لازمه‌ی نزدیک کردن شعر به جایگاه اولیه‌اش، جدی گرفتن انبوه مخاطب بالقوه‌ی شعر است و دوری از تفاخر به نخبه‌گرایی و ورود به زندگی واقعی. شعر برای نجات‌اش می‌باید به کارکرد جوهری‌اش که همانا جادوی نجات‌بخش است برگردد. شعر می‌باید با حفظ تمامی معیارهای زیبایی‌شناختی ِ هر شاعر، همگانی شود. شعر هرگز به اندازه‌ی موسیقی همگانی نخواهد شد ولی این وضعیت‌اش نیز که از نوعی گنده‌دماغی ِ خودپسندانه‌ی بی‌ثمری آب می‌خورد که حق‌اش نبود...

رساله‌ی پیش‌گفته در دفاع از آزادی مطبوعات و نشر نگاشته شده است و می‌توان آن را مهم‌ترین اثر کلاسیک به زبان انگلیسی در باره‌ی این موضوع به شمار آورد.

كافی‌ست نگاهی گذرا به نام شعرهای علیشاه مولوی بیندازیم. سه گانه‌ی شكست مشروطه تا شیون شهریور، پنج اپیزود برای آزادی، ماه میهن محزون، در ساحل غزه، جسد جهان است و دیگر نام‌ها. این‌ها اسم‌هایی هستند كه هم‌چون تیتر یك مقاله، موضع‌گیری صریح پرسونای شعرها را در قبال مضامین اجتماعی در معرض می‌گذارند.

بعضی شاعرها حجیم می‌تراوند. بعضی‌ها – به قول منوچهر آتشی مثل بیژن جلالی – قطره‌قطره ازشان می‌چکد. بعضی توفانی‌اند، بعضی مهتابی‌اند – آفتابی‌اند – آبی‌اند – بادی‌اند. ولی همه‌شان به دو دسته بخش می‌شوند: چنجه‌خوارها و برگ‌‌خوارها – با دنبه یا بی‌دنبه.

امروزه هر كسى درباره‌ى بیگانگى مى‌گوید: اما بدترین بیگانگى بى‌بهره بودن از دیگرى‌ست، نه وقتى دیگرى ما را بی‌بهره مى‌كند، با گفتن، با داشتن، ما مجبوریم تولید دیگرى را در غیاب ِ خودش داشته باشیم و این طور پیوسته به گذشته‌ى‌مان رجوع مى‌كنیم و به یک تصویرمان.

. پارپیراد دریچه‌ای‌ست به جامعه فرهنگ، لغت و ارزش‌های دیروز، پارپیراد حدیثِ دل ِ دردمندِ یکی از علاقه‌مندان به فرهنگ بومی‌ست که تمام دغدغه‌های او هشدار به نسل امروز است که در حفظ اصالت و هویت فرهنگی خویش بکوشد و زرق و برق زندگی شهری او را از لغت و فرهنگ اصلی خویش بیگانه نسازد پارپیراد تصویری جامع از سنت‌ها و ارزش‌های فرهنگ قومی و بومی مردم مازندران است که در دهه‌های اخیر اندک‌اندک به بوته‌ی فراموشی سپرده شد و می‌رود که به کلی از اذهان پاک شود

اشعار طبری نیما مکمل ایماژهای بدیع دنیای یگانه و تنهای اوست که از ورای اشعار فارسی وی می‌شناسیم. سهم زبان در شعر هم‌سنگ مصالحی‌ست که معمار سخن است و درک قسمتی از بنای رابعی که او آفریده است بدون درک زبان مادری وی – و کمینه‌ی واگردان آن – مقدور نیست.درک و دریافت این زاویه‌ی دید از آن بنای رفیع را مدیون زحمات طاقت فرسای شاعر معاصر و هم‌زبان نیما آقای مجید اسدی (راوش) هستیم.

