شعرها و نوشته‌های مسعود ناظم رعایا

پرسه‌های شبانه وبلاگ شخصی میر شهاب امانی، کارشناس مترجمی زبان انگلیسی، است. و در برگیرنده‌ی ترجمه‌ی شعر و ترانه و ... است.

قلم سخن یک وبلاگ شخصی‌ست که حاوی آخرین اخبار، داستان‌ها و مطالب جدید و ترجمه شده‌ی نویسنده‌ی وبلاگ از زبان‌های آلمانی و انگلیسی‌ست. به علاوه‌ی گهگداری اظهار نظر و خاطره و...

چشمان‌ام را که باز می‌کنم نگاه‌ات زنده می‌شود
تاب و قرارم نیست
دوباره می‌خوابم!

هر متنی که به هر زبانی نوشته شده موقع خواندن مستلزم حرکتی از«آ» به « ب » است .( این دو نقطه میتواند حرفی در بالای صفحه و حرفی در پایین آن باشد) چنین حرکتی لزوماً زمانمند است و این دو بنیاد هر روایتی است. این سه شیوه ی روایت حاصل سه رویکرد به زبان و سه نوع برداشت : گفتن از طریق شعر ، گفتن در شعر و گفتنِ ِ شعر است. هر یک از این سه برداشت خود نشانگر جهان بینی ای در پس اثر است. و این سه شیوه عبارتند از:
1ـ روایت از طریق عناصر مشترک زبانی
2ـ روایت از طریق عناصر غیر مشترک زبانی
3ـ روایت امکانات مشترک و غیر مشترک زبان

پشت اين کو هها

پیچا پیچ جادههای خاکی دست اندازها

گم شدیم اینجا

در همین آبادی

با سرعت گیرها

تابلوهای ایست

جریمه

جریمه

خط !

یعنی راست درست پا بگذارم روی کج !

گلیم را بردار بردیوار برآنجا که پام خواست درازکنم قبل از اول

ازبعدازهرجا که خواستم

خط بکشم خوبگیرم به باوری

که بردارم برد بامنصور

شهروندِعادتم ماهانه سه روز

به عادت داریم بی اجازه بپریم در همدیگر بگوییم شما ؟ من ؟

انا الخدام دراراضی دست هام هرچند پرت بیفتم از پاهام

یام اهالی خودم هستم !

تشخیص و دفاع از یك اثر هنری كار بسیار پیچیده ای است. غالب مخاطبین یك اثر هنری آن را با احساس خود می سنجند و اگر آن اثر بتواند احساس لذتی در آنان پدید آورد آن اثر را زیبا میدانند. شاید این گفته ی هیوم در مورد اینها درست و صائب باشد كه احساس نمی تواند به مرجع ای بالاتر از خود برگردد. امّا اصل لذت آفرینی یك اثر هنری، تبیینی قابل دفاع از آن فراهم نمی آورد، چرا كه لذت می تواند از طرقی غیر از یك اثر هنری بدست آید. بخاطر همین عدم تعین (یك كار هنری چیست و چرا ارزشمند است) یكی از چند گروهی كه در این زمینه نظریه پردازی می كنند فلاسفه هستند. امّا گمان آن می رود كه فلاسفه با رویكرد خاصشان، یعنی سوال ذات باورانه ی چیستی هنر، آن را به اندیشه ی انتزاعی و بی روح بدل سازند. با این وجود هر دم از سطوت و سنگینی این سوال كاسته می شود. خصوصاٌ فلاسفة متاخر در این زمینه آراء و عقایدی را مطرح كرده اند كه بسیار جالب است.

از هر کجای این پنجره که بی افتم

رد پای ابری ات

در سایه ام جا می ماند

با تو پیر می شوم

دیگر از پنجره نگو

این سقوط های آزاد گاهی تهوع آورند

گاهی آدمی از سایه پنجره هراس دارد.

در حالیکه خورشید توی چشمهاش غروب میکرد ازم پرسید:

تو واقعا کی هستی؟

مردم میگن شاعری!

در حالیکه به آفتاب نگاه میکردم چشمهام پر از اشک شد

گفتم:

شاعر دروغگوترین انتحار(خودکشی) کننده و تروریست دنیاست

من از روزی که تورو دوست دارم

دیگه شاعر نیستم.

فقط می‌خواستیم بترسانیم
و گرنه
نه قلبی در كار است
نه در ما عشقی
و آن پیر زن سال‌ها پیش خودكشی كرده

۱- نخستین جشنواره ملی شعر زاگرس به صورت یک همایش علمی برگزار می گردد.

۲- داورانی که آثار را انتخاب کرده اند در مورد ویژگی ها و نقاط ضعف و قوت آن ها سخن می گویند.

۳- وضعیت شعر امروز ایران بررسی خواهد شد.

۴- چند نفر از چهره های سرشناس و مطرح در جریان ها و موجهای شعر امروز کشور به عنوان مهمان ویژه سخنرانی می کنند.

۵- جلسات نقد و کارگاه برگزار می شود.

۶- آثار برتر از قبل توسط افراد صاحب نظر بررسی و نقد شده و در ویژه نامه ای به چاپ خواهد رسید و در زمان برگزاری جشنواره ارایه خواهد شد.

یکی این جنازه را بلند کند

یکی این لاشه مفعول

یکی دارم می گورم به خودم

زمینی پر از ریخته دارم

لبی گازیده و

آبی را کنار تو آوردم

آسمان یک کودک نکرده داشت

تو را دیدم

شاه بازگشت!قصد دیدار همسر کرد شاه بانو در حمام بود و پسر که پدر ندیده بود راه بر او بست پدر شمشیر کشید و سر از تن جدا کرد وفرزند تلف شد! مادر چون بیامد شیون بسیار کرد و پدر را بانگ زد آنکه گردن زدی فرزندت بود شاه بر آشفت در آن دم فیلی گذر می کرد شمشیر کشید و سر فیل به جای سر فرزند گذاشت و این گونه شد که بر طبق روایاتdiwalli(جشن سال نو تقویم هندوها)تولد دوباره گانش ganeshاز سر گرفته شد گانش اولین فرزند شیوا و پارواتی خدای هوش و ذکاوات است .

نمی شود از این آب ها کشتی ساخت

و رسید به خشکی پوست درخت

انگار چیزی مثل هیچ

در سطح رگ هایم رخ داده است

و گسستی عمیق بین من و من هایم

پیوند خورده است

مثل پاییزهای درخت

آرام آرام

دلم برایش تنگ می شود

و غباری نازک روی پیری موهایم پخش می شود

در عینکت بخواب

اگر جهان را هر طور نبینی

از چیزی کم نمی شود

چشم هایش را در همین پلک های نیمه باز

به روی خود بست

تا تعریفی برای انبوه ابرهای خاکستری ببیند

فشرده ی دردبودم و

در پوست سنگ هم نمی شد گنجید

با اطراف خود لال بودم

و مثل نقطه ای فقط

می توانستم معنای واژه را روشن کنم

پله ی اول شب است و

تب ستاره ارتفاعش تا صبح پایین نمی آید

ما کودکان قصه های مادربزگ ها نبودیم.مادربزرگ ها که قصه می گفتند، زمین که نرم نرم باران را در خود می کشید، بلوط ها که سیر آب ها می شدند، اسب ها که بخار از دهانشان بر می خواست،مه که از کوههای بلوط خود را پایین می کشید، ما بزرگ می شدیم.

پرسش‌ها ۲



تابستان می‌پرسد

چرا باید گل‌هایم را

به خاک بسپارم



برگ‌های در حالِ افتادن می‌پرسند

به کجا پرواز می‌کنیم



انسان‌ها می‌پرسند

چه باید بکنیم

و می‌جنگند



ستارگان نمی‌پرسند

آن‌ها به فرمانی گوش می‌سپارند

که به آن‌ها دستور می‌دهد

تا حرکت کنند

و بدرخشند

یک روز بر می خیزی از خواب آشفته ات



وینچسترت را بر می داری



راه می افتی در خیابان



و پنجره هایی که بسته است را



و خانه هایی که با آجر و سیمان و فولاد ساخته شده اند را



و خیابانهایی که در هم کشیده شده اند را



و تمام آنچه که هست رانشانه می روی



و ...

با يك سلام تازه به دوستان خوب خودمان ٬ خوشحاليم كه شكر خدا توانستيم (البته به دليل مشكلات شبكه محلي با يك روز تاخير) به وعده خود عمل كرده و همانطور كه گفته بوديم ٬ ماهي يكبار – فعلن – انجمن شعر و ادب تالش را به روز كنيم.

آن ماه نيست

دريچه ي تجربه است

تا يقين كني

كه در فراسوي اين جهاز شكسته سكان نيز

آنچه مي شنوي ساز كج كوك سكوت است

تا يقين كني!

خبرمی دهد..تا صبح این باکس موبایلم همه می شودمنصور هم رفت..یعنی گذشت ازمرگ...نه دیگرچشم به در..دوخت تا مرگ بیاید نه ...من فقط دیده ام که روبه رویم شب داردقدم می زند.

من منتظرم ٬ هنوز منتظرم و مثل احمق های بکت دارم به عمق جاده نگاه می کنم که ببینم کسی پیدا می شود که در این وانفسای خطرناک ٬ دست از جان و مال و آبرو بشویدو عاشقانه مجله ای جدی راه اندازی کند؟

مِن قلبی قریب

به قلب و روحم نزدیک باشی

مین غیرک صارلو سنین

چه کسی غیر از تو در این سالها

مدّوبني بالحنین

مرا در مهربانیش آب کرد

یا حیاتی

ای هستی من

حَبّیتک حبّ کبیر

تو را با عشقی بی انتها پرستیدم

قاعده ها به گوشه ها پناه می برند خواهش می کنم به من لبخند نزنید خواهش می کنم حواشی تان را آوار نکنید روی گوشه ها

من به دروغ های خودم مشغول ام دروغ می گویم اشتباه می کنم و این امکان من است اصلن مُصر به فرورَوی نیستم این توانایی ِ من در جهتِ بهبودی ست



تداوم پیدا کنید در حاشیه های این متن

شعر از دل شاعر شنیدن خوشتر است

مرگ از غم هجران کشیدن بهتر است

گرچه اغیار همه تقلید شاعر می کنند

حرف خوش از شعر نا خوش سرتر است

از طرف ناصر صبوری/کلان برای استاد بهبهانی

دل خوشی هایت را

به دیوار

سنجاق بزن !

کارَت تمام است

همین روزها

خیال کن

از آغاز

خاطره بودی

این سراشیبی

شروعٍ پایان است !

نگفتمت مگر



هزار شب



شعر نوشتم و شاعر نشدم !



اما نشان ردِپاي ِ سبزت



در كوچه باغ ِ بلوغ ِ رؤيا





هزار شب شاعرم كرد !





نگفتمت ...

نوشتن برای پیشنهاد دادن

شماره جديد وازنا را از دست ندهيد.

تقريبا جشنواره ملي شعر است. از همه شعر دارد. نشمرده شرط مي بندم بيشتر از 150 تا شعر منتشر كرده. از حقوقيِ عزيز و حافظ موسوي و عباس صفاري بگير تا ...

چند تايي كه بيشتر دوست داشتم را لينك مي دهم. البته بر اساس حروف الفبا.

و البته مقدمه ايي كه حافظ موسوي براي آن نوشته.

الیوت به نمایشنامه‌نویسی هم علاقه‌مند بود. اولین نمایش‌نامه‌ای که نوشت، سوئینی اگونیستس، هر چند از موسیقی سرشار کلام برخوردار بود اما برای همگان قابل فهم نبود. و ظاهراً خود الیوت هم متوجه این نکته شده بود که تا هشت سال بعد در زمینه‌ی تئاتر اثری منتشر نکرد، و بعد به سال 1934 نمایشنامه‌ی صخره و سال بعد از آن نمایشنامه قتل در کلیسای جامع را نوشت. با این همه الیوت به معنای بسیار خاص و بسیار محدود نمایشنامه‌نویس است؛ اما محدودیت‌های خود را نیز می‌شناسد.
بیشتر شاعران موفقیت انگلیسی زبان الیوت را به عنوان پیش‌کسوت پذیرفته بودند و بعضی از آن‌ها از شیوه و سبک او تقلید می‌کردند. گرچه بیشتر آن‌ها به مانیفست کمونیست نظر داشتند و به خدای الیوت وقعی نمی‌گذاشتند. او درباره‌ی خود چنین می‌نویسد: « کلاسی‌سیست در ادبیات، سلطنت‌طلب در سیاست و انگلو-کاتولیک در مذهب.» با وجود همه‌ی این‌مطالب می‌توان گفت الیوت شاعر، مثل هر شاعر بزرگ دیگری در سراسر عمرش تنها بود و جز چند سالی بسیار کوتاه، از جهان، جز غم بی‌حاصلی و بیهودگی ندید.

کهکشان را در سیم خاردار


پیچیدند.




نسیم اندیشه ای


فضا را


سرتا سر


آکنده


از خاک تا افلاک.

ثانیه ها

پلک می زند

ومن پیر می شوم

چتر عاطفه ات،باراني ست

چه خوب" تر"مي شويم

آسمان ،زيباي بي محابا

عاشق مي شود

چشمك مي زند

شب.!

خط سوم: این گونه متن ها، آن گونه هستند که انگار متعلق به هیچ کس نیستند. نه نویسنده و نه مخاطب ـ معلق هم نیستند ـ بلکه در عین تضاد وحدت می آفریند ـ نه این، نه آن اما همه ـ پشت سر این متن ها اقبال است.

... ودیگر این که: یک وقت، بزرگی گفته بود؛] به روایتی دیگر تمام شعرها [، تلاش می کنند به موسیقی برسند. موسیقی خود تعیّن دارد یا "خالص"pureticست، یا برنامه ای مثلا موسیقی "هکتور برلیوز" خالص است اما مثلا "جوزپه وردی" و تمام موسیقی اپراها، موسیقی برنامه ایی هستند و یا مثلا "کورال بتهون" هم.

داریوش مهبودی شاعر زیرکی است. به هر حال ذهن "آرکی تایپال" او باید موسیقی هم دیده و هم شنیده باشد. شعر او شعری برنامه ای است، هم چنان که با دو نام شعر خود را شروع می کند. حافظ و شمس"

دیوار

- اما لعنتی –

***

پشت دار قالی نشسته ام


تنها...


تار روزهای سرخ را

به پود شب های سیاه

می تنم.


پشت این دیوار

- اما لعنتی –

Self portrait





صبح



پيراهن خواب در بر



با کبوتر شعر



که لانه کرده در آشفتگی موهايش







شب می شود



انگشتهای جوهريش



شاعر نمی شوند

به نظر شما چه كساني براي آينده ي ادبيات ايران دل مي سوزانند ؟

افق ادبيات ايران را در آينده چگونه مي بينيد ؟

بعضی اوقات آدم متاسف می شود وقتی که می بیند ایرانی ها با این همه تواناییهایی که دارند وارد یک چرخه ی اداری غیر علمی و متاسفانه اشتباه می شوند . چرخه ای که بیشتر دامن متولیان فرهنگ و هنر این کشور را گرفته است ... !

از اضلاع كه خسته شده ام باشم
اضلاع ازمن خسته اند باشند
ناخواسته اگرقرار گرفته باشند
اين من و اضلاع باشيم
تا تن به اين رعايت
كه باعث ما شد

یک لشکر نظامی اجیر می کنم

تا مجنونی ام را برایت فریاد کنند؛

لیلا شو جان مادرت!

من مي نويسم براي انسان و صلحي كه سهم اوست !
اين وبلاگ را به اميد نزديكي انسان به انسان ، از مسير محترم متن ، ساخته ام !

