیزی(شاعر)، محسن عمادی(شاعر)، آیدا عمیدی (شاعر)، حسین فاضلی(شاعر) ،حسین فاضلی(نانام)(شاعر و سینماگر)، لیلا فرجامی(شاعر)، بهاره فریس‌آبادی(شاعر)، بنفشه فریس‌آبادی(شاعر)،رضا قاسمی(داستان‌نویس)، عزت‌الله قاسمی(شاعر)، علی قنبری(شاعر)،داریوش كارگر(نویسنده و محقق)، یاسمن كاظمی(شاعر)، زیبا کرباسی(شاعر)، بهزاد كشمیری‌پور(داستان‌نویس)، شیما كلباسی(شاعر)، منصور كوشان(شاعر)، محمود كویر(شاعر و داستان نویس)، سعدی گل‌بیانی(شاعر)، لیلی گله داران(شاعر)، زهرا گنجی(شاعر)، سجاد گودرزی(شاعر)، شمس لنگرودی(شاعر، داستان نویس و محقق)، جواد مجابی(شاعر، داستان‌نویس و محقق)، رباب محب(شاعر)، آذر محلوجیان(مترجم)، مهرنوش محمد‌زاده(روزنامه‌نگار)، محمد محمد‌علی(داستان‌نویس)،رضا مرادی اسپیلی(مترجم و روزنامه‌نگار)، محمد‌حسین مرتجا(شاعر)، مهرنوش مزارعی(داستان‌نویس)، علی مسعودی‌نیا(شاعر و روزنامه‌نگار)، وریا مظهر(و.م.آیرو)(شاعر و نویسنده)، اكبر معصوم‌بیگی(نویسنده و محقق)، داریوش معمار(شاعر)، شهاب مقربین(شاعر)، الهام ملک‌پور(شاعر)، شهریار مندنی‌پور(داستان‌نویس)، حسن موذن‌زاده(داستان‌نویس)، بهزاد موسایی(نویسنده و محقق)، حافظ موسوی(شاعر)، گراناز موسوی(شاعر)، علی‌شاه مولوی(شاعر)، باقر مومنی(نویسنده و محقق)، داریوش مهبودی(شاعر)،نعمت میرزا‌زاده(م.آزرم)(شاعر)، فریاد ناصری (شاعر)، افتخار نبوی‌نژاد(مترجم)، امیر نجات‌حسینی(شاعر)، مینو نصرت(شاعر)، آرش نصرت‌اللهی(شاعر)، مجید نفیسی(شاعر)، علی نگهبان(داستان‌نویس)، پروین نگهداری(شاعر)، یاسر نوروزی(منتقد و روزنامه‌نگار)، پرتو نوری‌علا(شاعر)، حسین نوش‌آذر(داستان‌نویس)، مازیار نیستانی(شاعر)، پیمان وهاب‌زاده(شاعر)، فرزاد هاشم‌پور(داستان‌نویس)، افشین هاشمی(شاعر)، حسن همایون (شاعر و خبرنگار)، گلاله هنری(شاعر)، مهدی یزدانی‌خرم(داستان‌نویس وروزنامه‌نگار)، مهناز یوسفی(شاعر)

و حالا ایران. ما نه مونتسکیو داریم و نه نیچه. تصور نمی‌کنم فردی در این امر شک داشته باشد. آن‌قدر ما ایرانی‌ها برای خود مقدسیم که هجو ایرانی و عادات‌اش که جای خود، حتی گوشه‌چشمی به طعنه سوی او انداختن را برنمی‌تابیم. ولی این‌بار گویا اتفاق جالبی افتاده. مردم خودشان دارند خودشان را هجو می‌کنند.
ما تفکیک قوا داریم؛ ولی این تفکیک قوا را پیش از واقعی کردن تجربه‌ی هجو خویشتن، تلاش کرده‌ایم واقعی کنیم. به نظر می‌آید تا گذشته‌ی خود را هجو نکنی (نه این که نقد کنی – که برانداختن عادات هزارساله تراکتور می‌خواهد نه بیل)، نمی‌توانی بنای تازه بسازی.

نه ‏این‏که ‏زبان قاصر باشد، مشکل ‏آن‏جاست که در برابر این پرده‏ها نه ‏چیز زیادى براى گفتن باقى ‏مى‏ماند نه ‏نیازى به‏ گفتن ‏احساس‏ مى‏شود. اما من‏ مى‏خواهم یک‏بار در حیات ‏خود اعتراف کنم از تصور یک جا به ‏تماشا نشستن بخشى‏ از کارنامه‌ی‏ سى‏ساله‌ی‏ مرد درخشانى ‏که ما پیرامونیان و ستایندگان ‏او همه‏ با حرمتى‏ عمیق به ‏جان‏ دوست‌اش ‏مى‏داریم سرمستانه ‏احساس‏ غرور مى‏کنم.