شعر «میثم ریاحی» در رویكرد غنایی خود به‌دور از تظاهر به مغازله‌های باب روز، كه بیش‌تر از آن كه ماهیتی وجودی و قائم به ذات داشته باشد، سودای دیده شدن و به دید آمدن در آن است و یا سرپوشی بر بی جسارتی شاعر در دیگر نمودهای زیست اجتماعی‌ست؛ بر هویت فردی خود تأكید می‌ورزد كه در شعر‌هایی منزه از ضرورت‌های همانی با دیگران قابل رؤیت است.

سه سال پيش در ايستگاه متروي "لا كنكورد" از قطار پياده شدم و ناگهان صورت زيبايي را ديدم و آنگاه يكي ديگر و باز يكي ديگر و آنگاه يك صورت زيباي كودكانه و بعد صورت زيباي زني ديگر. تمام آن روز كوشيدم كلماتي براي آنچه در سر داشتم بيابم ، اما نتوانستم هيچ كلمه‌اي كه به نظرم ارزشمند آيد، پيدا كنم يا چيزي عاشقانه مانند آن حس آني.

خوارُز در استانِ بوئنوس‌آیرسِ آرژانتین زاده شد. در رشته‌ی ادبیات و فلسفه تحصیل کرد. سپس در علوم ارتباطات و کتاب‌داری کارشناس شد. از ١٩٥٨ تا ١٩٦٥ مدیر مجله‌ی شعر= شعر بود و بیست شماره از آن را منتشر ساخت.

پیش از این در سایت وازنا گزارش‌ جلسات مقدماتی نشست‌های ادبیات کلاسیک ایران که توسط اعضای همین سایت و تحت نظارت دکتر کیوان جمالی تشکیل می‌شود را در بخش «ادبیات کهن» وازنا منتشر کردیم. از این به بعد، گزارش تفضیلی این جلسات به‌همراهِ شرح تمامی اشعار و متون نثری که در این جلسات بررسی می‌شود و از ابتدای شکل‌گیری و ترویج زبان فارسی دری تا زمان پیدایش ادبیات مدرن ایران را دربرمی‌گیرد، به قلم ح.هاتف، دبیر بخش ادبیات کهن وازنا، منتشر خواهد شد.

پس با دانستن این همه از شعر بیش‌تر و بیش‌تر من با این امر ستیزیدم. گفتم می‌دانستم این همه را درباره‌ی شعر لکن حقیقتا ً این همه را آن‌ موقع درباره‌ی شعر نمی‌دانستم، در شرفِ دانستن‌اش بودم آن موقع و آن موقع بود که چون به کار نوشتن بودم بنا کردم به دانستن آن‌چه که می‌دانم هم‌اینک درباره‌ی نثر اما آن موقع واقعا ً هیچ نمی‌دانستم از دانستنْ درباره‌ی آن‌چیزی که هم‌اینک می‌دانم درباره‌ی شعر.

، شعرهای دو فصل اول و دوم، قرائتی یكه از شعر شاعری به نام رؤیا زرین در میان می‌نهند كه با تكرار عناصر برجسته‌اش در مجموعه‌های دیگر، رفته‌رفته به شگرد كاری او بدل می‌شود. از جمله‌ی این عناصر، سوای آن چه ذكرش در این حاشیه رفت، كاركترپردازی شاعرانه، اسطوره‌شكنی و خیلی زایا و بكر است. شگردی كه البته در همان نوع تجربه قابل بازگویی‌ست و از این جهت ارزش هنری می‌یابد.

برای بررسی شعرهای گراناز موسوی، سه کتاب شعر او مورد بررسی قرار گرفته است. این سه کتاب عبارتند از: «خط خطی روی شب»، «پابرهنه تا صبح» و «آوازهای زن بی اجازه». دراین متون، گاه گراناز موسوی، متن شعر است و شعرش در امتداد متن به چند صدایی و چند معنایی می رسد و گاه صدایی‌ست به قامت نگاه شتاب‌زده‌ی شاعر به زبان و جهان پیرامون.

