Being so condensed, paradox-driven and metaphoric, the language of such poetry manages to bridge the gap between a number of the old deep-seated civilizations reluctant towards any change, on one hand, and a considerable amount of radicalism in favor of establishing a timely subjectivity. The synthesis of such contradictory messages co-existing in the poetry at issue will inevitably "represent" the true momentum of Middle Eastern thinking. It is only in such impossible a realm where "sein" and "sollen" reunite

انتشار این شماره مصادف شده است با روزهایی که خیلی‌ها مشغول حلاجی پنبه‌ی هر چه جایزه و جشن‌واره هستند و در سنگر هوچی‌گری همه را با یک چوب می‌رانند و بازار فحاشی و هتاکی و انگ نهادن قدری از سابق گرم‌تر است. یقینا ً دوستان ما را هم از مزایای این بازار محروم نداشته و نخواهند داشت و باید منتظر بمانیم و ببینیم این حرکت وازنا را به چه صفتی متصف می‌کنند!

در بازآفرینی اثر هیچ شكی ندارم. این كه نام مترجم در "تقابل" با شاعر قرار می‌گیرد زیاد مطمئن نیستم، چرا تقابل؟ می‌شود نام مترجم در توازی نام او باشد.

بوسه هایی که به کندی از چشمان دریا بالا می‌رفت
چرخش عصاره‌های ناشنیدنی
و بیداری زرد و آبی فُسفرهای آواز خوان را

آن گاه كه آب چرخ ِ آسیاب را دوباره به گردش در آورد،
چه كسی جرأت خواهد كرد تا شب را به یاد آرد؟

او را بر دروازه‌های تهران دیدم.
دیدم‌اش
که آواز می‌خواند.

تیزشان مکن.
انتظار، خطرناک‌تر
از هر تیغه‌ای‌ست.

بازی‌های زیبای راجر مگاف با واژه‌ها و ایهام و جناس‌های فراوانی كه در دل شعرهای‌اش موج می‌زند حسرت ترجمه‌ی بسیاری از آن‌ها را بر دل می‌گذارد.

آن‌وقت در روز باده‌گساری قیامت
چه خواهم گفت وقتی دیونیزوس بیاید و
بپرسد اصلا ً كی هستم من.

At night when the silver stream of moonlight
turns the boundless plain into a lake,
I set the sail of my muse along the wind.

آدمیان میهن من‌اند
زمین گهواره‌ام
زبان میلت‌ام
و مروت امید‌م.

بتهوون برای نخستین بار کلام را وارد سمفونی کرد و چه کلامی برتر از «سرود شادی» شیلر؟ سرودی که بتهوون از ١٦ سالگی با آن زیسته و شیفته‌ی آن بود.

چه خوب می‌شد اگر یک دولت چنین می‌شد:
صدر اعظم مست
در شورای وزیران می‌نشست،
به تماشای دود پیپ خویش می‌پرداخت

I don't remember well
How far I had gone,
When I heard a cry

نور موسیقی تو به جهان روشنی می‌بخشد.
دَم ِ جان‌بخش ِ موسیقی تو افلاک را سیر می‌کند.

آدمیان منجمد
چشم براه اشارتی هستند

باید بتوانی نگاهی هم بیاندازی به یک قطره‌ی خیلی کوچک شبنم که به جا مانده از رگبار وقتی توده‌های آب مخلوط می‌شوند با اشعه‌ی خورشید

مرا بس بود همان نی کوچک
که از لب چشمه چیدم،
چشمه‌ای که روزی عشق
آمد تا در آن بنگرد

سرنوشتِ خاكِ لگدكوب شده
جاده شدن است

از تمام ِ خانه‌های جهان
جز ایوانکی نمی‌پاید
و از طرح ِ انسانی ِ جهان
جز اندوهی بی‌پناه.

خانه‌مان عبوس و تنگ بود
آب از سقفِ كهنه می‌چكید
ایوانِ پوسیده شكاف برمی‌داشت
زمین زیرِ پاها‌مان فرسوده می‌نمود

و دست‌ام را بر دل نهادم
که می‌لرزید در آن
غوطه‌ور در خون
قهقهه‌ی نورآسای‌ات را در هفت تکه آینه

وقتی همه‌جا ساکت بود
طبل‌ها (رشته‌ی اعصاب‌ام) لاعلاج می‌نواختند.

حتی غنچه‌ی كوچك
پیش از آن كه بشكفد
چپ و راست خود را می‏پاید.

سيصد شام‌گاه چون سيصد ديوار
بايد ميان من و محبوب‌ام بايستد
و دريا چون جادويی ميان ما.