مادرم صدای‌ام می‌کند
آینه ترک می‌خورد
و کودکی برهنه پشت به باد
بیرون می‌زند
و انتهای کوچه دور می‌شود
ح ........................... . . حبیب شوکتی
..........................................بیست و هفتم ژانویه ۲۰۰۸

[رستم یقه ی پالتو اش را بالا زد سیگار برگش را گیراند و زمزمه کرد]
بودن یا نبودن
سهراب مسئله این است نه کرکسی که در قفس نیست !قفس چیست؟در آزادی نیست ؟خود آزادی قفس نیست؟
مسئله باز کردن در کمپودی ست که نیست!
مسئله تراﮊدی املتی ست آنهم نجنبی نیست !
تراﮊدی سر به نیست کردن ما مسئله نیست؟
مسخره نیست؟

مثل اينكه تو تصميم به قتل بگيري . مقتول را انتخاب مي كني ، محل را ، وسيله ي قتل و نقشه و بهترين زمــان ممكن ، اما لحظه اي قبل از اقدام ، حادثه اي همه چيز را به هـــم مـــي زند . در اين جا تو قاتل نيستي ، اما خودت بگو نيستي ؟

طراوت تن تو دلپذیر شب بو هاست

و چشم های تو وصف چراغ جادوهاست

دلم خوش است که نام تو را به تن دارم

اگر چه سینه ی من جای زخم چاقوهاست

تو بهتر است فقط در دل خودم باشی

که بودن تو کساد شب پری روهاست

عجیب نیست که وا مانده اند نقاشان

کشیدن تو به حق لکنت قلم موهاست

چرا برنجم از این حس سربزیری تو

که عشق پاک دلیل نجابت قوهاست !

و تو نبودی که ابرها شکل عوض می کردند

با بادی که می آمد

و دنباله ی پرندگان در آسمان

به طرز ِ عجیبی کم بود

در روز یکشنبه

اولین جشنواره سراسری "غزل پست مدرن" آذر ماه امسال در تهران برگزار می شود




دبیرخانه جشنواره سراسری غزل پست مدرن مهلت ارسال آثار را تا ۳۰ آبان ماه تمدید کرد.



در مراسم اختتامیه جشنواره به برندگان جوایزی اهدا خواهد شد و آثار همه شرکت کنندگان



پس از داوری در " مجموعه غزل پست مدرن امروز" به چاپ خواهد رسید.

من خسته ام
خسته تر از
دختر و پسری بعد از معاشقه
خسته تر از کارگری
بعد از چیدن 20 متر دیوار
خسته تر از دالایی لاما
بعد از مکاشفه

دست من نیست اگر روی صورتت خش می اندازم پنجره



مثل همین میخکی که دور دستکش هایم پیچیده بی گناهم



و می توانم با پیچ هر جاده ای بچرخم

چهل و پنج دقیقه ی قانونی

این توپ خلاصه نمی شود در نیمه ی قصه

گلی که نمی کاری وُ

حالا

دقایقی

غیر قانونی

تقدس آب



گفتیيَم





ماهي!



با هجاي بلند دهانت

محل کارگاه داستان :کارگاه در روزهاي پنج شنبه هر هفته ساعت2:30 تا 5:30 بعد از ظهر در کلاس 21 فرهنگسراي بانو برگزار ميشود. آدرس فرهنگسراي بانو هم اينجا است :

برگزاري نشست هاي بزرگ ادبي است. درباره موضوعش آخرين فکر به شور گذاشتن است. که از طريق وبلاگ انجام خواهد شد و کار را در آخر با يک مشورت کلي انتخاب مي کنيم. گرچه هدف من جمع کردن دوستان ادبي است. اگر بشود جلسه را طوري برگزار کنيم که هر گروه مثل شعر، داستان، ترانه، غزل و .. بتوانند دور هم جمع شوند و به مبادله آثار و خواندن آنها بپردازند خيلي عالي مي شود. يعني يک جلسه اي که فقط ادبياتي ها دور هم جمع شوند، با هم آشنا شوند و شعرها، داستانها، ترانه ها و ... را براي هم بخوانند کافي است. گرچه خيلي بلند پروازي است. اما کاش جايي بود که اهل هر قسمت بعد از يک سخنراني ساده و معرفي سايت پرشين بلاگ و کمي صحبت، گروه هاي مختلف جدا شده و به کارهاي ادبي خودشان بپردازند. از هر حوزه هم يکي دو نفر را از همان شهر يا استان دعوت مي کنيم تا جمع را هدايت کند و کار را به جلو ببرد. يعني هدف آشنايي ادبي نويسان اينترنت ( و خارج اينترنت) و برگزاري کارگاهي اين جلسات باشد.

هنرمند مي‌خواهد تمام نمودهاي نوپديد و زنده آن بشريت عالي را كه بر آن دسترسي يافته است زندگي كند‌. رنج و احساس تنهائي او در اين نيست كه چرا ديگران آثارش را نمي‌فهمند ،بلكه در اينست كه چرا خودِ او را ،ويژگي‌هاي انسانيش را و در حقيقت بشريت را نفهميده‌اند .

مرگ مثل یک شوخی میآید و نمیدانی باید به حال خودت بخندی یا بگریی

دهلیز ِ غار ِ تاریک ِ بی هوا،

طنین های پی در پی ِ چکه های آب،

وقتی که نوشتن همزادت است و برمیگردی به گذشته و می بینی کلی یادداشت رودستت مانده ویا خانه پر از مطبوعات رنگ و وارنگ است وکاغذمچاله های سیاه شده ودل ات نمی آید بریزی دورکه لای ورق پاره هایش،تکه هایی از عمری سپری شده را داری و تو این دور وزمانه که کتابخوانی بخت اش کساده وکسی هم نیست که تحویل ات بگیرد که از هر رنگ وریایی دوری،چا ره می ماند که حد اقل یک پاتوق مجازی داشته باشی که که گاه گداری یکی یادت کند.حکایت این جریده ی وبلاگیه نیز چنین است.صفحه نخست جای خود اما،آرشیو موضوعی را فراموش نکنید.یاد و یادگاریها ، عمده اش آنجاست.پوشه هایی نیز برای بهترین آثار ارسالی است.کوچه باغهایی که با دوستان می شود در آن قدم زد.

دست آب با سرانگشتان بسیار

از آینه بیرون می آید تا گیسوان تو را خیس کند

آیینه خیس

گیسوان تو خیس

باران کجا می بارد ؟

و دست ترسناک آب ؟

چه شبگردي بي فايده اي ! وقتي همه خوابند و در آغوش باد جز تكه برگ مرده اي نيست ،

ای دلبر ما مباش بی دل بر ما
یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما
نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما
یا دل بر ما فرست یا دلبر ما
(ابو سعید ابوالخیر)

...
به خمخانه ي وحدتم راه ده
دل زنده و جان آگاه ده
از آن مي که در دل چو منزل کند
بدن را فروزان تر از دل کند

رضی الدین ارتیمانی

آگاه باشيد، منهايي به نام خط خوابيده در شهر مي چرخد، به او نزديك نشويد. اگر شما را ببيند، تبديل به صفر مي شويد، خوب مي‌دانيد، صفر شدن براي شما اهالي محترم، برابر با مرگ است . اين منها اسلحه‌هاي سرد و گرم زيادي دارد، چاقوي تيز و تفنگ سرپر.

...شاید ورق بازی کردم
شاید
حنجره خسته از ناله قلبم را
با شراب التیام دادم
...قدمم
مسافت را
در کوچه ها
لگد مال می کتد
جهنم درونم را
اما
چاره چیست؟
...حا لاست
با مهره های پشتم
نی لبک بنوازم...

ولادیمیر مایاکوفسکی - کتاب ابر شلوار پوش

" در دل اقیانوسی بزرگ



کوهی در آمده بود



جزیره ای زیبا



با درختچه هایی سبز



و انبوهی از پرندگان مهاجر"

شنا می کند

ماهی در آسمان

نگاهم آبی است

حسرت های سینمایی

زندگی پراست از حسرتهایی که برای اتفاق های افتاده و نیافتاده مان رقم خورده و توی گنجه ذهنمان صف می بندند . اگر سینما و فیلم را نیز زندگی مجازی آدمهای مجازی بیانگاریم ، آنوقت دامنه این حسرتها صد چندان می شود . بخشی از این حسرتهایم را می آورم . شاید بخشی از آنها برایتان آشنا باشد . اگر دوست داشتید شما هم از حسرتهای سینمایی خودتان بنویسید .

۱ - ای کاش ایوان خردسال (کودکی ایوان / تارکوفسکی) بدست آلمانها اعدام نمی شد و دنیای کودکیش خراب نمی شد!

۲ - ای کاش دنیای موشت خردسال (موشت / برسون) اینقدر تلخ نبود و ای کاش موشت خودش را به آب نمی انداخت !

۳ - ای کاش لئون (لئون / لوک بسون) می توانست خود را از آن ساختمان لعنتی بیرون بکشد و نمیرد !

۴ - ای کاش جک (تایتانیک / کامرون) قدری دوام می آورد و نمی مرد و به قعر آبهای اقیانوس نمی‌رفت !

۵ - ای کاش هکتور (تروا / ) بدست براد پیت کشته نمی شد و جنازه اش مقابل چشمان پدر به خاکها نمی افتاد !

۶ - ای کاش میم (درخت گلابی / مهرجویی) اینقدر محمود را اذیت نمی کرد و فقط می‌فهمید که محمود چقدر دوستش دارد .

۷ - ای کاش لیزا (آپارتمان / ژیل میمونی) قدری آن پله ها را آرام رفته بود تا دوستش بهش می‌رسید و آنهمه فاجعه به بار نمی آمد !

۸ - ای کاش جک (روح / جری زوکر) آخر فیلم زنده می شد !

۹ - ای کاش سوفی (آخرین روزهای زندگی سوفی شل/ ) در دادگاه به خاطر جوانیش تبرئه می شد و اعدام نمی شد !

۱۰ - ای کاش مورتی (اتاق پسر / نانی مورتی) بدیدن آن مرد مریض نمی رفت و پسرش در دریا غرق نمی شد !

۱۱ - ای کاش اصلا لیزا (داگ ویل / فون تریر) به این شهر کوچک نمی آمد !

۱۲ - ای کاش فیلیشیا (هزار توی پان / دلتورو) بدست ناپدری کشته نمی شد !

و......

... - ای کاش لومیر سینما را اختراع نمی کرد !

.... ای کاش بدنیا نمی آمدیم !

همیشه عادتش بود .قبل از خواب موهای بلندشو شانه میکرد .لامپ را که خواموش کرد راحت گرفت خوابید .

چند تا سوسک داشتند با دندونهای تیزشان موهاشو اره میکردند.

صبح با چشمهای بادکرده بلند شد و مسواک زد . چشمش که به آیینه افتاد نزدیک بود که پس بیفته . موهاش همه ریخته بود .

Trembling body

Do you know
when I think of you

I take of my soul gown,
to hang it on you?

I sew your pink lips
to my mouth
and
I melt in you
till our body stitch together

(نگاهی به تاريخ جايزه‌ی ادبی نوبل)
... جايزه‌ی نوبل در ميان هزاران جايزه‌ی ملی و بين‌المللی ادبيات در جهان، امروزه مهم‌ترين آن‌ها است، ولی بر اثر معيارهای گاهی غلط کميته‌ی نوبل، درآغاز و يا محاسبات سياسی و يا ناسيوناليستی، تنی چند از مهم‌ترين نويسندگان جهانی تاريخ، از دريافت آن محروم مانده‌اند...

« شب شعر »

ای الهه‌ی شعر! مشت‌زن نبودن، نبودن است
تماشاچیان غرّان را از ما دریغ کرده‌ای
دیگر در سالن، دوازده نفری هستند
شروع باید کرد

اين متن به دليل الينه شدن در ذهن نويسنده (زنبيمار) فاقد هرگونه پي نوشت و ارجاع به پس متن و پيش متن ديگريست. و هم چنين هيچ رويكردي به علم پزشكي معمول و كاربردي ندارد.و صرفا خوانشي ست بر يك متن كه در ذهنم ته نشين شده،اما به دلايل امنيتي چيزي از متن در حافظه ام باقي نمانده كه به منصه ي ظهور گذاشته شود به همين دليل و دلايل ديگر مي تواند هيچ مابه ازاء بيروني نداشته باشد.

در یک غروب، روح شراب از درون بطری ها آواز سرداده بود :
" انسان، تو را ترغیب می کنم، ای محروم عزیز،
به زندان جام ام و موم سرخ رنگم،
به آوازی پر از روشنایی و همبستگی !

لنج ها
راه را برای نفتکش ها باز می کنند
آسمان تیره می شود
دریا تیره می شود
مرغهای دریایی بی صدا به خواب می روند/ ابدی
غروب که می شود
دهان صدف ها بوی نفت می دهد

اين تابلوهاي نقاشي كه به عنوان نقاشي جديد نمايش داده مي‌شوند‌،‌اين آهنگهاي موسيقي كه هنرمندان نا‌آزموده مي‌سازند و گمشده در يك اشتباه بزرگ خود را آهنگ‌ساز گمان مي‌كنند ،اينها همه بيان گويائي هستند بر دور بودن تمام پويندگان از حقيقت آن چيزي‌ كه پيدايش آثار هنري را سبب مي‌شود.

در ملخ باران ...
در ملخ باران واژه ها
به صورت کثیری
دلم برایت تنگ شده است
به صورت مجردی
به تو فکر کردم
تنها به صورتت
تنها به لبخند هایت

گور ِمن کجاست؟

چشم های ام را کجا خاک کنم؟

نفس های ام بوی ِچرک ِِلباس ِشما را گرفته است!

و نگاه ام خیره بر مسلسل های ِزیر بارانی ی ِتان جان می کند!

گور ِمن کجاست؟

چشم های ام را کجا خاک کنم؟

کوچه ام صندلی سفیدی
در سبزی سرزمین تو بود
بر عکس حرف می زنم
آه تهران !
در صندلی سفیدی گم می شوی
وقتی دو لاستیک کهنه
در چشمانم رد سرخی می اندازد.

گربه بچه تهران است ، اما در اروپا متولد شد. بعد ، یکی از اولین کسانی که او را دید برایش وبلاگ درست کرد. دختر جوان می گفت شب کتاب رادر دست گرفته وتاصبح خوانده و گریسته. حس می کرد با آبی سنگسار شده است. حالا از من خواسته سرنوشت گربه را برای وبلاگ بنویسم. باشد.



روزی، شبی ، نمی دانم خط اول رمان از جایی که هرگز نمی دانی کجاست، به ذهنم راه یافت.

- به نظر شما می شود آن زن را تور زد؟

جیغ ها کشیده بود دختر همسایه ما !

و کمک . . .

که نه انگار مادرش دلی دارد . . .

پنجره باز شده بود با چشمهای من ، گشاد ، و صدای بلند پدر که می کشمت !!!

عرصه را تنگ تر بگیر . هوا که پر شد از تمام صداهای آشنا ، ماشه را بکش .

تو تماشایی تری گویا !

یعنی بمیر ، که همچنان تماشایی تری گویا !

همکلاسی ام را

سر چند کلاس بالاتر از خودم

با تنبلی مفرط / جا گذاشته ام

با جوشنی پوشیده از تقلب های گوناگون اش

- ای وای من

این چه رسوایی ست

- من که بی باغچه بان علمم ...

سهم من و شما لابد ، هیچ چیدن است و بوییدن

اینجا باد کف کرده که بپاید

با این معشوق نابالغ اش

با بی آب ترین آتش و خاک !

- وقتی بی شب چره رفتی

دیگر تکرار نمی شوی

با آن کارت خیس خورده

به ناگهان تر از میان هرگز و اکنون

قفس فرصتی ست ...

اینجا ساقه ها به تعادل نمی رسند !