مبادا که از ما ملولیده باشی
حدیث حسودان قبولیده باشی
چو درس محبت نخواندی چه سود ار
فروعیده باشی اصولیده باشی
برو طرزیا! زلف خوبان به چنگ‌ات
زمانی بیافتد که پولیده باشی»

اصولا ً خود مفهوم مناسبت (relation) بنا به روابط بین اشخاص پدید آمده و در فرآیند جریان‌ها و پدیده‌های اجتماعی مفیدِفایده واقع می‌شود تا به آن‌جا که شارل فوریه (Fourier) خود را «نیوتن دیگر» می‌دانسته از این رو که اعتقاد داشت جاذبه‌ی لذت (لیبیدو) که از نیروی محرک حیات اجتماعی‌ست و بدون دایره‌ی مناسبات اجتماعی، حیات جمعی نیز محکوم به فناست؛

تئوری پلی فونیک در شعر مقوله ایست که در چند ساله اخیر برخی تئوریسینهای مطرح معاصرفراوان به ان پرداخته اند و عموما انرا به عنوان یکی از مؤلفه های شعرروزمطرح کرده اند نگارنده بر این اعتقاد است که هر تئوری و بخصوص این تئوری فارغ از تمام مزایا و محاسن مستتر در آن برای ظهورورشد وشکو فایی نیاز به بستری شایسته دارد و باید ریشه های معرفتی ان در جامعه موجود باشد تا بتوان انرا درشعر به مرحله عمل رساند

تشخیص و دفاع از یك اثر هنری كار بسیار پیچیده‌ای‌ست. غالب مخاطبین یك اثر هنری آن را با احساس خود می‌سنجند و اگر آن اثر بتواند احساس لذتی در آنان پدید آورد آن اثر را زیبا می‌دانند.

شاعری که برای زندگی خواب می‌بیند، می خواهد با وصله‌پینه‌های شعری خود که ازجنس زندگی‌ست جهان ازهم گسیخته را به هم بدوزد. بی شک عاشقانه‌های شمس مخاطب را برای لحظاتی از دنیای واکنشی پیرامون جداکرده و به آرامشی از جنس شعرمی‌سپارد. اما شمس در «ملاح خیابان‌ها» تا حدودی پا درتجربه‌ای متفاوت‌تر و جدیدتر از دنیای شعری خود می‌گذارد.

در "خرده ریز خاطره‌ها " ما خواننده‌ی خاطره‌ای از گروهی پنج نفره هستیم که راوی شعر خود یکی از آن‌هاست. این شعر – که در چهار بند سروده شده – در دو بند اول از دو پرسونای شعر صحبت می‌کند که بزرگ‌ترین و کوچک‌ترین افراد گروه هستند...

. وقتی ما نظم زمان را به هم می‌زنیم و در (عصر پایان معجزات) با یک دستگاه نشانه‌شناسی به (عصر معجزات) باز می‌گردیم، یک ساختار هنری شکل می‌گیرد که اساس آن مبتنی بر تداعی و یادآور‌ی‌ست. شعرهای عصر پایان معجزات نیز دارای همین ساختار هستند. در این اشعار ما به تاریخ‌نگاری جدیدی دست می‌یابیم.

در «جشن‌واره‌ی بزرگ شعر جهان» وازنا چند ترجمه از اشعار ریچارد براتیگان به‌قلم لیلا فیاضی منتشر شد. در بخش نظرات مطلب مورد اشاره پیام‌هایی اعتراض‌آمیز از سوی برخی مخاطبان انتشار یافت که در آن‌ها نه تنها ترجمه‌های صورت گرفته را آماج نقد قرار گرفته بود بلکه دست‌اندرکاران سایت وازنا را هم به علت تن دادن به انتشار آن‌ها متهم به عدم تخصص شده بودند. این امر واکنش‌ها و توضیحاتی را از طرف مسئول مربوطه‌ی بخش ترجمه‌ی وازنا به همراه داشت که هم‌چنان در بخش نظرات ذیل ترجمه‌های لیلا فیاضی قابل بازخوانی‌ست و قضاوت‌اش نیز برعهده‌ی خوانندگان سایت است.

شعرهای عاشقانه این کتاب تنها کلیت رمانتیک گونه خود را به مخاطب منتقل میکنند و اجازه ورود خواننده به دنیای شاعر و برخورد با جز به جز مسایل را به او نمیدهند. دلیل این موضوع به احتمال قوی نحوه بیان تجربیات عاشقانه شاعر است.