كلمات نفسِ ما بودند كه بر باد رفتند

به رهگذران کابوس شبانه
پیشکش خواهم کرد، هیجانم را

گرسنه که باشند
تکه‌های روح‌ات را هم می‌جوند

من از سر راه تو کنار خواهم رفت
پسر مادرت
عشق مرا بفهم

گاه اوقات تقریبا ً می‌توانم ببینم بچه‌هایی که می‌توانستیم داشته باشیم

ای قطاری که از دوردست‌ها می‌آیی!
بگو دورها چه‌گونه است؟

به‌ترین مغزهای نسل‌ام رو دیدم که با جنون تباه شدند، تشنه‌ی عریانی دیوانه‌وار،
صبح ِ سحر خودشونو کشون‌کشون می‌رسوندن به خیابون کاکاسیاها

شدیدا ً به تلفن اتاق فکر می‌کنم
و به اتاق‌ام شماره‌ی ٣٠٠٣ زنگ می‌زنم
و می‌گذارم همین‌طور زنگ بخورد؛

تُهی‌تر از این دست دستی نیست،
رها مانده‌تر از این قلب، قلبی.

عرق‌های بدن
به اهتزاز در می‌آیند

تنها صدای گام‌های ناشنیده
تا درنگی همیشگی، غیابی همیشگی
از خویشتن به دیگری

نزدیك به ٤ دهه پیش‌تر، یدالله رؤیایی در گزارشی كه از فستیوال شعر یوگسلاوی در بررسی كتاب منتشر كرد، نخست بار نامی از دیزدار آورد

من سبزم
من در درختان می‌شکفم
و نعش فاسد من آن‌ها را سرسبز می کند

زمانی كه بادهای مرگ وزیدن گرفتند و دست قضا بادبان را به حركت درآورد –
با چشمان فروبسته‌ی امواج لبخند بزن

محشر است، دو شعر نوشتم دقایقی پیش
که از آن ها، هیچ کدام، خوش‌ام نمی‌آمد.

زندگان زودتر فراموش می‌کنند از من
که مرده با لبانی نه‌ْخیس
بر کرانه‌ی لیث
مانده‌ام.

جان
همانا زندگی‌ست
که با مرگ من
جاری می‌شود،

پروانه‌های محبوب من!
پروانه‌های سبک‌ْبال روز
آیه‌های کوچکی از عشق
آیه‌های کوچکی از شعر.

وحشی‌ام در درخشش تو
حریص‌ام به نور

و شما پدرم، آن‌جا نشسته بر فراز ِ غم‌انگیز
نفرین یا آمرزش کن مرا اکنون با سرشک برّنده‌ات

و حتی این تو نیستی که از من جلو زده‌ای
این من هستم که به زودی از پشت سر می‌آیم

وقتی مرا ترك می‌كنی، تنها
همه‌ی تاریكی‌ها
به حد نهایت تاریكی می‌رسند.

به اسم مرده آزاد و رها
در دریاهای بی‌نام ماهی شدن
نمی‌گویم مسلمان نیستم
فقط از سر و صدا بیزارم

سروها را از ریشه جدا كردند
سه درخت سرو

من راه طولانی هستم
و نام تن من مسیر جاودانه است

اگر تو سبدی پرتقال هستی
من چاقوی خورشید هستم
اگر تو سنگ دگرگون شده هستی
من دستی هستم که مقدسات را در هم می‌شکند

را
این عطر را
که به تن می‌زنی
موسیقی آرامی‌ست
با امضای خاص تو

هم‌چنین از علامت‌های نوشتاری نظیر نقطه، ویرگول و... به‌طور غیر متداول استفاده می‌کند. هم‌چنین او دربین جملات و حروف یک کلمه از حرف‌های بزرگ نیز استفاده می‌کند.

چه لبانی را لب‌های‌ام بوسیده‌اند، و كجا، و چرا
چه لبانی را لب‌های‌ام بوسیده‌اند، كجا و چرا

چیره شدن در هنر از دست دادن زیاد سخت نیست
گرچه ممکن است (دِه بنویس!) به فاجعه‌ای بماند.

گل آفتاب‌گردان
خسته از روزگار
در جست‌و‌جوی خورشید

پرتوی ظریف!
آیا باید از تو طلا بخواهم؟
یا کشتی‌های بادبانی
یا آن‌که گدایی کنم

برای اين‌که بدانيم امروز شبيه کدام روز است
در زندگی‌مان آن‌قدر زندگی نمی‌کنيم

اما اکنون به میان بازوان‌اش بازگشته‌ام
لبریز از خار

شب‌ها وقتی خوابی تماشای‌ات می‌کنم
و هرگز نمی‌بینی
چه‌گونه صورت‌ام
به گرمی نفس‌های‌ات اعتماد می‌کند

گفتم شاید تابوت آدم کوتوله‌ای بوده
یا کودکی چاق
زمانی، بی‌هیچ هیاهویی.