چمنزاری با کلاه حصیری ابرها
و نقش چند پرنده ی گریزان
و ساچمه های سربی
که انقراض نسل هجاهای پیکان را
بر شانه های گردشان
تا عمق استخوان بردوش می کشند

والت ویتمن را وقتی به ترجمه می‌نشینی به جایی می‌رسی که می‌گوید:" وقتی آزادی از جایی رخت بربندد /از اولین‌ها‌ نیست /دومین‌ها‌ هم /سومین‌ها‌ نیز /می‌ماند تا همه چیز از دست برود /آزادی آخرین آنها است."

مخاطب اینجا قرار نیست ذهنی منفعل داشته باشد . مخاطب اینجا قرار نیست استنتاج را برای دیگری روی تریبون جا گذارد . مخاطب اینجا قرار است ذهنی پویا داشته باشد تا آنچه " تفاوت " و آنچه " سبک نامجو " می شود را میان همه اوهام بیرون و درون موسیقی باز شناسد .

من ، دانهيل ، بغض ، تنها

تو ، وينستون لايت، غرور ، تنها

ميان همه تفاوتها ، يك اشتراك متفاوت ، آنهم از نوع تنهايي !!!

سومین شماره ماهنامه ی وازنا
وازنا را می خوانم و هیچکدام از این افراد با من دوستی و آشنایی و یا نسبتی ندارند.
کمی از نوک دماغمان آن طرف تر را نگاه کنیم
سایه و یا همزاد من یا تو هر کجا می تواند باشد.
ما تصویر خود را از چشمان دیگران می بینیم و همزاد خود را در نوشته های دیگران پیدا می کنیم
ما یگانه نیستیم!
باور کن!

تو جهنمو دیدی؟
---نه
---پس چرا می گی؟
---تو کتابا نوشتن
---مگه کتابا جهنمو دیدن؟

و بی پروا
چون سنجاقکی سرگردان
از همه خاطرات دور می شوم

۱۱ می ۱۹۰۴ در اسپانیا کسی زاده شد که بعد ها به عنوان مشهورترین نقاش سوررئالیست، اسمش توی کتاب های تاریخ هنر مدرن حک شد. سالوادور دالی (Salvador Felipe Jacinto Dalí Domènech Marquis of Pubol) نقاش های بسیاری کشید و حتا در طراحی صحنه فیلم روانی با استاد بزرگ عالم سینما آلفرد هیچکاک کار کرد.

ابلیس از آن فریشتگان‌ بود که خدای او را از آتش آفریده بود خدای مَرابلیس‌ را گرامی داشتی،از بهر آن که مَرخدای‌ را به هر آسمانی سجده کرده بودهزار‌سال– چندان که همه ی فریشتگان‌ آسمان عجب داشتند. پس خدای اورا‌ یک چند خازن بهشت کرده بود. پس،اورا‌ مهتر کرد بر فریشتگان‌ آسمان.

به قصد شکار شما نیامده بودیم

به نیت رام کردن

به حضور می رسیدیم.



می شنوید

صدای مان را

از درون شکم هاتان می شنوید گرگ های من!

ناخدایی که فراموش کند سکان را نگهدارد

چگونه رهسپار جزیره ای شود

که دفینه اش تو باشی

برافراشتن پرچمی که دو تکه استخوان و جمجمه ای بیش نیست

چگونه نشان فتح سرزمینی گمشده خواهد بود

تا چقدر طول بکشد ملاحان

اقیانوس ها رابه رودخانه برگردانند

تو به خاطر چه کسی

روی عرشه ماهی های کوچک بالا بیاوری

وقتی ملوان تو خودش را

با طناب پرچم از دکل آویخته است

كسي به شكل من



در ميانتان



راه نمي رود؟



گفته ام با من بيگانه است

یکی را می شناسم
که شبیه هیچ کس نیست
یکی را می شناسم
که دیوار هایش ترک برداشته
سقف خانه اش هم
وقتی که می ایستد
ترک دل اش روی دیوار می افتد

سفری خواهم رفت

به همین زودی زود

سفری مردانه

به تماشای افق

حوصله را کجا می فروشند؟

پیش تر ها حتی سر کوچه هم می شد خرید

این روزها نایاب شده

شاید احتکارش کرده باشند

یا بجای انقلاب و تروریست صادرش کرده باشند

كمي گرم شد
در دستان ماهيگير

تن ِ ماهي






+


غذاي نوروز ماهي
با كرمي آويخته از قلاب
رسيد






+


ماهي
با دهان پاره
گريخت



+


جیرجیرک
نگران ماهی‌ها
سكوت كرد

کلاغ ، بغضهایم را سوراخ می کند

ویلچرم را باز

تا روی سینه ی برفی باغ دو خط موازی رسم کنم

یکی تو یکی ...

حالا لنگ لنگ می روند و در سیاهی گم می شوند
نه در انتظار بخشش دریا می مانم نه آسمان شهر تو...
بطنم آبستن نطفهء آفتاب است...معجزت آغوش آفتاب...
می آیی همسفرم شوی؟

If you knew the man I used to be
Please hold me under the sea
Or scratch my arms till they bleed
Save me
Will you help me to feel the glow

آن قدر پیر نشده ام
که صندلی تعارفم کنند
دوست دارم در شمال و جنوب این اتوبوس قدم بزنم
به زیارت باران های موسمی بروم
و از شرق نگاه یک مسافر
به جاده های بی راه خیره شوم

هميشه دوستت دارم
حتي روزهاي سه شنبه.
سه شنبه؛
وقتي خدا توي بغلم است
باز هم به تو فكر مي كنم.

و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم


حسین پناهی

نوروز آمد
حول حالنا هم خواندیم
اما...
دریای بزرگ خدا
به تنگ کوچک ماهی ها
نرسید که
نرسید!

(زهرا ملوکی)

در بازار مكاره ي شعر امروز ايران ، كه هر طرف مي روي مقادير قابل توجهي شاعر در هم مي لولند و هي گلويشان را پاره مي كنند تا كسي به حرفشان گوش بدهد ؛ در اين دوراني كه از نظر تعدد شاعر به خودكفايي رسيده ايم و حتي مي توانيم مازادش را صادر كنيم ؛ در اين دوره ي يتيم ماندگي شعر و شاعر ، دوره ي كسادي كتاب هاي شعر ؛ به جايي رسيدن – جايي كه واقعن جا باشد- كار سختي ست.

چیزی نگذشته هنوز از بهار
حتی به زحمت انتهای فروردین
حتی به زحمت اکتشافاتِ شکوفه روی درخت
و من از بس که دارم می میرم
حوصله ام ته کشیده از ته

باران كه مي بارد ،
چشمم پر از آسمان ِ توست
آسمان
پر از چشم من .

دیشب به یکباره باران بارید و بهار سبزی اش را به رخ سیاهی شب کشاند
زیر باران بی چتر ترین آدم دنیا بودم
زیر باران رقصیدم با سایه درختان
پریدم تا قدّ آسمان
بی ماه و بی مهتاب
زیر باران ستاره شدم
پررنگ تر از هر شبتاب...

بیا نشانه های بودنمان را
بکاریم
میان همین خاک هرزه ،
شاید
امیدی سبز شود ...

فی ذات گرایی را می توان یکی از گرایش های فکری و فرهنگی دوران معاصر تلقی کرد. در فمنیسم، به ویژه فمنیسم پست مدرن، زنانگی و مردانگی را به عنوان دو ذات یا طبیعت از پیش مشخص انکار می کنند. زنانگی و مردانگی، علیرغم اینکه تا به این حد مسلم، و ازلی و ابدی به نظر می رسند، اما می توان از تاریخ پیدایش آنها در اثر ارزش گذاری های فرهنگی و تربیتی سخن گفت. نویسندگان پست مدرن غالبآ تمایل دارند با نشان دادن تاریخیت پدیده ها، ذاتی دانستن آنها را انکار کنند. از زمان افلاطون تا هگل فلسفه به سمت توجه بیشتر به تاریخ پیش رفته است. ایده آلیست های آلمان تاریخ گرا بوده اند. صرفنظر از هگل، در توصیف فلسفه شلینگ نیز گفته شده است که او دائما امر تاریخی را به امر طبیعی و امر طبیعی را به امر تاریخی تحویل می کرده است تا شاید پویا بودن مرز بین امر مثالی و امر واقعی را نشان دهد. هوسرل در میان متفکران معاصر سعی کرد جایگاه امر مثالی را اعاده کند. اما یکی از انتقادات دریدا به او دقیقآ در همین نکته است: اگر امر مثالی، همان امکان بازگشت مکرر باشد، (چنانکه هوسرل می گفت) مرز بین امر واقعی، و امر مثالی یا امر زمانمند و امر بی زمان، محو و مخدوش می شود

همه ی ریشه های من در این باغچه است و این ریشه ها آنقدر عمیق در خاک فرو رفته که جز به ضرب تبر نمی توانم از آن جدا بشوم. وطن من اینجاست. به جهان نگاه می کنم، اما فقط از روی این تخت ِ پوست . دیگران خود بهتر می دانند که چرا جلای وطن می کنند. من اینجایی هستم، چراغم در این خانه می سوزد. آبم در این کوزه ایاز می خورد و نانم در این سفره است. اینجا به من با زبان خودم سلام می کنند و من ناگزیر نیستم در جوابشان « بن ژور» و « گود مرنینگ» بگویم .

از « کتاب شعر » احمد شاملو
گردآوری، تصحیح و تدوین:
هیوا مسیح

سر ساعت (غزلی از دهه ی هفتاد)

وقتی که نيامد گل گندم ، سرساعت
بر سنگ زدم سر ، چو سر ِخُم ، سرساعت

ای "خيل ِ" تماشاگر ِ بر دارْ زدن ها
برخويش زدم نيش ، چو کژدم ، سرساعت

"خيلی " همه بر فرش خيابان: گل مجنون
گويی همه در باور ِهم ، گم ، سرساعت

دردا ! همه بودند بجز " غائله سر کن "
در همهمه ی جنگ وتفاهم ـ سرساعت ـ

ديدم ـ به سر عشق قسم ـ دستِ خدا را
در پستوی زلف گل گندم ، سرساعت

گفتم بنويسيد : اگر عشق خطا بود
بهر چه خدا آمده مردم ! سرساعت

Alicante

Jacques Prévert



une orange sur la table

ta robe sur le tapis

et toi dans mon lit

doux présent du présent

fraîcheur de la nuit

chaleur de ma vie





اليکانت

پرتقالي روي ميز

پيراهنت روي قالي

و تو در بسترِ من

سوغاتِ شيرينِ اوقات

سرماي نيم‌شبي

گرماي هستي من !

Guillaume Apollinaire
شعری از گیوم آپولینر :

تنها در برابر توده های یخی
از پای در آمده از فرط پیری! تنها
با طنین یک نام
و ترس از روز و ترس از شب
همچو دو خواهری پیوند خورده در سیه روزی
که ایستاده بر پل رویا برای هم دست تکان می دهند،
برای هم دست تکان می دهند! و همچو سنگ بیچاره ای
که از انتهای دریاچه ی تاریک
بارها از دست های کودک زیبای بی رحم
بر عمق آب فرو افتاده
اینچنین می آساید، با قلبی پر اندوه،
عشق عمیقی در گل و لای راکد خاطرات

ترجمه مریم جلالی

دوباره مسخ

و این بار ،
در جدارِ سنگهایِ آتشکده ای ویران ،
بنا شده به دستِ پیروانم
در سده هایِ نخستِ نبودِ هجریِ من ،
عمود روئیده ام
در امتدادِ افق .
هنوز وحیِ تو جاری
در انزوایِ رگ برگم .
در انتظارم ،
شاید چوپانی ، گله اش را به چرا می برد
در این حوالیِ دور .
شاید به یاد بیاورم
چگونه زیستم ؟
شاید به یاد بیاورم
که هرز
نیستم ...

مرا ببخشید که این قدر فشرده ام

این تا تو روز.
به نام یک روشن
مثل خودم.
این تا تو را نداشت
وقتی که نه پاک می شوم.
نفر اول است مجموع خودم

امیر قاضی پور

همانقدر که نوشتن درباره تکثر و تنوع شکل های جهان سخت و دشوار است، به همان اندازه هم بازگو کردن روایت یکسانی و انفعال صداهای جهان سخت و طاقت فرساست. وقتی قرار شد به سفارش حوزه ی هنری خراسان حاشیه ای یا یادداشتی بر روند شکل گیری شعر دهه ی هفتاد خراسان وارتیاط آن با شعر دهه ی هفتاد کشور بنویسم، می دانستم، کار سختی پیش رو دارم. سختی این کار هم از دوجا آب می خورد؛ اول اینکه باید به ناچار از بام پرهیاهو پرسرو صدا و متکثر انواع صداها و شکل های جهان در دهه ی هفتاد به حیاط خلوت شعر این دهه ی خراسان نگاه می کردم که گنگ نویسی های رایج در آن باعث شده بود اهالی ساکن در ان عمومن سرشان گرم کار خودشان باشد و به هیاهوی پشت بام های همسایگان توجهی نکنند و آنها را به قول شاملو « غوغائیان» و« تماشائیان» بدانند.

«شعر خط زدن ، شعر خط زدن»





«وقت است خط بزنی اول
خود اين «خط زننده» را
وبعد گوينده را:
«براهنی» را.

خطش بزن!
زدم.

حالا به او بگو:
آن را که خط زدن نتوانی چيست؟

آن را که خط زدن نتوانم نيست!
«دنيا» تمام خط زدنيست.
«آقای» خط زننده خود نفر اول٬
«خط» هم!


«خط» می زنم،
و می زنم را هم٬
«می» را خط «می»زنم٬
تنها«زنم» می ماند!
آن «ميم »«ميم» چيست؟
آن را هم خط می زنم.
آن« ام» را هم،
می ماند «زن»٬
و آن« تو»يی که «من» را در «تو» نگاه داشته است.
فهميدم!
«من» را خط می زنم.»

«دکتر رضا براهنی»

لارش گوستاوسون یکی از چهره‌های سرشناس ادبیات سوئد است. از او تاکنون ده‌ها رمان و مجموعه شعر منتشره شده است. او شارح دشواری‌های زندگی با دیدی فلسفی و تئوریک است. رمان‌های گوستاوسون از ساختی فوق‌العاده آگاهانه بهره‌ورند و شعرهایش لغزیدنی است آرام میان روزمره‌گی و فلسفیدن
«استکهلم، تابستان ۱۳۶۷، محمود داوودی»

تورین- سوم ژانویه ۱۸۸۹
نبشِ ویا کارلو آلبرتو

هنگامی که شب
بر نیچه ظاهر شد
به هیئت اسبی بود
داروین، شارکو، لئوپاردی
همه در جست‌و‌جویش بوده‌اند
در جست‌و‌جوی حیوانی چشم درشت و غمگین
که از پا افتاده
اسیر دورن آدمی بود
و هیچ‌کس نامش را نمی‌دانست
هنگامی که شب
بر نیچه ظاهر شد
به هیئت اسبی بود
اسبی با چشمان زرد
و دندان‌های بی‌شمار
و لبانی که از درد
مچاله بود
او دید و یک‌باره در آغوش کشید
حیوان، انسان و شب را

وقتی برای اولین بار در اتاق، دفتر کار یا کلوپ پشت صفحه ایی جادویی نشستید که شما را برای مدتی نامعلوم وارد فضایی مجازی کند چه احساسی داشتید؟ وقتی برای دومین بار دراتاق، دفتر کار یا درکلوپ پشت صفحه ایی جادویی نشستید که برای حالت شگفت زده ی خود واژه ای کشف کنید چه موقعیتی داشتید!؟ وقتی برای سومین باردراتاق، دفترکاریا در کلوپ پشت صفحه ایی جادویی نشستید که موقعیتتان را مشخص کنید مطمئناً نه در رویای بین دوخواب بسر می بردید نه در سیاره ای دیگر و هیچ نقشی هم در هیچ فیلم علمی- تخیلی ایفا نمی کردید بلکه در یک متن مجازی وارد بازی دنباله داری شده بودید.