سلطـنت ينگه‌دنيا از قرار مسموع نه موهبت الاهی‌ست نه داشتن فـر شاهنشهى. از واجبات ‏آن ‏است نه دائمی‌ست نه موروثى. سلطان اين سرزمين نه خزانه‏ى‏ عامره دارد نه قدرت فـائقه. نـه نوکرى دارد که حکومت ولايتى را به او بفروشـد نـه قدرت و اختيارى که عندالاقتضا رعايا را بدوشـد. خلاصه چس‏ فيل ‏است: نه بو دارد نه خاصيت. چيز بى‏مصرف عجيبى است.

«رسالت قلم» هم از آن حرف‌های عتیقه‌ی عهد دایناسوری‌ست. گروهک معلوم‌الحالی که هنوز بر پندار واهی «رسالت قلم» پافشاری می‌کنند دیری‌ست که مشت‌شان باز و حنایشان تقلَِبی از کار درآمده. هرچند ماهیت این گروهک آشکار است، بعضی از اهمَ‌ ویژگی‌های آسیب‌شناسانه‌ی آنان رامرور می‌کنیم.

آن‌چه در پی می‌آید، ظاهرا‌ً، یادداشتی‌ست که چهار نویسنده دارد و تحت عنوان «نظر گروهی از خوانندگان وازنا درباره‌ی ساده‌نویسی در شعر» سعی دارد که از یک‌سو استدلالات دقیق و البته کافی در رد ساده‌نویسی شعر داشته باشد و از دیگر‌ سو، برای تبیین نظریه‌ی پیچیده‌نویسی مورد دفاع خویش (در شعر)، به اثبات داده‌های مورد نظرش بپردازد، اما در نهایت آن‌چه بیش از همه در این متن سرک می‌کشد و نظربازی می‌کند - گاه عشوه‌گری و غمازی – حرف‌ها و نظرات دوستان نویسنده درباره‌ی شاعری‌ست به نام «شمس لنگرودی» و در ادامه و تکمیل «پروژه شمس»، به کار گرفتن ظرفیت‌های شاعر دیگری به نام «حافظ موسوی» و البته و بالطبع آن‌چه کم‌تر از هر چیزی پس از مرور متن زیر دست‌گیر می‌شود، فاصله‌ی معنایی و استدلالی متن با عنوان برگزیده شده‌ی آن است.

مردمان یک دوره‌ی تاریخی،‌ فرهنگی و زبانی معین غالبا‌ً بر سر مسائلی خاص به جدل با یک‌دیگر و سعی در تثبیت جناح فکری و تحقق هویت خویش برمی‌آیند. برای مثال در ایران مسائلی نظیر گذار از سنت به مدرنیته،‌ بحث سکولاریسم، آزادی بیان،‌ دگراندیشی، هویت‌های قومی و نظایر آن همگی قریب به دو دهه است که از "مسئله‌های" بحران‌ساز و بحث‌انگیز گفتمان‌های سیاسی-اجتماعی بوده‌اند و اتخاذ موضع در برابر آن‌ها راهی بوده است برای تثبیت و تبیین هویت و جایگاه کسی که به این مسائل می‌پردازد.

چهاردهم تیرماه در تقویم ایران به عنوان روز قلم ثبت شده است، روزی که از سوی انجمن محافظه‌کار قلم ایران در سال‌ها‌ی آغازین دهه‌ی ۸۰ به شورای فرهنگ عمومی پیشنهاد، و در نهایت در سال ۱۳۸۲ این پیشنهاد به تصویب آن شورا رسید تا نویسندگان، شاعران و روزنامه‌نگاران ایران هم روزی را به بهانه‌ی قلم گرد هم جمع شده و بتوانند از مطالبات صنفی در حوزه‌‌ی نوشتن سخن بگویند و یا این‌که بخواهند به نوعی از پیش‌کسوتانی که به گردن قلم بیشتر حق دارند تجلیل کنند و یا نمی‌دانم بهانه‌یی باشد که اصلا جایی در ساعتی معین هم‌دیگر را ببینند!

ما نویسندگان ایران که طی سال‌های گذشته آسیب‌های فقدان آزادی اندیشه و بیان و قلم را تحمل کرده‌ایم، اعمال خشونت علیه مردم را که خواستار تأمین حقوق مدنی و قانونی خود هستند، تقبیح می‌کنیم و معتقد هستیم پاسخ مردمی که به صورتی مسالمت‌آمیز و صلح‌جویانه خواهان بازیافت حقوق خود هستند، حبس و اعمال خشونت نیست.
از طرف دیگر با توجه به فرهنگ غنی مردم ایران، دستگیری‌های گسترده و روزافزون روشنفکران، هنرمندان و اهل اندیشه و قلم همراه با سانسور همه‌جانبه ارتباطات و اخبار بر ابهام موقعیت می‌افزاید و این برای همگان نگران‌کننده‌است.
ما ضمن همدلی با همه خانواده‌های کشته‌شدگان، دستگیرشدگان و آسیب‌دیدگان رویدادهای اخیر، از مجامع مسئول داخلی و حقوق بشری (بین‌المللی) خواستار رسیدگی در جهت توقف خشونت، ایجاد آرامش و توجه به حقوق مدنی و قانونی ملت ایران هستیم.