زبان در شعر شیدا محمدی، زبانی ساده، روان و یکدست است و نیز غیبت هیچ یک از عناصر شعر در شعر شیدا، احساس نمی‌شود به ویژه اهم آن که به باور این قلم، تخیل و نیز تصویر که حاصل نیروی تخیل است. فرم و محتوا نیز با یکدیگر در ارتباطی نزدیک‌اند و جز ویرایش اندک در سطربندی برخی شعرها که عدم رعایت آن گاه موجب شکستن حتی تصویر می‌شود، چیز دیگری متصور نیست.

شهاب مقربین ، متولد ١٣٣٣ اصفهان و صاحب مجموعه‌های اندوه پروازها، گام‌های تاریك و روشن، كلمات چون دقیقه‌ها، كنار جاده‌ی بنفش كودكی‌ام را دیدم و مجموعه‌ی منتشر نشده‌ی این دفتر را باد ورق خواهد زد، از معدود شاعرانی‌ست كه پس از طی حدود چهار دهه از آغاز فعالیت شاعری، سادگی و صراحت زبان شعری خود را از آغاز تا به امروز حفظ كرده است.

، این زبان است که قادر به نمایش خیر و شر است و نه صوت. پس شاعر با چیزی سر و کار دارد که ابزار نمایش خیر و شر است و منازعات گفتمانی از طریق آن صورت می‌گیرد. همین مسئله اهمیت زبان و شعر را نشان می‌دهد. شاعر مدرن به گمان من، باید بیش از هر چیز «زبان مسلط» را، که ایدئولوژی مسلط را بازتولید می‌کند، تخریب کند. این تخریب، البته به معنای درهم‌شکستن ساختارهای دستور زبانی نیست، بلکه شاعر باید نشان دهد که همه ی آن‌چه از حقیقت متصور هستیم ریشه در نوعی «بازی زبانی مسلط» دارد . شاعر باید زبان مسلط را آلوده کند. من معقتدم شعر مدرن، زبان را به ویروس‌های لازم برای چنین امری، مسلح می کند.

گفت‌وگوی با «آلن گینزبرگ» در شماره‌ی ماه دسامبر ١٩٩٠ نشریه‌ی «تاریخچه‌ها: مجله‌ای در باب فرهنگ آمریكایی»،منتشر شده در «راك‌فورد» ایالت «ایلی نویز». مصاحبه‌كننده «جان لافتون»، مقاله‌نویس سابق «واشینگتون تایمز».

کوروش همه‌خانی ٢٧ سال است که می نویسد در سن ١٤ سالگی نوشتن را با داستان شروع و به کشیدن نقاشی علاقه داشت مشوق اولیه‌اش خواهرش بوده و بعد اعضا و متصدیان کتابخانه‌ی کرمانشاه. در سن ١٨ سالگی دومین برادرش در سانحه‌ی اتومبیل از این جهان به جهانی دیگر می‌رود و نخستین جرقه‌ی شعری ایجاد می‌شود.

احمدرضا احمدی می‌گفت: آن موقع که ما جوان بودیم، شاملو و اخوان و فروغ و سایرین زنده بودند و همه به ما می‌گفتند هنوز جوانی، فعلا نوبت بزرگان است. حالا هم که پیر شدیم همه می‌گویند فلانی! باید میدان را به جوان‌ها بدهی!...معلوم نیست کی نوبت ما می‌شود!....

او بعد از معرفی‌اش به "بروس ریچموند" سردبیر ضمیمه‌ی ادبی تایمز، به‌نحوی موثر به "تی. اس. الیوت" در نقد ادبیات فرانسه کمک کرد. او به همراه "کنراد آیکن"،"الیوت"، "لوئیس" و "آلدُس هیوزلی" در هیئت ویراستاری فصلنامه‌ی ادبی Coterie در لندن بود که در بین سال‌های ٢١- ١٩١٩ منتشر می‌شد.