شعر : عبدالله پَشيو (شاعر كرد عراق) Abdullah Pashew

ترجمه : احسان رادفر و ن . ناهيد

از مجموعه يِ آماده چاپِ : آخرين عاشقانه هايم در تبعيد

اگر سيبي بود...

سيبي اگر بود دو نيمش مي كنم ،
نيم از آنِ تو و نيم از آنِ من .
خنده اي اگر بود دو نيمش مي كنم ،
نيم از آنِ تو و نيم از آنِ من .
غمي اگر بود ، سهمي نداري ،
همه را مي مكم چون آخرين نفس .

به خوبی می دانیم جریان های شعری همزمانی در حرکت بودند که نسبت چندانی با پسامدرن نویسی ندارند . از سوی دیگر شاعران پر آوازه ای را می شناسیم که در این دهه سرگرم کار خویش بودند . به گواه شمارگان کتاب ها و شهرت نام و شعر شان ، بخش اعظم حافظه ی شعری را به خود مشغول داشته اند ، اما نتوانستند همتراز پسامدرن نویس ها ، محل نقد و خوانش و نزاع باشند .

ابژکتیویته(Objective):این مسئله را نیما برای اولین بار در شعر ایران مطرح کرد.نیما در مورد ابژکتیویته و سوبژکتیویته(Subjective) بحثهای مفصلی دارد که جورکش در کتاب بوطیقای شعر نو با نگاهی نقادانه و قلمی توانا به شکافتن این تئوریها پرداخته است.به طور ساده منظور نیما از این دو واژه همین است که شاعر امروز باید به جای متکلم وحده که نوعی مونولوگ است،دیگران را در شعر خود به گفتگو در آورد.فرهنگ ملی ما در پشت هنر شعر بیشتر شبیه خطابه یی به مخاطب عزضه می شود.جامعه ما توان رسیدن به دیالوگ ندارد.به همین دلیل ما با نمایشنامه نویسی روبرو نیستیم .نیما ابن بن بست را سوبژکتیو می نامد:«به شما گفته بودم که شعر قدیم ما سوبژکتیو است.یعنی با باطن و عادات باطنی سر و کار داریم.در آن مناظر ظاهری نمونه فعل و انفعالی است که در باطن گوینده صورت گرفته. حرف های همسایه/نیما»

اسب‌ها از رودخانه گذشتند
از دشت‌ها گذشتند
از کوه و خورشید گذشتند
و جایی آخر جهان
به هیمه‌های برافروخته‌ی آتش رسیدند
به رنگ گردنبند‌های عقیق زرد و سبز

مردها از آتش گذشتند
از سایه‌ی زخم‌هاشان گذشتند
و از آتش به شب رسیدند
و از شب به من رسیدند
و تا غروب آفتاب رقصیدند.

Camel Mirkarimi شاعر جنگلی

كه چطور مريم را با عطرش
توي دماغ ام كشيدم و
از پنجره / در رفتم / توي آلبوم عكس آدم / كه از برعكسي
خودش در بهشت گرفته بود.

نگفته نیاید بی آباد ی خنّاق گرفتنِ آبله/ من در وداع می مکم/ من با طلسم می ماسم من زود زودانیم! .سی شعر را شنیده می خواند کسی/ به قتل می رساند من شعر را زنده به گور می کنم شعر نواله ی بی مویی ست که صبح را در مور مورکفل زنبور هایِ الاغی نقش می زند که همیشه به عشقِ چهار پا نگریسته است ._ بی گمان او هشت چیز است چیز هایی که ممکن است پا باش

شاعر فقط برای خودش حر ف میزند
شرط میبندم گوشه اتاق فقط عکس پنجره است
حالا فقط بوق وخط ممتد یک دستگاه
تنها نماد فاصله در ذهن شاعر است

معجزه ی من
کتاب مقدسی نیاوردم، مرده را زنده نکردم، رود نیل را نشکافتم اما
با دوریت ساختم...

غروب‌های بی‌هنگام که پله‌ها را یکی‌یکی و آهسته بالا می‌آیم، تپش‌های قلبم شروع شده تا برسم. کافی است در بزنم؛ نه، نه... آن‌قدر حواس‌جمع هستی که به صدای پنجه‌ی کفش‌ها بر سنگ‌فرش ِ گل‌باقالی ِ راه‌پله‌ها ــ‌یا هر رنگی که هست: خاکستری با خال‌های سیاه؟ در آن تاریک روشنا هیچ‌وقت درست تشخیص نداده‌ام،ــ در باز می‌کنی و یکباره با چشم‌هایی شاد، همه‌ی دلواپسی‌ها را در من تسکین می‌دهی به آغوش باز.

نکته اینجاست
که در کدوی تنبل هزار تخم است
و در هر تخم
هزار کدوی تنبل
و این گردش مضحک ادامه می یابد
ببین!
تو چقدر می گیری این صندوقچه را تا فرودگاه حمل کنی؟
از این صندوقچه تا فرودگاه چقدر وضع حمل است؟
( سیطره بر لتیوم )
چیزی نیست جز تششع اتم ها
در فضای لایتناهی
گمانم مجاب شده باش

کسوف
دیگر هیچ شگفتی نمانده است
زئوس قادر مطلق است و برایش عجیب نیست
اینکه نیمروز را به شبی تاریک بدل کند
نور را از شکوفه خورشید گرفته است
و وحشتی سیاه بر آدمی مستولی است
هر اتفاقی.. اتفاق نیست
شگفت نیست این که اگر
جانوران خشکی با دلفین ها
به جستجوی چراگاه برآیند
و حیواناتی که بر تپه های آفتابی لمیده اند
به عشق امواج خروشان بر خیزند.

آرخیلوخوس

... آري اين خامه ي خميده ، از آن خمنده ي كمان عاشقي به اشاره چيزي مي گويد و قلم بر مي زند اما خود چشم برآوازهاي مولوي شناساني دارد كه بلبلانه اين ترانه هاي روح بخش را تكرارمي كنند. وبسا مي ترسم، صوت نازيباي اين شكسته ناي و خسته ني ،حق مطلب را ادا نكرده و قار قار قلمش شيفتگان آهنگ هاي شيرين را دلزده كند. پس بهتر است جلوتر نرود و تنها به ياد آوري ومعرفي شناسنامه اي گذرا ونيز روزشمار اتفاقات مهم زندگي آن بزرگ اكتفا كند وهمگان را به قدم زدن در كوچه باغهاي دلرباي آن ملاي ملاحت آفرين وسايه هاي فرح بخش باغ مثنوي دعوت كند. ...

من خوش- بخت ام
خیلی زیاد
چرا که یکی از آنان نبودم
زنده ام
و دارم شعر می نویسم
خدا را هزار مرتبه شکر

شعر اين كلام مخيل عاطفه بر انگيز از دير باز مورد توجه همگان بوده است . رسانه اي كه به طول زمان سرگذشت داردو جهان متفاوتي را از گذشته تا كنون به خود ديده است. به طوري كه در گذشته ي آن مي توان سرنوشت و سرگذشت تاريخ ,جغرافيا,رياضي,نجوم,تعليم و تربيت,فلسفه و عرفان را يافت.رسانه اي كه بار ساير علوم رابر دوش داشته و اگرچه اشراقي و قلبي به آنها پرداخته ولي توانسته پابه پاي علوم عقلي غربيان گام بردارد.

در ابتدای همان کوچه ی بن بست
هر لحظه شماره می کنم
احتمال بازآمدنت را ...

من در خیال خود
شعر ها می گفتم
من در خیال خود
می سراییدم
و باز هم در خیال خود
می نگاشتم چند سطری را !
فقط در خیال خود ...

سياه
...و
عبور مداوم شن
از شانه‌ها و گلويم گذشته است
وثانيه‌های صورتمبی ذره‌ای اميد
به ‌تمديد
آرام آرام
در چرخشی به اندازه ی شصت دقيقه
ف ر و م ی ر ی زد

خوش آمدی!
چون دست بریده شده
جای خالی ات بر شانه هایمان بود...

و تازه مادرم مي‌شد
که در دو سالگي هفتاد و پنج سالگي‌اش را به دوش مي‌کشيد
و از ستون فقراتم عبور کرده بود
عصرها خيال بخت خوشش را قدم مي‌زد
و مثل قورباقه‌اي که به يک دايناسور نگاه مي‌کند
پُر از تردد اميال واژگون مي‌شد

يك روز دوباره بلند بلند مي خندم
يك روز كه خورشيد خودش را برهنه به من نشان مي دهد
دوباره مي خندم
و آن روز زودتر از چشمهاي توست
من از خش خش برگ ها فهميدم
رفتن،همان آمدن است
كه در جايي ديگر اتفاق مي افتد

«آیینگی» غیر از آیینه است؛ منظور چگونگی ساخت آن است شاید. وقتی در آینه می نگریم آیا آینه چیز دیگری است و ما چیز دیگری؟! تا ما خود را در آینه می بینیم آینه را نمی بینیم و خود را می بینیم. وقتی آینه را می بینیم خود را نمی بینیم. «مرآت الله» مفهومی است که ما را گنگ می کند، ما تصویری هستیم که در آینه نسبت به صاحب تصویر وجود دارد.

کودکي زير پله ها

مبهم و ترسناك
مثل كودکي که صدايش مي آيد
نميابمش اما
ببرم گوشهايم را مثل ون گوگ ؟
بفرستم سگان خاموشم را
پی اش بگردند ؟

Paul Celan -Die Halde
پاول سلان
نشیب


کنار من می زیی چون من :
به کردار سنگی
در گونه ی فرورفته ی شب .
آه همین تپه ای یار
که ما سنگها
بر آن بی وقفه می غلتیم
از جوباره ای به جوباره ای .
نوبت به نوبت مدورتر .
شبیه تر . غریبه تر .
آه همین چشم مخمور
که اینجا
پریشان می پوید چون ما
و تا درنگ کند در ما
شگفت زده به یکی نظر می دوزد .
ع.ع

به طور کلی ،فمینیست ها سه دسته هستند.۱-فمینیست های رادیکال :مشکل اصلی را در مرد سالاری می بینند .انها به ایجاد فضایی برای زنان و ساختن فرهنگی برای انان می اندیشند.۲-فمینیست های سوسیالیست مشکل را امیزه ای از مرد سالاری و بهره برداری طبقاتی می دانند ،بنابر این انها با جنبشهای ضد سرمایه داری و حتا مردان ترقی خواه پیوند ایجاد می کنند.۳-فمینیست های لیبرال که می گویند نظام نیاز به اصلاح و قوانین بیشتر برای حقوق برابر دارد.

گپی با نيما


شب همان شب است
من دارم با من درد می کشم هنوز
یکی چیزی از جیبش
دیگری از چیزی فقط به جیبش
با چراغ هم راهی نمی رویم
تو داری با تو درد می کشی هنوز
یکی از هزار یا از یکی هزار
هم چنان که ما می رویم تا شما
وازنا پیدا نیست
او دارد با ندارد کار
یکی که توی یکی می لولد تا
همین جا هم زیادی
قاصد روزان ابری ! داروگ! کی می رسد باران؟

. نشانه شناسي معمولا يك زمينه فرا رشته اي تلقي مي گردد كه از گرايشها و رويكرد هاي گوناگون و تعاريف فلسفي مختلفِ يك موضوع مشخص تاثير پذيرفته است . اما اين طرز تلقي نمي تواند صد درصد درست باشد . موضوع يك تحقيق نشانه شناختي لازم نيست چيز خاصي باشد : يك بنا ، يك مد ، يك متن ادبي ، يك اسطوره ، يك نقاشي و يا يك فيلم . هر چيزي كه در قالب يك نظام نشانه اي ) كه بر اساس كدها و قراردادهاي اجتماعي و يا فرايند هاي دلالت طبقه بندي مي گردد ( مي توان موضوع يك تحقيق نشانه شناختي قرار بگيرد .

خمیده تر از این پیپ
روی نقاشی ات دراز می کشم و
بر عکس این شعر
پیکاسو را جمهوری می شوی
نمی شوی
یعنی بی اجازه ی این راوی
حواپیما را توی آسمان حامله می کشی
و
روی این زمین کاغذی
آدمی تروریست را بمب اتم می شوم
اجازه آقای شاعر !!
شما توی کدام کتاب مقدس مرا بمب اتم می شوی
نه خانم ......من شما را عین این کلاغ می شوم
- که توی این قفس خواب از سرش پریده
-حالا تاریخ این جنون گاوی را شعر می شود و
اصلا همین شما
که توی این مانیتورزل زده ای
شما مرا بی او تروریست می شوم ..
نمی شوی؟!

هر شب،
پيش از آنكه خيره شوم در چشمانش؛
پيشاني بسايم به سينه اش؛
گوشش فرا دهم
در حسرت شنيدنش؛
فرا مي گيردم،
مي راندم،
و مي گريزد.
مرگ را مي گويم.

در اوايل قرن بيستم، گروهي از شاعران انگليسي و آمريكايي تحت تأثير مكتب سمبوليسم فرانسه مكتبي را در لندن بنانهادند كه در سال ۱۹۱۲ «ازرا پاوند» (۱۹۷۲ ـ ۱۸۸۵ Ezra Pound) آن را ايماژيسم ناميد. او كه شاعري آمريكايي ساكن لندن بود به همراه تي. اس. اليوت از پيشگامان و بنيانگذاران انديشه ايماژيسم محسوب مي شوند. و تامس ارنست هيوم (T.E.Hulme) به عنوان تئوريسين ونظريه پرداز اين مكتب بر افكار وعقايد تي.اس. اليوت وديگر ايماژيستها بسيار تأثير گذاشت

فقط به انتظار تو
نشسته‌ام
ستاره‌ها برف‌ها را پارو می‌کنند و
از من آدم‌برفی می‌سازند.

می‌آیی، می‌دانم
پیدایم می‌کنی و
با اشاره‌ی انگشتی
آبم خواهی کرد.

شما حتماً آن دختر ده ساله را دیده‌اید که برای این که دوستان‌اش را به حرف‌شنوی از خود وادار سازد، موقعی که دیگر از عهده‌ی قانع کردن آن‌ها برنمی‌آید، ناگهان رک و راست و با غروری غیرقابل توضیح می‌گوید: «چون من می‌گم» یا «چون من این‌جور می‌خوام». او خود را برگزیده احساس می‌کند. اما روزی خواهد رسید که یکبار دیگر بگوید «چون من این‌جور می‌خوام» تا تمام کسانی که حرفش را می‌شنوند از خنده روده‌بُر شوند.

“ من ” تازه به دنيا آمده است
همين الان ؛
همين الان كه روبرو ،
و يا … كنار دست اين خانم نشسته ام
و تازه ترين شعرم
پشت تريبون دهن باز كرده است
آي ... انسان هاي ماشيني
تعجب نكنيد اينجا همه شاعرند !

نیمکت تنها

در انتظار بند آمدن باران و

هم نشینی تازه

ژوليا كريستوا نشانه‌شناس، فمينيست تئوريسين و روانكاوي با شهرت جهاني و در‌عين حال نويسنده‌اي خلاق و مورد توجه است. او در سال 1941 در بلغارستان متولد شد و در سال 1965 به پاريس آمد؛ جايي كه در زندگي روشنفكري آن‌ غرق شد. رمان او كه مورد اقبال عمومي قرار گرفت به نام «سامورايي‌ها» سال 1990- روشنفكري آوانگارد پاريس را كه او در آن زمان به آن تعلق داشت تجزيه و تحليل مي‌كند.

هاشم کرونی - شاعر جوان ، گفت : اگر جشنواره بین المللی شعر فجر بخواهد همه شمولی خود را حفظ کند و پایدار بماند ، چاره ای ندارد جز آنکه همه طیف ها و جریانات و اتفاقات ادبی را پوشش بدهد .