۳۰ خرداد ۱۳۸۸


بابک احمدی، پگاه احمدی، مسعود احمدی، حسن اصغری، میترا الیاتی، ناتاشا امیری، هوشیار انصاری‌فر، علی باباچاهی، پرویز بابایی، سهیلا بسکی، سیمین بهبهانی، علی بهبهانی، شهلا پروین‌روح، احمد پوری، علی‌پورصفرکامران، صفدر تقی‌زاده، علی ثباتی، علیرضا جباری، کامران جمالی، شاپور جورکش، افشین جهاندیده، رضا چایچی، امیرحسن چهلتن، عاطفه چهارمحالیان، رضی خدادادی هیرمندی، مهین خدیوی، ابوتراب خسروی، محمد خلیلی، کامیار خلیلی، علی اشرف‌درویشیان، محمود دولت‌آبادی، سهراب رحیمی، یداللـه رویایی، فرشته مساری، محمدعلی سپانلو، محمدعلی سجادی، نیکو سرخوش، عنایت سمیعی، حسین سناپور، محمد شمس‌لنگرودی، فرزانه شهفر، سیدعلی صالحی، حسن صانعی، عباس صفاری، فرزانه طاهری، محمدرضا طاهریان، زاهد عابد، مهدی غبرایی، احمد غلامی، پوران فرخزاد، مراد فرهادپور، محمد قائد، آزیتا قهرمان، ناهید کبیری، نصراللـه کسرائیان، محمد کشاورز، سعدی گلبیانی، جواد مجابی، محمد محمدعلی، عباس مخبر، حسین مرتضاییان آبکنار، علی مسعودی‌نیا، محمود معتقدی، اکبر معصوم‌بیگی، داریوش معمار، شهاب مقربین، ضیاء موحد، نسترن موسوی، حافظ موسوی، علیشاه مولوی، جمال میرصادقی، مهران مهاجر، داریوش بهبودی، حمیدرضا نجفی، غلامحسین نصیری‌پور، فواد نظیری، مهشید نونهالی، جهانگیر هدایت، مهدی یزدانی‌خرم بکتاش آبتین، هاشم بناپور و... (از روزنامه‌ی اعتماد ملی ۳۰ خرداد ۱۳۸۸)

من ندانم با که گویم شرح درد:
قصه‌ی رنگ پریده،خون سرد؟

خون پاک ملت ایران، صدای فروخورده‌ی شاعران و نویسندگان این مرز و بوم را به فریادی رسا بدل کرد، همراه و هم‌نظر با مردمی که گشوده شدن روزنه‌ای، زخم عمیق‌شان را عیان کرده است؛ اعتراض خود را به کسانی که با نادیده گرفتن صدای مردم، عامل کشتارها، ضرب و شتم و بازداشت‌های گسترده‌ی اخیر هستند اعلام می‌کنیم، و یاد‌آور می‌شویم که هم‌بغض به سوگ نشستگان و در بندشدگان رخدادهای اخیر به سوگ نشسته‌ایم و هوادار عدالت و آرامشی هستیم که تنها با احقاق حقوق ملت ایران برقرار می‌شود.