میان دو زبان آیا
فضایی
وجود دارد
برای زندگی؟

تو هم‌راه آوارگان "لهستانی" به ایران آمدی
وشاملو نوشت:
"پس پشت مردمکان‌ات
فریاد کدام زندانی‌ست
که آزادی را به لبان برآماسیده
گل سرخی پرتاپ می‌کند؟"

هنگامی که تو را به یاد می‌آورم
و از تو می‌نویسم
قلم در دست‌ام شاخه گلی سرخ می‌شود

گریز ابدی را
برتر می‌داند از سكون و توقف
آیا دیوانه است؟
یا یك عاشق وحشی

نمی‌دانم که درون‌ام را
آسمان‌ها و آب‌هایی بر می‌انگیزانند
توری از خورشید که پهن شده
غروب هنگام بر دیوارهای‌ات

به هر حال آن نور از میان طوفان‌ها و شب
دورادور می‌لرزید

برگ‌های افتان از جنگل‌های انقراض
از هر جهت به ما اشاره می‌كنند.

نمی‌خواهم که بمیرم
پیش از آن‌که شناخته باشم،
سگ‌های سیاه مکزیکی را،

و چنان در تو نگریستم
که بعد از آن هیچ انسانی در تو نخواهد نگریست

Je suis revenu vers toi,
O ma patrie solitaire !
La nuit où je faisais mes bagages,
Ne t’avais-je promis de rentrer

اگر عشق بازی كنم با زنی
ماهی‌های دريای عرب مرا می‌خورند

"نه من افسوس نمی خورم" ترانه‌ای به یادماندی‌ست که با صدای رؤیایی خواننده‌ی مشهور فرانسوی در دهه‌ی ٥٠ "ادیت پیا" و بازی درخشان برنده‌ی اسکار "ماریون کولیتار" در فیلم "بستری از گل رز" جاودانه شد.

هنوز شعر
فضایی‌‌ست
که در آن می‌توان نفس کشید

اما آن یكی سیا فرسوده، زنگار بسته، درشت قایقی‌ست
غرقه در بیابان‌!

من نه كوچك‌ام، نه بزرگ
آخر، هنوز چشم به دنیا نگشوده‌ام،
من زاده خواهم شد.

٣٠ سنت کرایه می‌دهم
و از راننده می‌خواهم دو بار مرا بگرداند
قبل از کشف این‌که تنهایم.

مشتی که می‌تواند چشم‌ها را کبود کند
و آن‌گاه
همه چیز به دور خود می‌چرخد
و ستارگان بر زمین واقعیات دیده می‌شوند

سه زن در شبی آمدند
خون‌ها را شستنند،
ملافه‌ها را سوزاندند
و نوزاد را بردند.

ای چهره‌های نرم ِ چاقو خورده
ای لب‌های عزیز و شکوفا

هنگام ِ پیری
که دیگر جوان نیستیم
تمام می‌شویم
با از کف دادن دندان‌های‌مان.

باید که اندیشه‌مان را از کانون خویشی خویش وارهانیم،
نظرگاه‌مان را می‌باید که غیربشری کنیم، و دل ِ خویش قوی داریم
مانند صخره‌ها و اقیانوسی که خودْ آفرینه‌ی آن‌ها‌ییم.

شعرهای تو مرکز شهری تاریک‌اند
قصه‌های‌ات، حکایات‌ات، مجله‌ها و نامه‌های‌ات
حومه‌ی این شهر بزرگ‌اند.

خواهم که بپویم
تمثیل‌وار، چون موج‌ها که ساحل ِ بی‌خیال را در بوس و کنارشان می‌گیرند.

اما خیلی مهم است بدانید که یکی از آروزهای بزرگ او این بوده که سال ٢٠٠٠ میلادی را هم ببیند اما ... اما در 27 اکتبر ١٩٩٩ بخشی از خاک کشورش می شود .

چرخ ِ سوزانِ خورشید
روبندِ سفیدِ نان پزی
و پرواز ناگهانی ِ پرنده‌های مرداب

اگر مورچه‌ها روح‌ام را كله‌قندی فرض كنند
رنگ‌ام از ذغال هم سیاه‌تر می‌شود

ve ağaç ve kabuk.
yolla, köprüyle, nehirle, dalgayla,
bir yaprağın sudaki gölgesiyle doluyum.
yine de nasıl da yalnızım halbuki.