کم و آهسته گفتی مهر

اثاث خانه نام تو را چید دور و برم

ای که مهر کنار تو شکل پیکر من

نمی دانم این حضور

خواب من است یا نبودن تو؟

مریم است زیر بالش خرما کنار زاییدن نخل

یا

اثاث نام تو ریخته در خانه دور و برم

کم و آهسته گفتی مهر

فرشته خانه دمید چارسوی پیکرم

ای که مهر کنار تو شکل زاییدن نخل

این بی کوچه پیکر کم

حضور نبودن توست

ای تو مهر به گاه بی گاهوارگی ام

(شیوا ارسطویی)

به دار سوگندش دادم
بردار گفتنم اما مردی نمی گذشت
تا زن حجاب بگذارد
برداشت و قصه دیگر شد
و
زن بی شویش به دجله رفت و ...
دامنش تر شد
خوی کابلیم داشت بر می گشت
و خواهر شراب خورده ام
چوب فجیره را می خورد

حرف که می زنی

شراب از سرگیجه ی آسمان می دوشم

متولد پاییز سال 1345 در شهر رضی از توابع مشگین شهر هستم .
تاکنون کتاب های مجموعه شعر « نخستین اشعار » در سال 1372 و مجموعه داستان « از مه و ماهستان فقط خواب های من » در سال 1382 ، را منتشر کرده ام .
مجموعه داستان 13 در سال 1384 موفق نشد نظر وزارت ارشاد را برای انتشار جلب کند .
و مجموعه شعر « از کنج چندم دایره » هم پس از چند بار رد شدن بالاخره مجوز گرفت و با تاریخ 1385 به وسیله انتشارات بوتیمار منتشر شد.
رمان « آدمیان که در » را قرار است نشر ایلیا منتشر کند .در راه ارشاد برای مجوز است .

تفسیر زدایی بیش از همه این ایده را باطل می سازد که عقل تا حدودی می تواند از زبان صرف نظر کند و به حقیقت صرف و مستند دست یابد _ ایده ای که به نظر دریدا پندار غالب فلسفه ی غرب است . هر چند فلسفه تلاش می کند تا خصیصه متنی یا نوشتاری زبان را محو سازد ، اما نشانه های آن تقلا را در نقاط کور استعاره و دیگر راهبردهای بلاغی می توان مطالعه کرد

چشمان مه گرفته ی اسب

را رج می زند نسیم

و تنی اریب که شلاق می خورد

تنها صدای رج زدن باد را شنیده است

به چشم های تو شک دارم
به آن نگاه ساده ی روستایی
که باکره می نماید
به ریه هایت مشکوکم
عطر پونه و بابونه از کجا آغشته به نفست
- در دود و دم شهری -
و دست هات که وانمود می کنند
جوانه ی شعرند در هرزگی این همه علف
می خواهی باور کنم؟
زبانت را گاز بگیر
من به هرکس قسم بخورد
شک می کنم

دانستن تاریخ روز ها

به کار من نمی آید

ولی نمی دانم چرا

پای شعر هایم تاریخ

روز می گذارم

زتک درخت


به


غربت


گلی هويدابود


که


سر به زانوداشت

دایره


پی سکوت می گردم

برای اندیشـه

پی ِ اندیـشه ها

در سکوت...

جنازه ی خرداد
روي دست كاغذ باد مي كند
واز تن برگهاي تعطيل
خون مي ريزد
درختان برگ مي خورند
وقنداق قرمز روزهاي پابه ماه
نام تير را درتقويم زنده مي كند

گفته بودند که شهر عجیبی است ، مردمانش در گروه های سه نفره زندگی می کنند ، از غریبه ها خوششان نمی آید و راز عمارت های عظیم و تو درتویشان هیچگاه کشف نمی شود . عمارت هایی که از هر درآن ، هر کس فقط پنج بار در زندگی اش می تواند عبور کند . جهنمی است در محاصره کوه های سرخ و شن زار های داغ که در نفرین توفان های دائمی ته نشین شده است .

بر برج بابل

زنانگی را به آسمان دادم

و ماه را گرفتم با سطحی پوشیده از سنگ لاخ های سخت

بر سینه گذاشتم

حالا مردانه کار می کنم

رانندگی

فروشندگی

بعضی روزها هم کارگر معادن عمیقم

چندين درختم در خود آيا ؟
چندين پرنده ام در خود يا ؟
چندين شاخه ام كه دور خودم پيچيده ام
آيا ؟ علاقه
پرنده اي كه لاي شاخه ها گير كرده بود بود ؟!
باور نمي كنم كه از راه برسي
ميوه هاي رسيده را از تقويم برداري
و چوب بزني به روزهاي قرمز تعطيل !

تو را به خدا

دیگر شعر های عاشقانه نگو!

من تهران را خوب می شناسم

عشق را سال هاست

در ظهیرالدوله دفن کرده اند

آسمان که قسمت می کردند

سهم مستطیل ِروی حیاط ِما نشد ماه.

باب گردنت بود اگر...

شماره اي در سر انگشت چرخانيده ام
تا كسي كه نيست
گويي ،در انتهاي اقيانوس خفته
يا سيم هاي به آخر نرسيده
دنبال دنباله باد بادكها در باد .
هياهوي دختر مدرسه اي ها
شيرين، آنقدر كه دلزده مي شوي
فرهادها
لاشه هايي رها شده در خواب .
ببخشيد آقا !
ميان انگورها تا صبح لرد ببندم بهتر است
يا با هم از پله هاي گلخانه صعود كنيم ؟
آخر شماره اي در سر انگشتم
هي نبض مي زند
نبض مي زند .

و اين شاخه های سياسی موهايت
از انگورهای ته مانده ايست
که صد ساله ی دلم را خون می گيرد
تا به شرافت بوسه هايت
بميرم...

تو نيستي و اين در و ديوار هيچ وقت...
غير از تو من به هيچ كس انگار هيچ وقت...
اين جا دلم براي تو هي شور مي زند
از خود مواظبت كن و نگذار هيچ وقت...
اخبار گفت شهر شما امن و راحت است
من باورم نمي شود، اخبار هيچ وقت...
حيف اند روزهای جواني... نمی شوند ،
اين روزها، دو مرتبه تکرار ، هيچ وقت...
بگذار من شکسته شوم ، تو صبور باش
جوری بمان هميشه که انگار هيچ وقت...

كلمات انسان را به دنياي خر شدن هدايت مي كنند
تكواجها در چراگاه ابدي سوء تفاهم هم
پس جنون جاي ترس مي تمرگانيم مطميناً
كه جنبش اين تن بميرد خيال لت و پار هاست
چيزي اما بر شانه ي جنازه كشان مجبور زنده نخواهد
رسيد بي سين!

بابا نان داد

درس ساده ای است

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است

وقتی درس چوپان شروع می شود

کلمات بی طرف

ساده نيستند

گرگ را از هر طرف بخوانی

گرگ است

با قطار آمد
از دهكده‏اي دور ...
بهار
خسته و كوفته و خاك آلود
نه كسي آمده از شهر به استقبالش
نه كسي دنبالش
گيج و تنها و غريب
دود ، از آهن‏ها بر‏ مي‏خاست
آه ، از آدم‏ها
با قطار آمد ، از دور بهار
چمدانش را از روي سكو دزديدند!

کانون ادبی باران وحلقه ادبی بارون مخفل بچه های شاعر جوان شيراز است با باران می توانيد همگام با بچه های شيراز باشيد.

بر سینه ات نشسته دو تا دانه ی سفید
موهات روی نرمِ دو لرزانه ی سفید
آرام و سر به زیر کنارم نشسته ای
یک تختِ صورتی وسطِ خانه ای سفید
انگار تکیه داده به من حجمی از سکوت
با شانه ام مُماس شده شانه ای سفید
بعد از هزار سال ، در آغوشِ خالی ام
بی ادعا رها شده پروانه ای سفید
لبهای سرخ ، ابروی مشکی ست صورتت
یک جفت چشم ِ قهوه ای و چانه ای سفید...

در این عشیره عجیبی که "جامعه" اش نامیده ایم هرگونه نوشتن و سخن پراکندن در باب "زن" و"زنانگی" همواره با گونه ای هراس همراه خواهد بود، زیرا هر آن خطری جدی نوشتار را تهدید میکند :خطر دفاع از "امر مبتذل شده" (The Absurd) و هرچه بیشتر معنا باخته کردن گزاره های بدیهی با تکرار جملات همان گویانه(tautologic) یا بی محتوایی(Substance Free) نظیر "زن انسان است" ،"زنان باید حقوق برابر با مردان داشته باشند"، و "به زنان همواره در طول تاریخ جفا شده است".

"تک گویی در ساعت سه صبح"

خیال
از هر بافه ای بهتر شکاف می خورد
و خشم راه می گشاید
خون زنده می دود، خیس می کند
کاناپه، قالی و کف اتاق را
و سالنامه با نقش مار
مصونیت تو را تضمین می کند.
که یک میلیون از این شهر سبز دوری.
بهتر آنکه بی صدا بنشینی، خیالبافی کنی
زیر روشنایی ستارگان
با نگاهی خیره و مات
با نفرینی که روزگار را تیره می کند
بدرودها به زبان آمده
قطارها رفته اند.
و من با مضحکه ای سخت
سرنگون شده ام
از اریکهء پادشاهی ام.


سیلویا پلات

فصل نامه ادبي داروگ دانشكده مكانيك دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي صاحب امتياز و مدير مسئول: رضا مهرعليان

اتاق خواب

آپارتمانی خریده ام
با دو اتاق خواب
یکی از آن تو
یکی از آن من

نخند ویرجینیا
دوستت دارم

سيمها…
شعر : فیلیپ لارکین ترجمه :آرش توکلی

گرداگرد فراخ ترین مرغزارها هم

حصاری برقی

هست

اگرچه که پیران رمه

خوب می دانند که نباید

به بيراهه روند

اما پيش قراولان جوان

رایحه آبهای زلال تررا

بو می کشند

نه تنها در اینسوی

بلکه حتی در آنسوی سیمها….



در پی آن

ناگهان به سیمهایی بر می خورند

که قساوت سلاخانه آنها

امانشان نمی دهند،



از آنروز ديگر

پيش قراولان جوان،پيران رمه اند

که برقی نهان

فراخ ترين احساسشان را مهار می کند….

فرامرز دهگان


كتاب شعر كلوگري از خانم زري شاه حسيني با عنوان ياد شده بر روي جلد و سرلوحه اي از پاسكال تلاشي است براي گشايش دري تازه بر فلسفه ي جنون .


شاه حسيني در اين كتاب يك فيلسوف نيمه ديوانه است . يك زبان پريشان و اما يك فكر مستقل و يك انديشه ي محوري كه به كتاب انسجامي مثال زدني داده است . همين عامل به اضافه ي اتفاق بسيار ميموني كه در اين كتاب رخ داده است – اين كه خبري از توهم زبان زنانه نيست – شايد براي آنكه اين مجموعه شعر را كتاب بناميم و نه دفتر كافي است .

"ای یار!

ای یگانه ترین یار!"

در این سطور تاب مسطوری ام نیست

مرا چگونه نوشتی؟

که کلمات این چنین در جرح و تعدیلند

نارنجی
اين نارنگی را که می‌کَنَم
پوست
می‌افتد
يادم
که رفته است
يادت
بياندازم
روسریِ نارنجی‌ات را
بپوشی
که می‌افتد
يادم
به بهارنارنج‌های شهری که بارِ ديگر دوست می‌داشتم
و دوست می‌دارم
تو را
با روسریِ نارنجی
بی روسریِ نارنجی

توی جبهه ها همه جبهه ها یک قبری هست که شاعر لاغری توی آن خوابیده این برای هیچ کس مهم نیست یکسری آدمند که توی بیابان می افتند و هیچ کس سراغشان را نمیگیرد آدمهای بی عرضه ای که قبل از آنکه بتوانند فرار کنند گلوله خورده اند. این هیچ خوب نیست این اصلا عادلانه نیست. آدمها بالفرض هم که بمیرند نباید توی بیابان بی پلاک بمانند. پلاک خیلی مهم است پلاک سرباز از تفنگش خیلی بیشتر ارزش دارد. یک کسی باید یادش باشد. یک کسی باید یادش بیاید...

گلادیاتورشوخی نداشت
شِمر هم
وقتی اون دوتا دست بریده افتاد تو چنگ نرون
خون بود که جلو چشاش زانو می زد
این شد که خنجر یه رنگی ِ من و بابات
تو پهلویِ سزار به هم رسید
درد ِ تو قصه ی ناتموم ِمن ِ
إنقد ازاین فیلمای ِ هالیوودی نبین
تمومش کن.

یک رویا
بورخس


سه تن آن را می دانستند

زنی که معشوقه ی کافکا بود

کافکا او را به خواب دیده بود.

سه تن آن را می دانستند

مردی که دوست کافکا بود

کافکا او را به خواب دیده بود.

سه تن آن را می دانستند

زن به دوست گفت:

دلم می خواهد امشب با من عشقبازی کنی.

سه تن آن را می دانستند

مرد پاسخ داد: اگر گناه کنیم

کافکا دیگر ما را به خواب نخواهد دید.

یک تن آن را می دانست

و بر زمین کس دیگری نبود.

کافکا با خود گفت:

اکنون که آن دو رفته اند و تنها مانده ام

دیگر، خود را به خواب نخواهم دید.

بگذار فراموش کنم تو چه هستی
آه اکنون ديريست
که فرو ريخته در من گوئی
تيره آواری از ابر گران
چون می آميزم با بوسه تو
روی لبهايم می پندارم
می سپارد جان عطری گذران
آنچنان آلوده ست
عشق غمناکم با بيم زوال
که همه زندگيم ميلرزد
چون ترا می نگرم
مثل اينست که از پنجره ای
تکدرختم را سرشار از برگ
در تب زرد خزان می نگرم
مثل اينست که تصويری را
روی جريان مغشوش آب روان
می نگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز

راه‌آهن
خطوط راه‌آهن اینجا موازی نیست

گاهی متنافر، گاهی متقاطع

اما با اطمینان گفته می‌شود

خطوط آهن شهر شما در قلب من به هم می‌رسند

گاهی دوراهیست

گاهی هم راهی نمی‌آید و خطوط بسیاری می‌روند

با تلق و تولوق‌های سرسام‌آور

با شورش

بی شورش

زیتون مزه می کنم

هسته اش را تف می کنم

دروسط زمینی که مال پدرم نیست

و

نمی ترسم از تو که منفجر شده ای

در خواب دیشب من زمین

از تو هم نمی ترسم خدا

و به هیچ کس فکر نمی کنم

اما ... اما

تو که زیتون می اوری ...اصلا !.

سنگ*

گفتند چرا سنگ
گفتیم مگر در آن صبح غریب
اولین نقش هاو کلمات را
اجداد بیابانگردمان
بر سنگ نتراشیدند.
مگر کافی نیست که نانمان هنوز
از زیرسنگ بیرون می آید
وناممان شتابان می رود
که بر سنگ نوشته شود.
سنگمان را کسی
به سینه نزد
و سرمان تا به سنگ نخورد
آدم نشدیم!