سیمین بهبهانی، رضا براهنی، علی اشرف درویشیان، پوران فرخزاد، حافظ موسوی، منصور اوجی، ایرج صف‌شکن، علیشاه مولوی، مهین خدیوی، ابوتراب خسروی، فرخنده حاجی‌زاده، کامران بزرگ‌نیا، مهدی یزادنی خرم، شمس آقاجانی، پگاه احمدی، داریوش معمار، رویا تفتی، عباس صفاری، هوشنگ چالنگی، شهناز دارابیان ،عزت‌الله قاسمی، کوروش کرم‌پور، محمود معتقدی، هوشیار انصاری‌فر، علی قنبری، علی عبداللهی، محمدآبیز، سعیدآذین، فرهاد حیدری گوران، سهیلا میرزائی، شهاب مقربین، حسین فاضلی، مهرداد فلاح، کوروش همه‌خانی، علی مسعودی نیا، فرامرزسدهی، پرویز خائفی، بهزادموسایی، رضا بنی عامری، علیرضا بهنام، بکتاش آبتین، لیلا صادقی، آرش نصرت اللهی، لیلی گله‌داران، علی ثباتی، شیدا محمدی، علی الفتی، لیلا فرجامی، بابک سلیمی زاده، پویا عزیزی، بهاره فریس آبادی، رسول رخشا، بنفشه فریس آبادی، ناما جعفری، غلامرضا بروسان، رضا شمسی، سعدی گلبیانی، مازیار نیستانی، رویا زرین، سپیده جدیری، موسا بندری، محمد ذوالفقاری، علی آموخته نژاد، سعید آرمات، حسین شریفی، علیرضابابائی، آزاده زارعیان، مهدی محمدی، احمد فریدمند، محمد زندی، پروین نگهداری، علی اکبرسلیمانپور، سعیدمحمدحسنی، رجب بزرافشان، الهام اسلامی، حامد رحمتی، آزیتا قهرمان، سهراب رحیمی، مظاهر شهامت، مها محقق، حسن صفدری، علی میرکازهی، عباس عارف، فهیمه غنی نژاد، احسان عابدی، مهری جعفری، رحیم رسولی، علیرضا عباسی، علیرضا فرهانی، ستار جانعلی پور، پرویز بابائی، جواد قاسمی، محمد شعبانی، حسین ایمانیان، مهدی شام روشن، علیشام روشن، محمدمرات، مزدک موسوی، آرش الله وردی، محمد حسن مرتجا، مهدی صمدانی، محمود رافع، رضا خندان مهابادی، فاطمه سر حدی زاده، رضا مرادی اسپیلی، محمود کویر، بهاره رضائی، سوری احمد لو، مریم پالیزبان، مریم حقیقت، محسن خیمه دوز، فروغ رخشا، الهام ملک پور، کبوتر ارشدی، یاشار احد صارمی، گلاله هنری، يدالله رويایی، فرزين هومان‌فر، مهناز يوسفی، فرشته ساری، محمد آشور، ماندانا زنديان، مينا رضایی‌فرخ، مقصود صالحی، مهرداد امين، ياسمن كاظمی، مهناز بديهيان، آزاده دواچی، معصومه ضیائی، اسماعیل یوردشاهیان، مینو نصرت، محسن بوالحسنی، ترانه جوانبخت، هادی قاراچای، اقبال معتضدی، پرویز میر مکری، علیرضا طبیب‌زاده، فریاد ناصری، حسن همایون، شراره جمشید، محسن سراجی، نینا گلستانی، فرامرز دهگان، بابک صحرانورد، ری‌را عباسی، امید نیک‌فرجام، فتح الله بی‌نیاز، مینا اروجلو، آیدا عمیدی، گراناز موسوی، اکرم حیدری، الناز رضایی قلعه چی، صادق عسگری، پرستو ارسطو، منصوره اشرافی، محبوبه میرقدیری، علیرضا زرین، مهران بقایی، شهره احدیت، علی سطوتی قلعه، فرزانه قوامی، رسول آبادیان، اکبر ایلبیگی، شهرام بهمنی، حبیب شوکتی‌نیا، حسین چراغی، حسن فرهنگی، حمیدرضا شکارسری، وحید ضیائی، رضا کاظمی، مجتبی ویسی، محمدرضا پارسایار، جواد عاطفه، رباب محب، مهرداد قاسمفر، عارف رمضانی، سامان سپنتا، ابوالفضل حسنی، رحیم فروغی، مهسا حسنی، محمود دهقانی، احمدرضا قایخلو، پوران کاوه، حسن مولایی، خیرالله فرخی، منیره پرورش، عاطفه چهارمحالیان، رامین صیاد حقیقی، اصغر واقدی، ماهزده امیری، ربابه صدر اشکوری، میثم همرنگ، ناهید سرشگی، حبیب شوکتی، بابک خوشجان، ستاره انصاری، پیرایه یغمایی، شهین منصوری، مازیار فلاح‌پور، کیانا برومند جاوید، محمدعلی حسنلو، بهمن نمازی، وحید آقاجانی، رضا شنطیا، بیژن باران، مریم برزگر، علی فتحی مقدم، علی اسداللهی، رویا نوری، محبوبه موسوی، جلیل قیصری، علی میرفطروس، احسان صفاپور، سیامک میرزاده، سعید اسکندری، علیرضا شکرریز، علی اکبر رشیدی، فردین کوراوند، افسانه نجومی، راضیه نویدزاده، محمدامین کاملی، علی روات زاده، آزاده بهروزی، آرش آذرپناه، محسن اکبرزاده، امید شمس، فریبا شمس کیا، رضا فرمند، جلیل صفربیگی، شیما کلباسی، نسترن مکارمی، سعید عباس پور، شهناز عشایری، سیروس امیری زنگنه، فدرس ساروی، هوشنگ ملکی، میثم یوسفی، علی شیخ علی چالشتری، علی یاری، ستار حاجیان، بهمن عباس‌زاده، پرهام دهکردی، حسین لعل بذری، شاهین یعقوبی، علی مصلحی، امید نیک‌فرجام، آنا شکراللهی، عباس جمالی، علی محمدی، مجید فلاح‌زاده، بهرخ حاج بابایی، لیلا صبوحی خامنه، رامین مولایی، امید بلاغتی، امیر شهیدی‌فر، سولماز مهندسی نمین، آرش قربانی، مهتاب کرانشه، مرضیه مهاجر، اعظم کمالی، محمد مستقیمی، زیبا کرباسی، محمد بیاتی، لیلا رضایی، محمد علی کاوئی، راد قنبری، کسری صدیق شجاع، فرزانه مهران، زهرا گنجی، سعید نوراللهی، روح الله احمدی، ایلیا دیانوش، آرمان میرزانژاد، امیر مهدوی، مرتضی محمودی، ایوب صادقیانی، سرور جوان، مریم ترنج، پوریا گل‌محمدی، سمیرآنیک نوروزی، کریم سهرابی، محمدرضا جعفری، نوری نوروزی، اهورا گودرزی، اصلان قزللو، مریم فیروزی، مهناز طالبی طاری، ثریا کهریزی، سیما رحیمی، مریم آموسا، وحید داور، شبنم آذر، فریده اشرفی، سعیده کشاورزی، سیما بازیار، سجاد گودرزی، بابک شیوا، محسن صلاحی راد، آناهیتا رضایی، مسعود کبگانیان، زهرا طهماسبی، محمد مفتاحی، ژاله سیفی، شقایق علی‌پور، سید علی نبوی، سیروس نیرو، غلامرضا خواجه علی، محمد حسین صفاریان، میترا سرانی اصل، مسعود بیزارگیتی، مولود گودرزی‌فر، محمد احسان هادی، فائزه امانی‌فرد، فریده صالحی، رضا طاهری، فریبا شادکهن، محمد شهبازی پویا، محمد جواد آسمان، شاهرخ صلح‌جو، محسن عمادی، شیدا شاهبداغی، محسن موسوی میرکلایی، مولود گودرزی‌فر، علی اصغر ابراهیمی.