او
با مه‌ای از ستارگان اطراف‌اش
از کانون هیاهویی بزرگ،
خواهد آمد

وبا لبان‌ام،
تن سخت و تنومند زمین،
بانوی تسلی‌بخش عاشقان تلخ را
نوازش کنم.

"چون بلمی از میوه‌های سبزینه‌بوی
که آب‌روهای تاریکِ ونیز بگذرد
تو، ای همه‌زیبایی،
به شهر متروکه‌ام درآمدی"

Who is Nima Yushij?
With Some Translation of Nima's Poems and Letters
Introduction by: Farideh Hassanzadeh (Mostafavi
Edited By: Christina Pacosz

این کتاب گزینه‌ای‌ست از شعر شاعران ایرانی جلای وطن کرده به‌ترجمه‌ی نیلوفر طالبی. در این کتاب اشعار شاعرانی چون امیر حسن افراسیابی، مینا اسدی، نادر نادرپور، یداله رؤیایی، اسماعیل خودئی، پرتو نوری‌علا، مجید نفیسی، عباس صفاری، رضا فرمند، جمشید مشکانی، بهزاد کشمیرپور، شهروز رشید، نانام، گراناز موسوی، زیبا کرباسی، مریم هوله، مجید آقایی و مانا آقایی گزینش شده و به انگلیسی ترجمه شده است.

و گمان کردم که شعر نجاتم می‌دهد
اما قصیده‌ها غرقم کردند
گمان کردم که ممکن است عشق جمع‌ام کند
ولی زن‌ها قسمتم کردند!
آری محبوب من:
شگفت است که زنی در این شب ملاقات شود
و راضی شود که با من همراه شود...

خود كشی ما را خود پرستی‌مان به گردن گرفته است
در میان غارهای سرشار اندیشه‌های‌مان
به جز درخشش گیرایی آسمانی‌ات چیزی سوسو نمی‌زند

این نان که قسمت می‌کنم
زمانی گندم بود
و این شراب
به‌هنگامی بر تاکی بیگانه
در میوه غوطه می‌خورد
انسان در روز
و باد در شب
انگورها را فروگذاشت
و عیش دانه‌ها را منغص کرد

برفی سنگین نشست
درختی زیبا شد
درختی شكست.


Ağır bir kar oturdu
Bir ağaç güzel oldu
Bir ağaç kırıldı.

كلیسای فرانسیس قدیس
در زلزله‌ی ایتالیا ویران شد
از دنیا چه كم شده است
كلیسای فرانسیس قدیس.

Kutsal feransısın kilisesi
italiya depremde yıkıldı
dünyadan ne azaldı
Kutsal feransısnın kilisesi.

غیر داوطلبانه، تقریبا ً
بی اعلان
تو را با موزیکی که دوست نداری
با زبانی که نمی‌دانی و نمی‌فهمی
با خودم که دوست نداری
مخلوط می‌کنم.

سکوت بودم من
آنگاه که عشق
با خمیازه‌ای
روی گرداند و رفت
و اندوه
با ناله
به دامان‌ام ریخت

آن وقت‌ها، تیغه‌ی چاقوهای‌ام برق می‌زد، موهای‌ام در باد موج می‌زد،
مادرم از خنده قرمز می‌شد، پدرم دست چپ‌اش را
در زیر بغل چپ‌اش بادکش می‌کرد، وبه سبک اُکراین قدیم می‌رقصید،

ساعت حدود ٦ بود
سازم را برداشته،
ترانهای ساز کردم
از برای شیر،
که چون مصرعی از یک شعر
خفته بود
زیر برگ ریزان جنگها

خواهران،
از زشته‌های غم و اندوه
پارچه می‌بافند با مهارت!
مادر، با تلخی گریه و زاری می‌کند
برای فرزندی که در برزیل می‌میرد
پدر، روح‌اش را گرو گذاشته است
دائم می‌گوید:" من در فقر می‌میرم"

رویاروی ِ در، پس ِ پیشخوانْ
تصویر ِ تیم ِ فوتبالی به قاب
چهرْخندْ دلاورانی كه
آشكار نتوانند کرد
زنگارینه میخ‌های پس ِ پیرهن‌هاشان را