* ازمجموعه شعر کبریت خیس نوشته عباس صفاری

نیمی از سنگ ها ، صخره ها ، کوهستان را گذاشته ام
با دره هایش ، پیاله های شیر به خاطر پسرم
نیم دیگر کوهستان ، وقف باران است
دریای آبی وارام را
با فانوس روشن دریایی را ، می بخشم به همسرم
شب های دریا را ، بی ارام ، بی ابی ، با دلشوره فانوس دریایی
به دوستان دور دوران سر بازی که حالا پیر شده اند ، فکرمی کنم
یکی یا چند هم مرده اند .
رودخانه که می گذرد زیر پل ،مال تو ، دختر پوست کشیده من به استخوان
بلور !
که اب پیراهنت شود تمام تابستان .
هر مزرعه و درخت ، هر کشتزار وعلف را شش دانگ به کویر بدهید
به دانه های شن ، زیر افتاب
از صدای سه تار من
بند بند پاره پاره های موسیقی
که ریخته ام در شیشه های گلاب و گذاشته ام روی رف
یکی سهم به مثنوی مولا نا دو سهم به (( نی )) بدهید
می بخشم به پرندگان
رنگ ها ، کاشی ها ، گنبد ها
به یوزپلنگانی که با من دویده اند
غار و قندیل های آ هک تنهایی
و بوی باغچه را
به فصل هایی که می ایند
بعد از من .

(وصیت ) بیژن نژدی

مثل شب در تاريكي اتاقم راه مي روم

مثل شب بد شده ام

مثل شب ترسناك

مثل شب از سايه بطري، از سايه در، سايه آنتن، سايه خودم، اشكال مهيبي مي سازم

صدایت می کردم اگر

اناری شکافته در دست و

بعد از ظهر این حیاطی

که چندان هم بی ارتباط با ابدیت نیست

صدایت می کردم اگر

کسی در مویرگ های ملتهبم نمی گفت :

خوب که چه ، مردک احمق


انار

تنها انار می ماند

وکاشی ها آنقدر واقعی

که دهانم پر از خون می شود.

شعری از بهزاد خواجات – از کتاب ( چند پرنده مانده به مرگ )

نامش

به اندازه ي هيچكس

ناخوانا نيست

نامش

نا

خوانا

ست

نامش

نام همه ي خيابانهاست

گرگ و میش
که جفت‌گیری‌شان تمام شود
ما می‌مانیم و
صدای پای تو
که معلوم نیست تویی
یا سایه‌ی شوهرت

بوی باد می‌پیچد و
صدای خاک
روشنی می‌ماند و
ور رفتنش با تن تاریکی
که روی تخت خوابیده
به بره‌ی گرگ
شیر می‌دهد

دوباره هیاهوئ درونمان را

تکیه می دهیم بر چوب دستی

و دوباره

در حوضی از برگ .وشبنم و لبخند

زیر چشمی به هم نگاه می کنیم

آن تیره مردمکها، آه

آن صوفیان ساده خلوت نشین من

در جذبه سماع دو چشمانش

از هوش رفته بودند.

" فروغ فرخزاد"

کرکس

گرسنگیِ خویش را می کشد،

میان آسمان ِ

جمجمه ام در تمام آسمان و زمین

در هجوم به لاشه های به پشت افتاده

که دمی بعد باید برای زندگی برخیزند و گامی بردارند

مسخره ی پاره - تنی که شاید هنگامی به کار آید

که از گرسنگی ِ کرکس، آسمان و زمین همچون لاشه ای شده باشند.


(ساموئل بکت)

مطلبی چند درباره گوته (شاعر آلمانی)
از اواسط قرن هجدهم بود که این نهضت آشنایی با افکار و عقاید و ادب و فلسفه شرق، در اروپای غربی آغاز شد.فلاسفه و متفکرین در جستجوی زندگانی غیراروپایی بودند و بر اثر سفرنامه های سیاحان بزرگ اروپایی که به آسیا سفر کرده بودند مورد علاقه و استقبال فراوان قرار گرفت. و بر همین زمینه آشنایی داستان های کوچک و رمان ها و نمایشنامه ها و اشعار و کتابهای مختلف درباره شرق انتشار یافت. گوته هم در آن سالها به ایران سفر کرد و با شاعران و متفکران آن از جمله حافظ که کتاب دیوان شرقی برگرفته از شعرهای اوست آشنا شد.

چون گلی در لیوان

تنها بودی

در گرمای تابستان

نیما تابان

آرزوهــــایم به چاهی بس عجیب افتاده است

قرعه ی ما در دل قومـــی غریب افتاده است

دشنه دشـنه سبز می شد کاش در حجم دلم

همچو آن نعشی که بر طرح صلیب افتاده است

پل تلاشي كوچك در زمينه اطلاع رساني در سه حوزه ادبيات فلسفه عرفان از طريق درج شعر،داستان،ترجمه،نقد،مقاله است.به هيچ انديشه خاص مرام و مسلك و گروهي متعهد نيست.اما به حرمتگذاري و احترام به باورها و انديشه هاي ديگران ملزم و متعهد است.

کلاه حصیری به سر
تفنگ
گلوله
گراز .
گراز ... گراز ...
شادمانه خاک امسال را به توبره می کشند .
مترسک
به کلاه خویش
شلیک کرده است .
(عرفان رعایی)

تو رياضی ات خوب نيست

هرگز نخواهی فهميد

«خيلی دوستت دارم»

يعنی چقدر؟!

مرگ رنگ

ديرگاهی است كه در اين تنهايی
رنگ خاموشی در طرح لب است
بانگی از دور مرا می‌خواند
ليك پاهايم در قير شب است
رخنه‌ای نيست در اين تاريكی
در و ديوار به هم پيوسته
سايه‌ای لغزد اگر روی زمين
نقش وهمی است ز بندی رسته
نفس آدم‌ها
سر بسر افسرده است
روزگاری است در اين گوشه پژمرده هوا
هر نشاطی مرده است
دست جادويی شب
در به روی من و غم می‌بندد
می‌كنم هر چه تلاش،
او به من می خندد .
نقش‌هايی كه كشيدم در روز،
شب ز راه آمد و با دود اندود .
طرح‌هايی كه فكندم در شب،
روز پيدا شد و با پنبه زدود .
ديرگاهی است كه چون من همه را
رنگ خاموشی در طرح لب است .
جنبشی نيست در اين خاموشی
دست‌ها پاها در قير شب است .
(سهراب سپهری)

گفت : دریا شبیه یک پازل است ، تکه هایش هزار آکواریوم

متن پیام سیمین دانشور
اینک ادبیات به صورت لنز درآمده است
ادبیات بیش‌تر لنز است تا آینه. اما اگر آینه هم باشد، آینه‌ی تمام‌نمای هستی و جامعه و زیستگاه نویسنده است. اگر عوامل بازدارنده، از قبیل سانسور و حذف‌ها و تغییرات کلی از طرف مسئولان نباشد و نویسنده بتواند حرف خود را از ته دل منعکس بکند، بایستی حرفی برای گفتن داشته باشد؛ پیامی که چشم و گوش خواننده را باز کند و او را ملزم نماید که شرف انسانی را پاس بدارد. خوشبختانه: هنوز گویندگان هستند اندر عراق / که قوت ناطقه مدد از ایشان برد، به شرطی که ناطقه‌ي آن‌ها مثله نشود و بتوانند گفتنی‌ها را به صراحت بازگویند و نی‌نوازی باشند که دلِ دلین خود را خالی کنند و قدرت آن را داشته باشند که بر دل‌ها نشینند...

هنگامی که شاهنامه را از ديدگاه صور خيال و چامه نمايی ( جنبه ی تصويری شعر ) بررسی کنيم خواهيم ديد که فرزانه ی توس در اين راه به رازهايی پی برده که همگنان را از آن آگاهی نبوده است و چون به سنجش کار او با ديگر سرايندگان اين دوره بپردازيم خواهيم ديد که وی در يک يک گونه های چامه نمايی با چامه سرايان ديگر ديگرگونی هايی دارد که امروز ارج بی مانند شاهنامه گواه اين باور است .

اين تارنگار دربردارنده‌ي نوشتارهاي پژوهشي ‌ درزمينه ي فرهنگ و تاريخ و ادبيات ايران زمين و نياکان ارجمندمان، مي باشد ...

اين روزها

با غريبه ای که در من می خواند

الفتی ندارم

می خواهم

به جای شعر

نام تو را بنويسم

تا دلم

بنشيند

و نگاهت کند

ها
که می کنی
بر شیشه ی مقابلت
طرحی از هابیل و اسماعیل می نشیند
پلک پنجره
تا گشوده می شود
ها
که می کنی
آسمان تن پوشی از پرنده می کند بر تن
{ در این پرده ی بی پایان}
تفنگها حسرت می کشند
بر روی تخته سیاهی که
اسکلت معلمش لانه ی پرنده هاست

اين جشنواره با هدف نگاه تخصصی به شعر کوتاه کوتاه و ايجاد بستری مناسب جهت رقابت فعالان اين حوزه و شناساندن اين نوع ادبی با همکاری اداره امور فرهنگی وزارت علوم تحقيقات فناوری و مجامع کانون های ادبی دانشجويان کشور برگزار می شود.

درون رحم خوابيده است

كسي كه مي خواهد يك شبه زمين را به دو قسمت تقسيم كند

این وبلاگ قصد دارد وبلاگهای برتر شعر معاصر رو معرفی و در مورد محتوای آنها بحث کند .

هنوز ما را اهلیت گفت نیست. کاشکی اهلیت شنودن بودی. تمام گفتن باید و تمام شنودن!
بر دلها مـُهر است و بر زبان ها مـُهر است و بر دل ها مـُهر است.
مقالات شمس

شبي عطر ياد تو در کوچه پيچيد
من از شعر پيراهني بر تنم بود
به دستم چراغ دلم را گرفتم
و در کوچه عطر عبور تو پر بود.
و در کوچه باران چه يکريز و سرشار
گرفتم به سر چتر باران
کسي در نگاهم نفس زد

به همان دلیل که نگاه این افراد نزدیک به حکومت غیر واقعی به نظر می رسدقبول این واقعیت که اورهان پاموک به خاطر آثار ادبی اش برنده ی جایزه ی نوبل شده غیرمنطقی است.کیست که نداند پرداختن پاموک به نسل کشی ارامنه در ترکیه دلیل اصلی اعطای جایزه ی نوبل به این نویسنده ی ترک تبار است؟پرداختن به مسایل انسانی در آثار هر نویسنده جزو نکات مثبت کار او قلمداد می شود اما ملاک ارزیابی آثار ادبی نویسنده نیست.بر همین اساس نمی توان پذیرفت که در حضور نویسندگان برجسته در فهرست کاندیداها ، پاموک بدون دوپینگ سیاسی برنده شده باشد. خوشبختانه آثار اکثریت نامزدهای امسال در ایران ترجمه شده است. شکی نیست که هر انتخابی مبتنی بر سلیقه است اما انصافا آثار اورهان پاموک اصلا قابل مقایسه با رقیبانش هست؟

در اينجا يكي از نامه‌هاي معروف شومان را به معشوقه‌اش، برايتان نقل مي‌كنم:


" كلارا،
نمي‌داني چقدر نامه‌هاي قبلي تو مرا خوشحال كرد، آنهايي كه از شب كريسمس به بعد برايم نوشتي. بايد تو را با دوست‌داشتني‌ترين صفات صدا بزنم، اما كلمه‌اي دوست‌داشتني‌تر از عبارت ساده «عزيزم» پيدا نمي‌كنم. نكته در طرز بيان آن است. عزيزم، هنگامي كه فكر مي‌كنم تو از آن من هستي، اشك شوق از چشمانم جاري مي‌شود و اغلب از خودم مي‌پرسم كه آيا شايستگي تو را دارم.
ممكن است تصور شود كه سينه و ذهن هيچ انساني تحمل ندارد تمام چيزهايي را كه در يك روز اتفاق ‌مي‌افتد در خود جاي ‌دهد. اين هزاران فكر، آرزو، غصه، اميد و شادي از كجا مي‌آيد؟ هر روز بدون استثنا اين جريان ادامه دارد. اما ديروز و روز قبل از آن چقدر خوشحال بودم! از درون نامه‌هاي تو چه روح شرافتمند و چه ايمان و چه عشق سرشاري به بيرون مي‌تابيد!

مجله شعر علاوه بر شماره هاي معمول خود كه به مسايل متنوع پيرامون شعر مي پردازد در آينده بنا دارد دو ويژه نامه با محورهاي هاي زير منتشر كند لذا از شاعران و منتقدان و صاحبنظران ارج مند دعوت مي شود مطالب مربوط به محورهاي مشخص شده را كه مايلند در ويژه نامه منتشر شود ارسال كنند.

دختر بچه
اين منم كه در خانه هايتان را ميزنم
اين منم كه در خانه هايتان را يكي يكي ميزنم
مرا نميتوانيد ببينيد
مردگان به چشم ديده نميشوند....

از روزي كه در هيروشيما كشته شدم
ده سالي ميگذرد
ولي من هنوز هفت ساله هستم
كودكان مرده بزرگ نمي شوند

اول موهايم آتش گرفت
بعد چشمانم گر گرفت و سوخت
يك مشت خاكستر شدم
خاكسترهايم در هوا پراكنده شد...

از شما براي خودم چيزي نمي خواهم
كودكان مرده نمي توانند آب نبات بخورند...
اين منم كه در خانه هايتان را ميزنم
خاله ...عمو...فقط يك امضا ميخواهم
(امضا كنيد)‌
كه كودكان نبايد كشته شوند
(امضا كنيد)
كه كودكان بايد بتوانند آب نبات بخورند..........

ناظم حكمت

شعر معاصر ارسنجان پنجره ای برای نمایش و معرفی اثار شاعران و نویسندگان دیار ادب پرور و فرهنگ دوست ارسنجان امیدوارم با نظرات خود ما را در هر چه پر بار تر کردن این صفحه یاری نمایید . محمد حسین نعمتی

آيا شعر كُردي آن دهه مي توانست مجموعه اي از پازل هايي باشد كه تشكيل دهنده ي يك نظام زيبايي شناختي دلخواه نوانديشانه باشد؟ اگر براي آن مقطع زماني پاسخ بيشتر اين پرسش ها منفي است ، پس كدام زمان و دهه اين پرسش ها را مجموعاً جواب داده است ؟پيش از آن كه به مدخل پاسخ ها گام بنهيم ، لازم است ذكر شود كه آنچه اين بحث را مي تواند توجيه كند و به سوي مسيري خاص هدايت كند ، تعصب و علقه هاي احساسي نيست بلكه واقعيتي است كه با به وجود آمدن متن هاي قابل تأويل در بستر زبان و ادب كُردي ( شاخه ي جنوبي ) مجال بررسي يافته است. اينمتن ها كه پس از دهه ي هفتاد جدي تر از پيش خودنمايي مي كنند ، مي توانند بحث انگيز و قابل نقد و بررسي باشند.

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری بكن!
نگذار كه به آرامی بمیری...
شادی را فراموش نكن!

پابلو نرودا

این پاره های من است در دستمالی اتاق ...

همچنین سعی شده علاوه بر شعر شاعر، آثار و سال تولد و محل زندگی هر شاعر نیز ( تا آنجایی که در اختیار بوده) به این مجموعه اضافه شود دوستانی که اشعارشاندر این مجموعه هست می توانند اطلاعات تکمیلی را از طریق کامنت
یا آی دی وبلاگ در اختیارما قرار دهند. از تمامی کسانی که در طول مدت این یک سال و نیم برای ماشعر فرستادند و یا به هر نوعی در تکمیل این مجموعه کمک کردند.

یک نقاشی به رنگ حرفهای نگفته اش...

منم که کشتی به پا می کنم

بادبادک می پوشم

و در گوشواره هایم سیب های گاز زده دارم

با دستان گره کرده به هم
و سرش به ستاره ای خورد
حالا ستاره خون بالا آورده
بالا
بالای پشت بام
نگاه هم که می کنی
می گویند
برف می بارد...

تیمور چنگیز اسکندر
مهم نیست کدامشان زودتر آمدند
مهم رقص است
من در آغوش آنها
با خاطراتی از جنگهای جهانی
وقتی هیتلر میان بازوهای آفتاب سوخته ام مظلوم ترین پسر دنیا می شد...