شاعران و نویسندگان عزیز
در صورتی که مایل هستید این لیست را امضا کنید لطفا‌ً نام خود را به ایمیل: vaznabox@gmail.com ارسال کنید.

با تأسف مطلع شدیم که مترجم پیشکسوت، رضا سیدحسینی، جمعه، ۱۱ اردیبهشت‌ماه درگذشت. از طرف هیئت تحریریه‌ی وازنا درگذشت این مترجم فقید را تسلیت می‌گوییم.

پس از آشنایی با الیاس علوی در این اواخر بخت با من یار بود که با شاعر دیگری از شاعران افغانی مقیم ایران آشنا شدم. شاعری با سن و سالی کمتر از بیست سال که گویی یک قرن تجربه را در زبان و تصاویر شاعرانه‌اش متراکم کرده است.

سال ۸۷ را به نوعی می‌توان «عام‌الجوایز» نامید. تعداد جایزه‌های شعر کم‌کم دارد از تعداد کتاب‌های شعر منتشر شده پیشی می‌گیرد و خیلی که خوش‌بین باشم، می‌توانم بگویم که اتفاق با‌نمکی است. مثلی هست در باب سلمانی‌هایی که بی‌کار می‌شوند. شاعران هم که دیدند کسی از آن‌ها حمایتی نمی‌کند، خودشان دست به کار شدند تا از خودشان تقدیر کنند. لعنت بر چشم حسود بخیل. مبارک باشد.

همه باید در مقابل سانسور شعر واکنش نشان دهیم. همه‌، حتا این آقایان و خانم‌هایی که در رسانه‌های سراسری شب و روز دارند شعر قرقره می‌کنند، حتا سازنده‌‌ی فلان سریال تلویزیونی عامه‌پسند، روزنامه‌نویس‌ها، اهالی سینما و تئاتر، همه باید حواس‌شان باشد که دفاع از شعر، دفاع از من ِ شاعر نیست، دفاع از فرهنگ ایران و زبان فارسی‌، و دفاع از فصل مشترک همه‌‌ی هنرها در این سرزمین است.

لازمه‌ی نزدیک کردن شعر به جایگاه اولیه‌اش، جدی گرفتن انبوه مخاطب بالقوه‌ی شعر است و دوری از تفاخر به نخبه‌گرایی و ورود به زندگی واقعی. شعر برای نجات‌اش می‌باید به کارکرد جوهری‌اش که همانا جادوی نجات‌بخش است برگردد. شعر می‌باید با حفظ تمامی معیارهای زیبایی‌شناختی ِ هر شاعر، همگانی شود. شعر هرگز به اندازه‌ی موسیقی همگانی نخواهد شد ولی این وضعیت‌اش نیز که از نوعی گنده‌دماغی ِ خودپسندانه‌ی بی‌ثمری آب می‌خورد که حق‌اش نبود...

مرگ هر آدمی‌ای مرا می‌میراند، هم از آن روی که من درآمیخته‌ام با تمام ِ بشر و از برای همین حاشا کسی را گسیل کنی تا که خبر گیرد ناقوسْ مرگِ که را می‌نوازاند که خودْ از برای توست که نواختن گرفته است.

ما نیز به نوبه‌ی خود از طرف تمامی اعضای هیئت تحریریه‌ی وازنا مصیبت وارده را به ایشان تسلیت گفته و برای‌شان صبوری هرچه بیش‌تر و به‌بود هرچه سریع‌تر را آرزومندیم.

وی در جنگ به دست نیروهای آلمانی اسیر و در شهر درسدن زندانی شد و در همین دوره شاهد بمباران این شهر توسط بمب‌افکن‌های متفقین بود که بیش از صد و سی و پنج هزار نفر کشته به جا گذاشت.

اساسا ً خوانندگان ما روی هیچ شعر ترجمه‌ شده‌ای این‌قدر تاکنون حساسیت نشان نداده‌اند که ترجمه‌های حامد رحمتی به‌ تنهایی در سایت وازنا برانگیخته است. همین برخورد پردامنه‌ی منفی‌نگرانه که دائما ً در راستای تخطئه‌ی حامد رحمتی و با نظر به یکان‌یکان ِ ترجمه‌های‌اش صورت می‌گرفت و کماکان هم می‌گیرد باعث شد به این نتیجه برسم که باید پای "غرض و مرضی" در میان باشد.