سرش را از ته تراشیده
کاپشن خلبانان جنگی به تن کرده
انگاری که سینه لاغرش را بتونیزه کرده باشد
مثل شاغول در خیابا‌ن‌ها راه می‌رود

حرف‌ها
گاهِ رقصیدن با من
نجوا کنان،
حرف‌هایی می‌زند که مثل هیچ حرفی نیست
زیر بازوان‌‌ام را می‌گیرد
و مرا می‌کارد در ابری
و باران سیاه
تند .. تند

هنگامی که بادی که نرم،‌
بر چمن‌زار وزید
و گندم ِ طلارنگ را می‌لرزید

با این حال اصل روایت به گمان من زیباتر و ملموس‌تر است. پایان‌بندی و جمله‌ی نهایی این ترانه، بدون شك یكی از شاهكارهای ترانه‌سرایی موسیقی راك است.

اسم این قصـه چـی باشه؟ تو سه ساله برنگشتی، آه...
یه تصادف، روح ِ من له شد روز ِ سیـزدهِ بهمـن مـاه ...

عنوان: دو قدم این ور خط
مؤلف: احمد پوری
ناشر: چشمه
نوبت چاپ اول: ١٣۸٧ تهران
قیمت ٣٥٠٠ تومان

عنوان: آخرين چهارشنبه (صفحه ٦٦)
مؤلف: صفيه كوهي
ناشر: سالوك
نوبت چاپ اول: ١٣۸٦

عاشقانه‌های عصر خشونت
مؤلف: اریش فرید
به روایت خسرو ناقد و باسم رسام
ناشر: انتشارات جهان کتاب (٤٧ ص)
نوبت چاپ اول: تهران ١٣۸٧
قیمت ١٢٠٠ تومان

عنوان: آخرین ایستگاه جهان
مجموعه شعر: اسدالله عمادی
ناشر: نشر اشاره (تهران)
نوبت چاپ اول: ١٣۸٦ (ص ١٠٤)

عنوان: دری بر پاشنه‌ی اندوه (١٢٠ ص)
مؤلف: جواد گنجعلی
ناشر : سخن گستر
نوبت چاپ اول: 1387 مشهد

عنوان: ماه نگران زمین است
کاریکلماتور: عباس گلکار
ناشر: نگیما
نوبت چاپ اول: تهران ١٣۸٦ (ص ٥٥)
تصویرگر: مسعود ضیایی

عنوان: شعر روزهای دلتنگی (٤١ ص)
به روایت خسروناقد و باسم رسام
ناشر: نشر جهان کتاب
نوبت چاپ اول: ١٣۸٧ تهران
قیمت: ١٢٠٠ تومان

عنوان کتاب: زمین اگر نچرخد (٦٤ صفحه)
مؤلف: محمدجواد سلطانی
انتشارات آوای كلار
نوبت چاپ اول: بهار ١٣۸٧
قیمت: ١٤٠٠ ریال

فصل‌نامه‌ی «گوهران» در شماره‌ی تابستانه‌ی خود که در شهریور ماه منتشر شد به شعر جهان پرداخته است. (گوهران- شماره‌ی هجدهم – شهریور ١٣٨۸) این شماره با معرفی جایزه ی شعر نیما یوشیج ٬ کارشناسان و هیئت اجرایی آن آغاز می‌شود...

درآمدی بر مؤلفه‌های فرهنگ و ادبیات امروز
(مجموعه مقالات)
مؤلف: محمود معتقدی (شاعر و منتقد)
ناشر: گل آذین

عنوان: روزی مرا به نام کوچک‌ام می‌خوانند
مؤلف: غلام رضوی‌
ناشر: شعر و اندیشه
نوبت چاپ اول: ١٣۸٠
شمارگان: ١٢٠٠ جلد
قیمت: ٤٠٠ تومان

عنوان: تو/ تهران / ١٣۸٥
مولف: آرش نصرت‌الهی
ناشر: ثالث
نوبت چاپ اول: ١٣۸٧
شمارگان: ١١٠٠