بوی عادت گرفته‌ام اینجا، بوی سرگیجه‌های طولانی
اتــفـاق بــدیست می‌‌دانـم، اتــفاقــی شبـیه ویـرانـی
فکر کردن به هیچ و پوچ و غزل شـعـرهــایی شبـیـه استــفـراغ
روی کاغذ ... کتاب ... دفــتـرچه روی انــگـیـزه‌هـای انـــسـانـی
کرکر خــنـده‌های مـرده و سـرد شــر شــر بی‌تـفـــاوت بـــاران
عابران مست و خیس و سرگردان در پــی کــافــه‌هــای عـریـانی

مادر دستش را با تمام چین و چروک ها از توی طشت رخت بیرون می آورد

و من به آسمانی نگاه می کنم که

پرنده هایش چمدان هایشان را بسته اند

راستي متفاوت يعني چه؟ آن هم در شعر؟ مثلا يعني اين بيت خواجه:از خلاف آمد عادت بطلب كام كه من كسب جمعيت از اين زلف پريشان كردم.آيا هر خلاف آمدي هنري است .در ضمن صاحب سبك بودن يعني چه؟خب به ما آموخته اند نوآوري در معاني وبيان.خب حالا بياييد بيا نديشيم چرا امروزه هر شاعري مي خواهد صاحب سبك باشد ؟ شما امروزه اگر با هر شاعري صحبت كنيد خواهيد ديد خيلي سر سختانه به شعري كه مي گويد پابند است وشعر خود را هم بهترين شعر دنيا مي پندارد اما آيا واقعا همين گونه است؟پس دليل افت نشر وفروش كتاب چيست؟چرا شعر امروز هيچ جايگاهي در نزد مردم ندارد؟دليل اول همين دوستان شاعر هم هميشه اين بوده كه ما از مردم جامعه جلوتريم .اين ادعاي بزرگي ست .همانگونه كه ادعاي گفتن شعر متفاوت.وهمانگونه كه ادعاي متفاوت بودن.

خیابانی که دور می کشد محله
کفاف زندگی پدر نمی دهد
پدر هر شب ته خط
مسافر می کشد
دربست
زندگی مان در قسط های جاماند
مادر در آرتروز می پوسد

اگر سياه بودم
جمجمـــه‌ام را
به سگ‌هاي گرسنه‌ي محله مي‌بخشيدم
شراب چشمانم را
به كام سوسك‌هاي فاضلاب
چادر سپيد نمازم را
به موش‌هاي سياه انبار

داشتي مي رفتي كه بر نگردي
اما جاي پاهات
صورت برفها را سوزانده
كلمه هايي كه روي سطرهاي يخزده قدم مي زدند
آخرين بار ترا
به شكل تازه اي از دوستت دارم ديده بودند

یک بار دگر آمد
تا تاب وتوان باشد
صد بار دگر گم شد
در متن پریشانی

با ارواح مردگانم وداع می کنم
پیش از آن که
با سیلی تو به یادشان آورم.
پرندگان و مردان دائم الخمر
شب را می شکافند.

کشف شاعرانه ي من
دختري که يک شبه ازفرم خارج شده
نه غزل
نه سپيد
نه نيمائي
دختري با چشمهاي مدرن و پستان هاي پسا مدرن
دختري که مي خواهد زنده بماند
دختري که حالا گيسوانش کمي سپيد شده!

سال نو
سال جدید چرمی
پلاستیکی عوض می شد.
با کفشهای ملی نو میشد
پدرم از در می آمد .
پدرم از پا در می آمد .

يوسف در خواب لو رفته و

پرينت نجوايش جلوي ميز عزيز.

كه سند باد خليفه را با چراغ جادو كند و

با قطار سريع السير

روياي زليخا را به ابوالهول برساند.

به يك شرمنده ام اكتفا مي كني
به يك موزيك زيباي فرانسوي
سيمونه برژوا ، چون چرا چهار راه ولي عصر را دوست داريم
به ني ني اعتصاب و دوباره به همان كوچه هاي مردد
نه اينبار تو آزادي كه هرجا خواستي غنچه كني

نتيجه اين دگرگوني در دهه هاي آغازين تا دهه 40 و 50 ظهور و شكوفايي قدرت هاي بزرگي در ادبيات ايران بود كه نمونه هايش صادق هدايت، بزرگ علوي، صمد بهرنگي، غلامحسين ساعدي و مهم تر از همه نيما يوشيج را مي توان نام برد. از دهه 30 به بعد شور و نشاط انقلابي گري كه بيشتر زاييده ي اشتياق به مفاهيم انقلاب كبير فرانسه آزادي، برابري، برادري و انگيزه هاي چپ مايل با اشتراك عمومي منافع ملي و تقسيم عادلانه ثروت در بين روشنفكرهاي آن دوران بود به نوعي جبهه گيري توام با احساسات غليظ آزادي فكر و قلم كه البته حالا چندان پخته به نظر نمي رسد سبب پيدايش نوع خاصي از ادبيات متعهد شد كه هر چند جرياناتي غير متعهد هم مشغول فعاليت بودند اما در برابر جريان متعهد و ايدئولوژي زده نه حرفي براي گفتن داشتن و نه توان رقابت با اين نگاه مسلطي كه هر لحظه فراگير تر و قويتر مي شد.

رسالت تصویر در شعر امروز نه در واژه عام شعر چه باید باشد؟
حصار دهه ها را که بشکنی و از میان انبوه شعر ها و داستان ها که بگذری ؛ شاید زمانی می رسد تا قلم را به کاغذ فشار دهی که تصویر در نثر داستان و یا نثر در خدمت شعر که حتمآ نثری نباید باشد چه فرق می کند و اگر فرقی ندارد و می توان در هر حالت به خدمت گرفته شود چه نیاز به ایجاد ژانر ها ؛ قالب ها و تقسیم بندی ها و......و وهایی که دغدغه ات می شود . از چرای مخاطب خسته ي نبودها ؛ نیستها و نخواهد بودها که بگذری امروز دیگر نیز چند سطری بیش ازکتابی که در صفحه نخست با خطی شکسته عنوان تقدیم به فلان شاعر که حوصله نمی کند چند سطری بیش از شعرهایی را بخواند که تقدیمش گاهی هم شده اند . چرا ؟

کافکا از لای کتابش سرک می کشد
این را از وهم کتابخانه دزدیده ام
شاعرم
و این حق مسلم من است که در را قفل کنم
اینجا رو ی تنهاییم شناورم
چیزی تا قیامت نمانده
ومن
هرشب
خدا را کتک می زنم

ما شعرای زیادی در غرب داریم که اشعارشان موزون و مقفی است ودر عین حال در بین آثار پست مدرن طبقه بندی می شود. اتفاقا این یکی از چیزهایی است که باعث می شود شخصا به آن طرف آب حسادت کنم چرا که به این سطح از شعور رسیده اند که بفهند پست مدرن بودن یا نبودن یک کار ربطی به قالب آن ندارد. برای نمونه در انتهای مطلب تنها به چند شعر پست مدرن غیر فارسی بسنده می کنم اما اگر کسی خواست مثالهای زیادتری هم هست که می توانم برایشان ارسال کنم. درضمن بنا به ضرورت برخی شعرها تخلیص شده است که می توانید برای دسترسی به کل شعر به منابع معرفی شده رجوع کنید.

همگان خوب می دانند که هزاران بار به این سؤال تکراری و کلیشه ای جواب داده ام و داده اند. از من که غزل پست مدرن را دوره ی گذار و وضعیت پارادوکسیکال روشنفکر امروز در جامعه ی مدرن زده می دانم و اعتقاد دارم اتفاقا « غزل پست مدرن » شدیدا مدرن است!!! تا دوستان جوانی مثل محمد حسینی مقدم که اعتقاد دارند ساخت شکنی فقط در ساختاری از پیش آماده ممکن است و اتفاقا فقط قوالب کلاسیک می توانند پست مدرن باشند!! و در پست جدید وبلاگشان در مطلبی جالب و خواندنی به معرّفی و درج چند « غزل پست مدرن » غیرفارسی!! دست زده اند تا مخاطبان ما بدانند که این جریان منحصر به ایران و شعر فارسی نشده و در تمام دنیا سابقه دارد...

تو بوی نان تازه می دهی مولود باکره!
و باد از بزاق آسمان شاید
خیال خشکیده ی این بوته ی خار بن را تر کرد.
چه کسی می داند،دل دریا عالم است - سید علی صالحی

منتظر چه هستی؟
فردا هم مثل امروز است؛
و امروز مثل هر روز.
روزهای تکراری نمی گذرند،
ما در يک روز تکرار می شويم.

با هم که هستیم
سه نفریم
من و
تو و
بوسه
جدا که می شویم ،
چهار نفر . . .
تو و تنهایی
من و عذاب

مرا هم به فهرست

اضافه کنید

بوی دنیا

جنین را

برداشته .

شعر جوان خراسان با تكيه بر غناي ادبيات كلاسيك فارسي و فرا چشم داشتن ادبيات معاصر جهان با گذار از مرحله تجربه به سويي مي‌روند كه فضاهاي جديدي را به روي شعر معاصر كشور بگشايند. وي درباره ارائه راهكارهايي جهت بالندگي سريعتر شعر جوان گفت: ما خراسانيها به دليل نجابتي كه جبلي ماست متاسفانه يا خوشبختانه در جشنواره‌هاي عمومي و كشوري كمتر حاضر مي‌شويم به همين دليل بسياري از چهره‌هاي پيشتاز شعر ما چندان شناخته شده نيستند. استاداني از قبيل: محمدباقر كلاهي اميري، غلامرضا شكوهي، رضا دبيري جوان، تقي خاوري و ... كه داراي شان ارجمندي در عرصه ادب فارسي مي‌باشند.

بی خود از وسوسه های شب و ...
دلگير سکوت
می گريزد ز همه مرغ مهاجر شب و روز
می رود تا ته لالايی يک رود صبور
می نشيند به هوای عطش عمق درخت
دل به آغوش نسيم
باد در بال و پرش می لولد ...

دخترک انگور
من فرمان بوسیدن سینه های تو را
وقتی می دهم
که جهنم را میان دو فصل اندامت
برگزینم

و من هنوز تو را
مثل
" تمام شد مشق شیم "
دوست دارم
مثل
ستاره های رنگی
که چفت می خورد
به سفیدی دفترم
{ و شب را نیز کشته بود }

غم در انتظار بوسه ای ست

آهِ مدرن

ابدیت، آهن ربایی ست به قیمت عشق

حافظه ی زیبا، شعر می گرید

و پسر بچه مضطرب است

وقتی قهوه، روح را ملاقات می کند.

فکر می کنم این حالاست که می توانم شعری بگویم

چون وزیرا که زیاد خورده ام غم از اتاقم می گویم:

پرده دارد

پنجره دارد

تخت خواب دارد

همه چیز دارد الا پدر

غزل در اصطلاح شعراي فارسي ، اشعاري است بر يك وزن و قافيت ، با مطلع مصرّع كه حد معمول متوسط ما بين پنج بيت تا دوازده بيت باشد و گاهي بيشتر از آن تا حدود پانزده و شانزده بيت ، و به ندرت تا نوزده بيت هم گفته اند .اما از پنج بيت كمتر چون سه چهار بيت باشد مي توان آن را غزل نا تمام گفت و كمتر از سه بيت را به نام غزل نشايد ناميد.كلمه ي غزل در اصل لغت به معني عشقبازي و حديث عشق و عاشقي كردن است و چون اين نوع شعر بيشتر مشتمل بر سخنان عاشقانه است آن را غزل ناميده اند؛ وليكن در غزل سرايي حديث مغازله شرط نيست بلكه ممكن است متضمّن مضامين اخلاقي و دقايق حكمت و معرفت باشد

سر شکسته‌وار در بالش کشيده ،
نه هوايی ياريش داده ،
آفتابی نه دمی با بوسه‌ی ِ گرمش به سوی ِ او دويده ،
تيزپروازی به سنگين خواب ِ روزانش زمستانی
خواب می‌بيند جهان ِ زندگانی را ،
در جهانی بين ِ مرگ و زندگانی .

گاهي فكر مي كنم كه غلظت شاعرانگي در آثار يك شاعر ، كاملن وابسته است به تلقي او از شعر .يعني كل اين كيفيت كلامي را مي توان يك عنصر منفعلِ منعطف گرفت ، كه نگاه آفريننده اش ، آن را در ظرفهايي متغيرالشكل مي ريزد و سياليتِ ظرف است كه موجب سيلان مظروف مي شود.حالا حساب كنيد كه ما اين ظرف را هر چه بي در و پيكر تر و بي حد و مرز تر بگيريم ، گستره ي انديشه مان ، يا لااقل بازتابهاي انديشه مان ، وسيع تر مي شود...

بی پرندگی
هيچ اتفاقی نمی افتد ،
جز خورشيد و ماه و ابر و باد و برف و باران و گاهی رنگين كمان .
حتٌی اگر قفلِ اين درهایِ هميشه بسته ،
شكسته باشد
باز هم از حضور ما خالی ست
آسمان .

جدال لبانم


با بوسه‌هاي وحشي‌ات


چون كشتي‌هاي بخار – درون قلبم سوت مي‌كشند


برگهاي زرد خورشيد هر غروب درون دستانم مي‌ريزد

دیگر زبان باران بند آمد

و سیاهی از نفس افتاد

باران حضورت را می‌نوشت

و صورت رفتن

نهایت هیچ آمدنی از خودم نبود

در سکوتی کاغذی

نفس‌ام خشکید

تا ضربان

به زانو درآید و لحظه‌ی آخر

در قلبم مچاله شود

باران که ایستاد

صورتم از صراحت رفتن ریخت

تلخی از زبانم بند نیامد

و سیاهی از چشم تو نرفت

تجدد در شعر نیما به واسطه کنار گذاشتن وزن صورت نگرفت تلاش نیما این بود که

پنجره ای بگشاید تاچشم اندازهای مطبوع شعر را از تصنع گویی وقید بندهای افراطی

برهاند در قیاس شاعرانی که در حوزه ادبیات قلم فرسایی کرده بودند آشنایی و شناخت

او باعث شد نهضت فکری شاعران به جهانی دیگر رهنمون شود.

با همه ی اینکه در ذهنم روال دیگری برای مکتوب های خشتی چیده بودم چنان که از آدرسی که با آن به اینجا می آئید بر می آید،اما جغرافیایی که امروز در آن به سر می بریم انگار قصد به بردن سرهایی کرده که به تن هایشان، خیلی هم می ارزند،برای همین هر چه خواستم نرسم به این سطر ها که در حضرت جامعه سر بر آورده اند و می آورند،نشد ،نشدننویسم کسانی که امروز در این جغرافیا می زیند اگر می زیندپس سازش کرد ه اند چرا که این جا هر کسی که نساخته،کارش را به تیر غیبی ساخته اند پس اگر زند ه ایم ساخته ایم و اگر فکر میکنیم حرفی می زنیم حتمن در چار چوبهایی که به ما اجازه داده اند به زبان و سطر می آوریم وگرنه سالها پیش باید شانه نشین می شدیم،از چین های این پیشانی نوشت حدودن طولانی که بگذریم:

این وبلاگ آثار گوناگونی از تمامی ادوار ادبیات انگلیسی را به زبان انگلیسی انتشار می دهد. افزون بر این ، می توان مطالبی مربوط به ادبیات سایر کشور ها را نیز در آن به زبان انگلیسی مرور کرد.

دیشب اولین شب یلدایی بود که تنها به صبح رسوندمش.
حس غریبی داشتم!!!
دلم می خواست به جای اون چند تا شیشه آبجو، اون کاسه انار مادربزرگ یا یه بشقاب یخ در بهشت، آجیل محشر یا هندونه ی قاچ زده جلوم باشه.
دلم می خواست به جای کازینو رویال و یا رمز داوینچی تکراری زل بزنم به صورت پدربزرگم و داستان ها و خاطراتش رو گوش کنم.
یا با بر و بچه ها اسم فامیل بازی کنم!
وای که چقدر دلم واسه ی همه ی این ها تنگ شده!!!!!!!