در نهایت، پرونده‌ی جمع‌خوانی‌های وازنا – به سیاق سنت مجله‌ی کارنامه – دایر خواهد شد. به احتمال قوی، نخستین جمع‌خوانی ما با حضور عباس کیارستمی و پیرامون دو کتاب «حافظ» و «سعدی» او خواهد بود. فهرت سایر حضار در جمع‌خوانی را در اخبار پس از عید انتشار خواهیم داد.

روی‌کرد غالب اما روی‌کردی کاملا ً محفلی و کم ارزش است. به این معنی که اکثر نقدهای منتشر شده در مطبوعات تشویق‌نامه‌هایی بود که شاعر از دیگر رفقای شاعرش دریافت می‌کرد.

امیدوارم در سال آینده حتی بیش از این‌ها دست وازنا را بگیرند و كمك كنند تا بتوانیم صدای شعر امروز فارسی را در چهار گوشه‌ی گیتی با شایستگی به گوش فارسی زبانان برسانیم.

و حالا تو شهروندی هستی از نوعی دیگر، شهروندی که دیگر مناسک را از یاد برده به خلوت و دهشتی می‌اندیشد که از رهگذر همین غیاب، همین نبودن به فکرش هجوم آورده، شهروندی که دیگر برای آرامش‌اش، برای مخفی شدن در پس پشت گله، برای گم شدن در سیل شهروندان، بهانه‌ای ندارد.

دفتر نیكلاس ساركوزی رئیس جمهور فرانسه در اطلاعیه‌ای كه به مناسبت درگذشت آلن روب گری‌یه منتشر كرد، نوشت: بی شك آكادمی زبان فرانسه شورشی‌ترین عضو خود را از دست داد. در این اعلامیه آمده است با مرگ او بخشی از تاریخ روشنفكری و ادبی فرانسه از دست رفت.

واقعیت‌اش را بگویم، اگر واقعیت‌اش را بگویم، حال من از این دو واژه‌ی «سوژه» و «ابژه» به هم می‌خورد. از این تقسیم‌بندی‌های ابلهانه بر مبنای «حرف» و حرف و حرف، که به کار شاعر نمی‌آید، و حتی از شاعری‌اش می‌اندازد، و تکه پاره‌اش می‌کند آن قدر که ناچار شود به جای شعر، «حرف گسسته» بگوید، تا مثلا ً، چه می‌دانم.

صبح روز ١٠/٩/٨٦ تلفن زنگ زد؛ داشتم از خانه بیرون می‌رفتم انگار یکی گفت برگرد تلفن را جواب بده. یکی از دوستانم بود پیشنهاد سفر قونیه را به مناسبت هشتصدمین سال تولد حضرت مولانا به من داد. بی‌مهابا پذیرفتم

شام آخر نازنین بود! چه تلخ! چه سرد! چه گزنده! چه شب شومی بود آن شب! دلم می‌خواست کسی پیدا شود و یک سیلی توی صورتم بزند و از خواب بیدارم کند. اما خواب نبود. برف نیمه شب واقعی بود. درمانگاه لواسان واقعی بود، شوک الکتریکی واقعی بود ، آمبولانس واقعی بود، سردخانه واقعی بود، من خواب نبودم. اصلا ً نخوابیده بودم که خواب دیده باشم. آتشی هم بود. عمران هم بود. چه گریه ای کرد آن شب عمران‌!

یك‌بار، در میان جمعیت، دست روی شانه‌ی من گذاشت و یك موفقیت كوچك را با چنان لطف و بزرگواری به من تبریك گفت كه هنوز، دوازده سال پس از آن روز گرمی دستش را روی شانه‌ام احساس می‌كنم.

سه شبه صبح، بیستم شهریورماه تلفن همراهم حامل پیام کوتاهی بود: حیدربیگی تنهائی‌اش را به دوش ما گذاشت و رفت. دست و دلم به جواب نرفت. بهت زده نبودم چون آخرین باری که دیدمش روی تختر بیمارستان بعثت حالش زیاد تعریفی نداشت.

ابراهیم، ابراهیم . . . هنوز تو را نیافریده‌اند!

به ياد ماندگارِ مانا؛ ابراهيم رزم آرا

اما براي چه رفتي؟!... "كجا و كي؟!"... همان اول كه آمدي براي چه رفتي؟!

اول كه آمدي گفتي (با محمد زندي بود اول بار كه آمدي!)... گفتي: "هنوز مرا نيافريده اند"... راست مي گفتي؛ و نام كتاب ات بود...

