با تأسف با خبر شدیم که ساجده کشمیری، کوهنورد شاعر بندرعباسی و نویسنده‌ی وبلاگ سر پهنه‌گی، روز ۴ خرداد ۸۸ در بازگشت از قله‌ی دماوند اسیر حادثه شد و درگذشت.

به گزارش روزنامه‌ی ایران: "شنبه تیمی از هرمزگان به سرپرستی ساجده کشمیری و مهدی معماری برای صعود به دماوند راهی پلور و سپس بارگاه سوم میشوند. روز بعد جهت صعود چهار نفر از اعضای تیم دو خانم و دو آقا به سمت قله حرکت کرده که به علت خرابی هوا و بوران و برف از مسیر اصلی منحرف شده و از جبهه غربی سر در می آورند . همزمان با تاریک شدن هوا تصمیم میگیرند ٣٠٠ متر پایین تر از قله  اتاق برفی ساخته و تا صبح بیواک کنند که متاسفانه نیمه های شب حدود ساعت ٣ دو نفر (یک خانم و یک آقا)  از سرما جان خود را از دست میدهند. کشمیری و معماری تصمیم میگیرند برگردند که در راه بازگشت ساجده روی شن اسکی ۵٠٠ متر پایین تر از قله میلغزد و ...! معماری تنها برمیگردد."

ساجده کشمیری اخیرا‌ً اشعار خود را در کتاب «قه یه اَ دار و رار نه این بود هر چه بی نم تو بی نم» چاپ کرده بود. برای گرامی‌داشت یاد این شاعر از دست رفته، شعری از وی را می‌آوریم.

 

 

هیئت تحریریه‌ی وازنا

 

□

 

سفيدی سردی‌ست

باد از جهت‌ها باد است تند

جز سفيدی هی چی پیدایی نمی‌دهد

برای استفاده از شب رها اين‌جا ايستاده‌ام و دوری 

پاهايم تو نمی‌رسند 

دو چاره‌گی از سلول‌های یخ‌زده بيرون شده 

باد همه چيز را می‌كشد        شكل می‌اندازد

اندازه‌ای كه ديگر ريه‌ها هوا‌گير نمی‌شوند و پر از برف‌اند

هی چی سرد نيست

از سر انگشتای رها سياه به پرس       چه شوری كرده لب‌ها در زمزمه

هل هلا حد اقل ؟

ديگر نمی بی نم اش

لايه‌های زمين فرو می‌برند ام         می جوند ام  

جز سرخ لبه‌های سر آستين بيرون زده  از سفيدی سرد

داغ ام

سفيدی آب می‌رود

تنها سرخی روز اول باهار     من ام سر كرده -