اخبار و موضوع های جدید شعر و ادبیات / این سایت به شکلی گسترده اخبار مربوط به فعالیت ها و همچنین آثار منتشر شده در سایر مراکز ادبی و فرهنگی و به وبژه وبگاه های مرتبط با شعر را به همراه پیوند اینترنتی انعکاس می دهد.

در آن سال‌ها اسماعيل خويي بر خيزش‌ خشمي گواهي مي دهد كه دوزخ را ويران خواهد كرد: ‍“دير يا زود\خشمي از دوزخ خواهد گفت:\”آتش”. نادر نادر پور اما، از آوازهاي كهنه دل‌زده است: ”در زير آفتاب، صدايي نيست... غير از صداي رهگذراني كه گاهگاه،\تصنيف كهنه‌اي را در كوچه‌هاي شهر\با اين دو بيت ناقص‌ آغاز مي كنند:\آه اي اميد غايب!\آيا زمان آمدنت نيست”؟ محمود مشرف آزاد تهراني به تداوم سياهي‌ها شهادت مي دهد؛ به بي‌پناهي‌ي كودكاني كه خواب‌هايشان خالي است: ”عروسك‌ها را در شب تاراج كرده‌اند\... در شهر چهره‌ها را در خواب كرده‌اند”.

این وبلاگ اخبارمربوط به شعر معاصر ایران همچون آثاره تازه چاپ ، همایش ها و بزرگداشت ها و نیز سالروزهای مربوط به شاعران بزرگ معاصر را انعکاس می دهد.

این وبلاگ به طور مداوم و منظم به انعکاس دادن اخبار مربوط به فروغ فرخزاد می پردازد و نیز برگزاری همایش ها و سالروز های ویژه ی مرتبط با این شاعر گرامی گوهر را بر عهده دارد.

ميلاد بامداد


در حد همين که شعری و يادی از بامداد شعر امروز ايران هم بشود !

بايد چيزی نوشت ، زياد مهم نيست که چه نوشته شود

اصلن نبايد برای بامداد نوشت ،چون او آنقدر نوشتنی برايمان گذاشته

که از قضا همه شان هم خواندنی هستند

وبلاگ :کلک پیرا" ، کاری فرهنگی - ادبی و به همت تنی چند از دانشجویان رشته ی ادبیات انگلیسی.

شلنگ این شاه رگ
افتاد دست تو و
یاس پاشیدی
روی دکمه های رایانه
وقتی که جستجوگر گوگل هم پیدات نکرد
استکانها به هم خورد
مادرم داد زد معتاد اینترنتی
گونه هایم
حالا حسابی بنده شما هستم
بندر شدند و
کشتی های کاغذیت همه غرق
(کلیک رنجه بفرما)
بیا تو
...

حلقه‌ي گل
حلقه‌ي انگشتر
حلقه‌ي طناب
و چند حلقه‌ي ديگر
درهم و برهم
من با خودم


سايه‌ام با چند سايه ی ديگر
به عنوان نفرات برتر
از لابه‌لاي حلقه‌ها
يك‌ صدا
تنها يك صدا
دارم
دارم
من هر چه داشته‌ام
پاي همين حلقه
و چند حلقه ی ديگر

یادمه یه افسانه ی اسکاندیناوی میخوندم که توش یه دختری بود که گله ای رو به غاری میبرد و اتفاقات عجیب غریبی براش رخ میداد.ولی هر کدوم رو برای مادر بزرگش تعریف میکرد میگفت مزخرف نگو دختر!

نهایتا قضیه به اینجا کشید که دختره با پسر پادشاه ازدواج کرد.جمله ی آخر داستان هیچوقت یادم نمیره.مامان بزرگه گفت:من که باور نمیکنم.دختره دروغ میگفت!

...

چه کس می دانست که از درون سنگها، هنوز برگهایی سبز می رویند، و شما آن برگهای سبزید.

حسي لزج
بيتفاوتي دستهايت را
آژير ميكشد
...
پرده را كنار بزن
تا از حجم اتاقت پر شوم
وچشمهايت را با من ببند
تا در نديدن تو
يك لحظه نباشم
...
درخت يك جريان ساده است
چيزي كه حرفهاي من و تو را به هم ميرساند

نمي دانم چرا هميشه حسي عجيب نسبت به احمد پوري داشته ام. آدمي آرام و صميمي. آن روز توي خيابان ولي عصر ديدمش از روبه رو مي آمد، آن قدر نگاهش كردم كه رفتم توي سيمان هاي پياده روي يي كه ماه هاست دارند مي سازند. و كمي آن سو تر از من رد شد. اصلا نمي دانم چرا حالا ياد احمد پوري افتادم. اورهان ولي را من با ترجمه ي احمد پوري دوست دارم . كتاب " تو خواب عشق مي بيني، من خواب استخوان " اين كتاب را مؤسسه ي انتشاراتي آهنگ ديگر چاپ كرده است. شعر زير از اورهان ولي است. ترجمه ي اين شعر را با احترام تقديم مي كنم به احمد پوري.


اورهان ولي
...
پيراهني كهنه مي خرم
پيراهني كهنه مي خرم و به خاطر ستاره ها پاره مي كنم.
موسيقي غذاي عشق است.
من موسيقي دوست دارم.

شعر مي نويسم.
شعر مي نويسم و لباس هاي كهنه مي خرم.
لباس هاي كهنه را مي فروشم و موسيقي مي خرم؛
آه اگر مي شد ماهي يي باشم در تنگ شراب...

دیوارهای راه راه

خورشيدهای صبحگاه

و شناشنامه‌های سوراخ سوراخ

آخ

آخ

۱۵ نوامبر ٫۲۰۰۶ روزویل کالیفرنیا

۸

گور جمعی‌ی ما

گور جمعی از ما

با یک شناسنامه

و یک سکوت مشترک

۸ نوامبر ٫۲۰۰۶ روزویل کالیفرنیا

شعرى از فيليپ لارکين
برگردان :پويا عزيزى
چيزى براى گفتن نيست !!


براى ادم هاى مبهم شبيه علف هرز
براى خانه به دوشان در ميان سنگ ها
کوتاه قدان چند چهره ى قبايل
و خانواده هاى خسيس
در شهر هاى ماشينى ى کوچک روى صبح هاى تاريک
زندگى آهسته مى ميرد.
شبيه راه هايى که از ساختمان جدا هستند
دعاى اخر مقايسه ى عشق و پول
راهى براى آهسته مردن است.
روزى را به جست و جوى خوک
و يا بر گزارى يک ميهمانى در باغ
ساعت ها براى ثابت کردن گذشته صر ف کردن
و يا تولد پيش رفتن است به سوى مرگ
همان اندازه آرام.
کمى شبيه گفته هاى مشهور اند
هيچ چيزشان معنى نمى دهد
ديگر انها ترک شده اند

جزيره خاموش
كجاي اين تاريك خانه ايستاده اي
که نمي بينمت
كور كه نيستم اما
كوري گرفته ام انگار1
لبخندت را در كدام اتاق پنهان كرده اي
شالت را بروي كدام صندلي جا گذاشته اي
روسري ات را به كدام باد سپرده اي
كه خاكستري اينچنين
فضا را پر كرده است ؟ !

خرو س خوانِ نگاهِ من بود و
گيسوان خيس خورده از خورشيد
و سرگرداني بادهاي مردادي
با دردي
که خلاصه اش من بودم
از دندان شب نيافتادم
از زني كه پياله‌هاي شراب به چشم داشت و
عشق به نان سفره مي بخشيد
از روز
از غزل هاي خورشيدي مردي
كه در انديشةی دستگيري رستمش بود
تا آسوده
بر شصتمين عصاي خود
قوز بزند .

-« آدامس؟... صد تومن ... آدامس؟... »
: « نه!... »
- «‌ خواهش میکنم ... همین یکی مونده ...
بسته ی آدامس را روی زمین می گذارد و دستهایش را جلوی دهانش گرم میکند ...
در پارک تصویر بزرگ صفحه ی نمایش جذبم می کند.
صدای تیر، توپ، موشک ... و انفجار
و تصویر بسته ای از بچه ای زخمی در روی تخت بیمارستان ...
جمعیت دور و برم نفرین می کنند و اسکناسهایشان را با لبخندی در صندوق شیشه می می اندازند.
بر می گردم ...
دخترک آدامسها را در دستش جا به جا می کند، در حالی که مارک BOSS از بلوز دختری که در تصویر دیده بود در چشمانش جا مانده بود.

(علی جهانیان)

می آیند،
می روند
با عطر سیب وسیگار
بسته بسته فحش وُدهان دره های خمار
از پک های عقب افتاده
کودکانم قد می کشند
به اندازه فحش ها
صدای زود باش های پر افاده
من که سرزنش های نگاه از زنم
می زنم به بی خیالی های دروغ
کِرم می شوم توی خیابان
به اندازه توهین های باطل
زیر هر روز می نویسم:
« قسمت همين بود..»

شمس، سرانجام به چشمِ گودِ کیمیا افتاد!
شمس، سرانجام در پیکر کبودِ کیمیا گم شد!
*
کیمیا، چشمه‌ای در خود بود
و تازگی اندامش، شمس را از کُمای عرفان بیدار کرده بود
از این روست که شمس، خدای‌اش می خواست ببیند
و نه دخترکی که دوست‌اش نمی داشت.
*
کیمیا، زندگی را خوب دریافته بود
و به یاری علاالدین، بیگمان
با واژه های داغ هوس نیز آشنا شده بود

تنهائی جای پایش را عمیق تر
و ماندن در این غربت
لحظه های غرق در مرداب را
شدت بخشیده

مانند شاخه ای خشک شکننده
و چون عمر یک حباب
لحظه های شیرین، کوتاه
کوره راه خوشبختی، تاریک و متروک
زمان در تسخیر پائیز
و من
همچنان در انتظار بهار ....

" Apposition "

بدل – بیان

Apposition از صنایع بدیعی است که در آن دو جزء کنار هم قرار می گیرند که دومین جزء که برای تعریف اولی یا شناساندن آن است ، اول می آوریم . مثالی از این دست " همسرم ، پرستار مجرب ... " است .

Apposition یا بدل – بیان نوعی Hyperbaton یا شکلی از بی نظمی است که در آن روند جمله آشفته می شود .

با این که این تکنیک در نثر مدرن عمومیت دارد اما خاطر نشان شده است که به ندرت در نطق فی البداهه استفاده شده است که سعی دارد از Parenthesis ( معترضه گویی ) یا گزاره های پیرو استفاده ی بیشتری کند

در نطق های معمولی Apposition یا بدل – بیان هنگامی انجام می گیرد که فعل ها در گزاره های ثانوی حذف می شوند تا عبارت های توصیفی کوتاه تری را بسازند . مثلن در نمونه ی قبلی با به کار بردن این تکنیک بیان " همسرم که پرستاری مجرب است ..." خلاصه تر بیان شد .

تو را

من

سینه به سینه

از پیراهنت گرفتم.





محمد باقر حاجیانی

25/8/1384

اصفهان

کابوس نویسی ها (1)

سلام

حال همه ی ما خوب نیست. نگاهی که هر روز به درخت های خیابان می اندازیم دارد پیر می شود. سالی یا دو سالی یک چین یا تک توکی موی سفید روی پیشانی ما باقی می گذارد. انگار از سال های پر برف آمده باشیم یا از گرمای تابستانی چشم هایمان را تنگ کرده باشیم.

حوالی این روزها که از خیلی چیزها دور شده ایم، حرف های سنگینی است. این که نتوانی کتابی را که دوست داری تا آخر بخوانی بدون این که دستی بی اجازه ببندد. چشم هایم را می بندم و برای این ثانیه ها اشک می ریزم. ثانیه هایی که می گذرند و باز آب پای این درخت ها می رود. نهال کوچک انار را ببین که چطور بدون یک انار، حتی کوچک، تنها انار این باغ است.

بابا
نان
ندارد

ایست گاه اول،
سردمه!
اتوبوس روی خیابون دراز می کشه
کسی از پنجره سفره می تکونه
نان، از اول و آخر بخونی بازم می شه: نان
کاف
از آخر بخونیم،
با منی؟
- سردمه!

ایست گاه آخر،
شما بلیط ندادید ؟
- شما بابا دارید؟

من به همان اندازه دورم
که دارم برمی‌دارم فکری
که تو را بلند‌بلند بنشان‌ام
نزدیک هفت‌شنبه‌ای
که یک‌شنبه‌ها را یکه می‌خورد/ توی سرم
...

به کلاغ های پیری

نگاه می کنم

که سال­هاست

از کنار پنجره­ات می­گذرند،

من عاشق نشده­ام.

به برف­هایی فکر کرده­ام

که زمستان­ها

زود می­آیند،

جوانمرگ می­شوند

که من عاشق نشوم.

ارسنجان همیشه سبز در استان فارس زادگاه من است . قسمتی از تحصیلات من در این شهر عزیز گذشته است. هم اکنون در شهرستان فسا ساکن می باشم و در دانشگاه آزاد استهبان و دیگر دانشگاه های استان دروس ادبیات فارسی را تدریس می کنم. سرودن شعر را از سنین نوجوانی آغاز کرده و در این مسیر از محضر اساتید مختلف سود جسته ام. علاوه بر اشعاری که در دو حوزه کلاسیک و نو در مطبوعات و نشریات مختلف از حقیر به چاپ رسیده است مقالاتی نیز در زمینه شعر، داستان و نقد ادبی انتشار داده ام که تعدادی از این آثار در صفحات مختلف سارا شعر در دسترس دوستان قرار دارد. وبلاگ سارا شعر تلاشی است جهت ایجاد ارتباط با دوستداران شعر و ادب از یک سو و از سوی دیگر انعکاس و نشر سروده ها و آثار ارزشمند شاعران و نویسندگان کشورمان که خصوصا بر مورد اخیر تاکید تمام دارم. نزدیک به یکصد اثر از سروده های اینجانب در صفحات مختلف وبلاگ موجود است که غالبا سروده های چند سال اخیر می باشد. امیدوارم مجموعه این آثار مورد توجه و پسند شما عزیزان همدل قرار گیرد. در همین مختصر از تلاش های دوست شاعرم آقای هاشم کرونی که سالها پیش این وبلاگ با زحمات ایشان سامان یافت تشکر و قدردانی می نمایم. ضمنا هستی اسم دختر کوچک من است که وبلاگ هستی نامه درد دل های کودکانه اوست.از اینکه وبلاگ سارا شعر را برای گذران لحظات عزیز خود برگزیده اید سپاسگزارم.

بهار درراه مانده
چشم انتظار ماست
تا کی به شکوفه بنشينيم
تا کی جوانه ای
از کنار خشکيده ترين شاخه حياتمان سر برآورد
بهار در راه مانده
ابری در چشم
رعد ی در گلو
وآرزويی

GRAFTS AND GARDEN
She remained silent for a moment, then
once again, the red apple which she had in her palm, she tossed into the air.
The red apple spun for a while and came back.

براي پنجشنبه‌ها سپاسگزارم
براي تمام پنجشنبه‌ها
كه عطرِ نان شدي و سيرم كردي
براي تمام پنجشنبه‌ها
كه چاي صبحانه‌ام را شيرين كردي

من يه کرگدنی رو می شناسم که قلبش يه گل سرخه

دو پرنده
بر فراز ِ شاخسار ِ سیب،
ناگهان
سه پرنده شدند!
و خدا،
عشق را
اینگونه آفرید

عرض سلام دارم خدمت همه‌ي دوستان عزيز، مثل تمام اين سه سالي كه در خدمتتون بودم، با اين تفاوت كه سلام‌ها ماه‌به‌ماه شده ...