پاییز خواهد آمد، با لیسک ها
با خوشه های ابر وقله های درهمش
اما هیچ کس را سرآن نخواهد بود که در چشمان تو بنگرد
چرا که تو دیگر مرده ای

تأثیر احمد فرديد و ديدگاه‌های او بر بسياری از روشنفکران از جمله شريعتی وآل احمد و آثار آن‌ها که محاق دانش و انديشه را دارند و انباشته‌اند از هيجان احساس در برخورد با مسائل اجتماعی که نمونه‌ی روشن آن کتاب (غرب زدگی) آل احمد است

در روزهایی كه گذشت قیصر امین پور و تیرداد نصری شاعر تنكابنی مقیم انگلستان در گذشتند، كمی پیشتر از روزهایی كه گذشت، احمد حیدر بیگی شاعر همدانی نیز از میان ما رفت، اهالی وازنا از فقدان این عزیزان متأثر شدند و یاد و خاطره‌ی آن‌ها را ارج می‌نهند.

در سال ١٣٦٠ بدون حقوق و با محرومیت از تمام مشاغل دولتی بازنشسته شد. در سال ١٣٦٩ به دعوت خانه‌ی فرهنگ آلمان برای برگزاری شب شعری از تاریخ تا ٤ تا ٧ آوریل برای نخستین بار به خارج از ایران سفر کرد.

حافظ موسوی از "مردمی‌ترین شاعر آن‌ سال‌ها" می‌گوید. به اعتقاد حافظ موسوی، عمران صلاحی درباره‌ی مردم "حرف" نمی‌زد؛ بلكه مردم، «متن» شعر او بودند.

شاعر با چشم های مبهوتش دنبال نگاهی می گشت و به ماه فكر می كرد و به قبرستان كه برای سكوت و گل ها و ابرها ساخته شده است و نه برای این كه انسانی در آن بمیرد، دوست نداشت در ماه كامل بمیرد

این شماره با تأخیر آمد، ولی مگر نشریات کاغذی - به استثناء بخارا - توانسته اند همیشه سر وقت منتشر و توزیع شوند؟ مگر بیشتر این نشریه ها همان هفته نامه هایی نیستند که هر ماه، یا ماه نامه هایی که هر فصل یا فصل نامه هایی که هر سال بیرون می آیند؟ به هر حال، این شماره با تأخیر آمد.

امروز ١٥ مرداد ماه، حکم توقیف روزنامه شرق به خاطر انتشار مصاحبه مجتبی پور محسن با یک شاعر - ساقی قهرمان - صادر شد.

گویند: [ اصل آدمی خاک است و خاکی می شود]
کی خاک گردد آن کسی، کو خاک این درگاه شد

با شاعرانی که بی مخاطب هی همدیگر را نفی می کنند، به وضوح در می یابیم که نوسانات فرهنگی نخواهیم داشت تا دم از "تکثر گرایی فرهنگی" و "نسبیت باوری" زده باشیم.

نصرت رحمانی شاید دیرتر از بقیه وارد عرصه ی شعر شده اما زودتر از بقیه معروف می گردد. اندیشه ی این که جهان خود به تنهایی ارزش زیادی ندارد و زمان لذت کوتاه است ، نوعی نگاه خیام وار به شعر او می دهد ، به اشراقی عاطفی نزدیک اش می کند و تعریف او، از زندگی را معنا می دهد .

آنجاهایی که ذهن از زنگار هر قاعده و قانون و قرارداد خلاصی یابد. شاید سورئالیسم سهراب، زندگی را تغییر نداد، اما راز شاعرانه زیستن را آموخت.

به ما نقل و نبات تعارف کردند . با تیرزیاس ِ پیر رفتیم دم آرامگاه. گفت: "ما که رفتیم گاه گدار بیا اینجا.این سنگ را به شکنجه بر سینه ی ماگذاشته اند." گفتم: "اسمت را بر سنگ خواهیم کند و تمام قله های جهان بوی خاک خواهند گرفت."

شما مسلما ً بهتر از من می دانید ، ادبیات تا هر کجا و تا هر پایه و مایه ای هم که دربرگیرنده و عرضه کننده ی مفاهیم زیبا شناختی ( یا به تعبیر شما حسی – مفهومی) باشد ، باز پاره ای از سخن است ، به شکلی تدوین یافته که نشانه های زبانی باید در خلال متن فراهم گشته برخی مدلول ها و ارزش ها یا هنجارها را به کناری نهند و متقابلا ً دیگر نمونه هایی از موارد پیش گفته را بر جای آنها بگذارند.

من هميشه نگران کار کرد کسانی هستم که به پندار خويش برای تحول وتغيير زبان ومعيارها به ابزاری نمودن زبان ودر برخوردی مکانيکی با آن به پيچيده نمودن آن در هر بيان ودريافت وآفرينش وسرايش هستند وبا پيچيده نمودن آن زندگی شعر وداستان واثر هنری خودرا کشته وآن را از جامعه ومردم دور می کنند وبر گيجی وکرختی دنيای خود می افزايند .

از شهر به این بزرگی شاید صد نفر هم نبودند که آمده بودند! یاد ِ چند سال پیش افتادم که با چند تا از دوستان یک روز بر سر مزار فروغ آمدیم، شعر خواندیم، عکس گرفتیم و یادی از فروغ کردیم و رفتیم! امروز انگار فقط تعدادمان از آن روز بیشتر بود! فقط همین!

سرانجام ، پنجشنبه دوم آذر فرا رسید

ساعت ، 6:30 صبح ، و هواپیما که به مقصد بوشهر از فرودگاه مهرآباد بلند شد

برای دیدن منوچهر آتشی می رفتیم ، شاعر عشق و حماسه ها

میان آسمان و زمین نمی دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد! آیا خاک مزارش هنوز خیس است؟! رو به سوی دره های سرسبز ، میان پری های فایز ، با عطر خوش خلیج و خزر!

هواپیما که می نشست نخل ها چنان در شعر هایش رطب می دادند که انگار خودش ایستاده بود به جای تمام آنها.

مرا که سرد می سو ختم در گرما ی یکشنبه های کلاست به مهر پذیرا شدی. او لین نگاهت به مهر اولین کلامت به مهر. مهر سال هزار وسیصد وهفتاد وچندی بودکه برای اولین بار با تو روبرو می شدم.آ وازه بلندت دلهره گنگی بر دلم می انداخت. آ ماده می شدم تا با پلنگ شعر افکن رو برو شوم. وارد که شدی شعاع مهر بانیت افق نگاهم را لبریز کرد. لبخند بر لبت نشسته بود ومهرت بر دلم. که نشستی و از آنجا که بقیه شا گردان کلاس را می شناختی اسمم را پرسیدی که تازه وارد بودم

از محبت دوستان خوبمان در بوشهر ، آقایان (سینا برازجانی و خانواده ی محترم ایشان ، محسن موسوی ، محسن خویینی ) كه از لحظه ی ورود به فرودگاه تا وداع با آتشی همراه‌مان بودند, ممنون هستیم .

تحریریه وازنا

از 2 تا 4 یکشنبه بر می گردم
دست از پا درازتر...
پشت پنجره
پائیز درخت
شیشه را لیس می زند.
در حادثه اتاق
به کلمه می زنم
تا شعر بشنود
ناگهان
پیدایش نمی شود.

آتشی : خانم کتایون , شما پنجشنبه دفتر شعر جوان آمده بودید؟
‏- بله استاد
آتشی : موقعی که برای من آژانس گرفتند توی حیاط خانمی را دیدم که به بیرون نگاه می ‏کند ولی لباس قهوه ای پوشیده بود گفتم شاید شما باشید اما شما نبودید (امروز از کجا به ما ‏نگاه می کنی شاید کنارم ایستاده ای و من با انگشت های مهربان تو روی شاسی ها می ‏نوازم...)‏
آذر : کتایون بعد از شما آمد اما چشماش دنبال شما بوده " با خنده..."‏
‏.......................‏
آتشی : چرا کرمانشاهی امروز کسله؟(آذر کتابی همشهری استاد بود و آتشی گاهی از لقب ‏کرمانشاهی استفاده میکرد )‏
آذر : امروز شعر ندارم (با همون لهجه ی صمیمی)‏
و آتشی می خنده , (هنوز می شنوم انگار همینجاست...)‏
‏...................‏
آتشی : الان باید برم نمایشگاه کتاب , تا حالا که با شما خستگی هام بر طرف شد از این به ‏بعد نمیدونم
سوری :ما گفتیم شما چقدر شیک کردید! پس اونجا می خواهید برید دلربایی کنید... ‏
آتشی خندید .........

وشمایل آن درخت که افتاد
چقدر شبیه افتادن کسی بود
که آمده بود کویر را جنگل کند
( اما
تکلیف تو ای اسب همین بود
که بی سوار از تنگه برگردی وعشیره را به شیون فراخوانی؟)

نخستین بار با اسب سفید وحشی، آغشته به عطر قصیل های تازه از سراشیب جلگه های جنوب پایین آمد، با (آهنگی دیگر ) از مزارع ( گندم وگیلاس ) گذشت غرق در شمیم گلهای سرخ میمندی گلهای سوری، پیچیده ،اما ملموس ومجاب کننده ، وقف شعر آنچنان که فاقد امیال عادی انسانی شد

این هم می شود . که بر دیواری خو کرده باشیم که عکس و شعری از تو بر ما لبخند بزند. پاهایمان مکث بکند و خاطرات سرریز بشوند. آب از سرگذشت ، بگذار بگذرد . غرق خاطرات تو بودن عالمی است .

شوخی نمی کنم . عمران واقعا مرگ را دست انداخته است همه ی ما را دست انداخته است . آخر مگر می شود من به همه ی دوستانم زنگ بزنم که عمران ...نه! حتما یکی از آن شوخی هاست . اگر خودش را ببینم خواهم گفت که این هم یکی از آن چیزهایی است که باید در « رساله آب » نوشته شود و عمران مثل آب بود زلال ، روان ، شفاف . هرجا که بود طراوت و شادابی هم بود .

اگرچه آن پس و پشت ها گریه هایش را هم دیده بودم . در خود فرورفتن هایش را هم دیده بودم . گفتم عمران اما بالاخره ما باید یک جورهایی به خودمان هم برسیم . یک کارهایی هست که تا هستیم بایستی تمامش کنیم . راستی رمانت را چرا تمام نمی کنی ؟ ...